يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْأَنفَالِ ۖ قُلِ ٱلْأَنفَالُ لِلَّهِ وَٱلرَّسُولِ ۖ فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَصْلِحُوا۟ ذَاتَ بَيْنِكُمْ ۖ وَأَطِيعُوا۟ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥٓ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ﴿۱﴾

از تو درباره انفال(۱) سؤال می‌کنند؛ بگو: انفال اختصاص به خدا و رسول دارد [و به مصرف عمومی باید برسد‌]؛ اگر ایمان دارید، [اصرار بر تملّک آن نکنید و‌] در برابر خدا پروا کنید و میان خود سازگاری ایجاد نمایید و از خدا و رسولش اطاعت کنید.

إِنَّمَا ٱلْمُؤْمِنُونَ ٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ ٱللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُهُۥ زَادَتْهُمْ إِيمَـٰنًا وَعَلَىٰ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ﴿۲﴾

اهل ایمان تنها کسانی هستند که چون یاد خدا به میان آید، دلهاشان [از تصوّر نافرمانی او‌] هراسان گردد و چون آیات خدا بر آنان تلاوت شود، بر ایمانشان بیفزاید و تنها بر ‌صاحب‌اختیارشان توکّل می‌کنند(۱)؛

ٱلَّذِينَ يُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَمِمَّا رَزَقْنَـٰهُمْ يُنفِقُونَ﴿۳﴾

همانان که نماز برپا می‌دارند و از آنچه روزی‌شان کرده‌ایم انفاق می‌کنند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُؤْمِنُونَ حَقًّا ۚ لَّهُمْ دَرَجَـٰتٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَمَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ كَرِيمٌ﴿۴﴾

آنان مؤمنان راستینند؛ و نزد ‌صاحب‌اختیارشان درجاتی [والا‌] و آمرزش و روزی فاخر دارند.

كَمَآ أَخْرَجَكَ رَبُّكَ مِنۢ بَيْتِكَ بِٱلْحَقِّ وَإِنَّ فَرِيقًا مِّنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ لَكَـٰرِهُونَ﴿۵﴾

[نفی مالکیت خصوصی بر انفال مورد ناخشنودی آنان است‌] همان‌گونه که [وقتی‌] ‌صاحب‌اختیارت به حق، تو را از خانه [برای جنگ بدر‌] بیرون فرستاد، [و سرانجامش پیروزی بود،‌] گروهی از مؤمنان ناخشنود بودند؛

يُجَـٰدِلُونَكَ فِى ٱلْحَقِّ بَعْدَ مَا تَبَيَّنَ كَأَنَّمَا يُسَاقُونَ إِلَى ٱلْمَوْتِ وَهُمْ يَنظُرُونَ﴿۶﴾

با تو در مورد [آن سفرِ‌] حق مجادله می‌کردند، با آنکه [ضرورت آن‌] روشن شده بود، [به وحشت افتاده بودند‌] انگار به سوی مرگ رانده می‌شوند، و [مرگ را‌] می‌بینند.

وَإِذْ يَعِدُكُمُ ٱللَّهُ إِحْدَى ٱلطَّآئِفَتَيْنِ أَنَّهَا لَكُمْ وَتَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذَاتِ ٱلشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ وَيُرِيدُ ٱللَّهُ أَن يُحِقَّ ٱلْحَقَّ بِكَلِمَـٰتِهِۦ وَيَقْطَعَ دَابِرَ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۷﴾

[به یاد آرید‌] هنگامی را که دستیابی به یکی از دو گروهِ [کاروان تجاری قریش یا لشکر ابوسفیان‌] را خدا به شما وعده می‌داد و شما دوست می‌داشتید که [کاروانِ‌] غیرمسلّح نصیب شما شود(۱)، و[لی‌] خدا اراده داشت با تمهیدات خویش، حق را پابرجا کند و انکارورزان را ریشه کن نماید [لذا شما را با لشکر قریش درگیر ساخت و یاری داد(۲)‌]؛

لِيُحِقَّ ٱلْحَقَّ وَيُبْطِلَ ٱلْبَـٰطِلَ وَلَوْ كَرِهَ ٱلْمُجْرِمُونَ﴿۸﴾

تا حق را مستقر کند و باطل را به زوال کشاند، هرچند بزهکاران ناخشنود باشند.