وَقَالَتِ ٱلْيَهُودُ لَيْسَتِ ٱلنَّصَـٰرَىٰ عَلَىٰ شَىْءٍ وَقَالَتِ ٱلنَّصَـٰرَىٰ لَيْسَتِ ٱلْيَهُودُ عَلَىٰ شَىْءٍ وَهُمْ يَتْلُونَ ٱلْكِتَـٰبَ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ ۚ فَٱللَّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ فِيمَا كَانُوا۟ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ﴿۱۱۳﴾

یهودیان بر این دعویند که مسیحیان بر هیچ [آیین درستی‌] نیستند و مسیحیان نیز بر این دعوی که یهودیان، در حالی که [هر دو دسته‌] کتاب [آسمانی‌] را می‌خوانند [و باید از این تعصبات برکنار باشند‌]. مردم ناآگاه [دیگری‌] نیز همین سخن ایشان را گفتند [که تنها ما هدایت‌شده هستیم!‌]، و[لی‌] خدا روز رستاخیز در موارد اختلافشان میان آنان داوری خواهد کرد.

وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَـٰجِدَ ٱللَّهِ أَن يُذْكَرَ فِيهَا ٱسْمُهُۥ وَسَعَىٰ فِى خَرَابِهَآ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَن يَدْخُلُوهَآ إِلَّا خَآئِفِينَ ۚ لَهُمْ فِى ٱلدُّنْيَا خِزْىٌ وَلَهُمْ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴿۱۱۴﴾

کیست ستمکارتر از آنکه نگذارد نام خدا [به یکتایی‌] در مساجد او یاد شود(۱) و اهتمام در ویرانی آنها کند؟ این گروه را نسزد که به مساجد درآیند، مگر هراسان؛ آنان در دنیا رسوایی و در آخرت نیز مجازاتی بزرگ خواهند داشت.

وَلِلَّهِ ٱلْمَشْرِقُ وَٱلْمَغْرِبُ ۚ فَأَيْنَمَا تُوَلُّوا۟ فَثَمَّ وَجْهُ ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ وَٰسِعٌ عَلِيمٌ﴿۱۱۵﴾

مشرق و مغرب [و همه جهات‌] متعلّق به خداست، پس به هر طرف رو کنید، همان سو، سوی خداست؛ بی‌گمان خدا گسترده وجودی(۱) داناست.

وَقَالُوا۟ ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ وَلَدًا ۗ سُبْحَـٰنَهُۥ ۖ بَل لَّهُۥ مَا فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ كُلٌّ لَّهُۥ قَـٰنِتُونَ﴿۱۱۶﴾

[یهودیان و مسیحیان‌] گفتند: خدا فرزندی برگزیده است(۱)، او منزّه [از این نسبتها‌] است؛ هر چه [و هر که(۲)‌] در آسمانها و زمین است متعلّق به اوست و همه فرمانبردار او هستند(۳).

بَدِيعُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ وَإِذَا قَضَىٰٓ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُۥ كُن فَيَكُونُ﴿۱۱۷﴾

پدیدآورنده آسمانها و زمین است؛ و چون امری را مقرّر دارد، کافی است به آن بگوید: باش، و می‌شود.

وَقَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ لَوْلَا يُكَلِّمُنَا ٱللَّهُ أَوْ تَأْتِينَآ ءَايَةٌ ۗ كَذَٰلِكَ قَالَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ قَوْلِهِمْ ۘ تَشَـٰبَهَتْ قُلُوبُهُمْ ۗ قَدْ بَيَّنَّا ٱلْـَٔايَـٰتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ﴿۱۱۸﴾

افراد نادان اعتراض داشتند که: چرا خدا با ما سخن نمی‌گوید یا نشانه‌ای برای ما نمی‌آید(۱)؟ پیشینیان آنها نیز همین نظر را داشتند؛ دلها [و افکار‌]شان یکی است؛ ما آیات خود را برای اهل یقین به روشنی بیان کرده‌ایم.

إِنَّآ أَرْسَلْنَـٰكَ بِٱلْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا ۖ وَلَا تُسْـَٔلُ عَنْ أَصْحَـٰبِ ٱلْجَحِيمِ﴿۱۱۹﴾

ما تو را به حق بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده فرستادیم، و تو مسؤول [گمراهی‌] دوزخیان نخواهی بود(۱).