إِنَّ وَلِـِّۧىَ ٱللَّهُ ٱلَّذِى نَزَّلَ ٱلْكِتَـٰبَ ۖ وَهُوَ يَتَوَلَّى ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۱۹۶﴾

بی‌گمان‌ کارساز من خدایی است که این کتاب را نازل کرد و هموست که برای همه شایستگان کارسازی می‌کند.

وَٱلَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِهِۦ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَآ أَنفُسَهُمْ يَنصُرُونَ﴿۱۹۷﴾

کسانی را که به جای خدا [به راز و نیاز‌] می‌خوانید، توان یاری شما و [حتّی‌] خویشتن را ندارند(۱).

وَإِن تَدْعُوهُمْ إِلَى ٱلْهُدَىٰ لَا يَسْمَعُوا۟ ۖ وَتَرَىٰهُمْ يَنظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ﴿۱۹۸﴾

اگر آن بت پرستان را به راه هدایت دعوت کنید، نمی‌شنوند؛ و می‌بینی که به سویت چشم دوخته‌اند، امّا بصیرت و بینش ندارند(۱).

خُذِ ٱلْعَفْوَ وَأْمُرْ بِٱلْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ ٱلْجَـٰهِلِينَ﴿۱۹۹﴾

[برای هدایتشان‌] طریق گذشت [و مدارا‌] پیش گیر و به نیکیها دعوت کن؛ [چنانچه نپذیرند‌] از آن جاهلان روی گردان.

وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ ٱلشَّيْطَـٰنِ نَزْغٌ فَٱسْتَعِذْ بِٱللَّهِ ۚ إِنَّهُۥ سَمِيعٌ عَلِيمٌ﴿۲۰۰﴾

و هر گاه از جانب شیطان وسوسه‌ای تو را فرا گرفت، به خدا پناه بر، که او شنوا و داناست(۱).

إِنَّ ٱلَّذِينَ ٱتَّقَوْا۟ إِذَا مَسَّهُمْ طَـٰٓئِفٌ مِّنَ ٱلشَّيْطَـٰنِ تَذَكَّرُوا۟ فَإِذَا هُم مُّبْصِرُونَ﴿۲۰۱﴾

هر گاه پرواپیشگان را وسوسه شیطانی فرا گیرد، به یاد [خدا‌] می‌افتند و در دم [به خود آیند و‌] بصیرت یابند(۱)

وَإِخْوَٰنُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِى ٱلْغَىِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُونَ﴿۲۰۲﴾

[ولی افراد بی‌پروا‌] برادران(۱) [شیطان‌‌صفت‌]شان آنان را به راه تباهی می‌کشند و کوتاهی نمی‌کنند(۲).

وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِم بِـَٔايَةٍ قَالُوا۟ لَوْلَا ٱجْتَبَيْتَهَا ۚ قُلْ إِنَّمَآ أَتَّبِعُ مَا يُوحَىٰٓ إِلَىَّ مِن رَّبِّى ۚ هَـٰذَا بَصَآئِرُ مِن رَّبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۲۰۳﴾

و [چون نزول وحی به تأخیر افتد‌] اگر آیتی برای آنها نیاوری، [با اعتراض‌] گویند: چرا خود آیتی برنگزیدی؟ بگو: من تنها آنچه از جانب ‌صاحب‌اختیارم وحی می‌شود پیروی می‌کنم؛ این [قرآن‌] موجب بصیرتهایی از سوی پروردگار شماست و هدایت و رحمتی است برای اهل ایمان.

وَإِذَا قُرِئَ ٱلْقُرْءَانُ فَٱسْتَمِعُوا۟ لَهُۥ وَأَنصِتُوا۟ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴿۲۰۴﴾

وقتی که قرآن خوانده می‌شود، گوش فرا دهید و خاموش باشید(۱)، بسا که مورد رحمت قرار گیرید.

وَٱذْكُر رَّبَّكَ فِى نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ ٱلْجَهْرِ مِنَ ٱلْقَوْلِ بِٱلْغُدُوِّ وَٱلْـَٔاصَالِ وَلَا تَكُن مِّنَ ٱلْغَـٰفِلِينَ﴿۲۰۵﴾

‌صاحب‌اختیارت را در درون خویش به زاری و با ترس [از عقوبتش‌]، بدون آوای بلند(۱)، بامداد و شبانگاه یاد کن و از یاد او غافل مباش.

إِنَّ ٱلَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِۦ وَيُسَبِّحُونَهُۥ وَلَهُۥ يَسْجُدُونَ ۩﴿۲۰۶﴾

آنان که مقرّب ‌صاحب‌اختیار تو هستند، از بندگی‌اش گردنکشی نمی‌کنند و او را تقدیس نموده و [فقط‌] بر او سجده می‌برند(۱).