۞ مَا نَنسَخْ مِنْ ءَايَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَآ أَوْ مِثْلِهَآ ۗ أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۱۰۶﴾

هر آیه‌ای را نسخ کنیم یا آن را [از ذهن‌ها‌] محو نماییم(۱)، بهتر از آن یا همانندش را می‌آوریم(۲)؛ مگر ندانسته‌ای که خدا بر هر کاری تواناست؟

أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ ٱللَّهَ لَهُۥ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۗ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ مِن وَلِىٍّ وَلَا نَصِيرٍ﴿۱۰۷﴾

مگر ندانسته‌ای که خداست که فرمانروایی آسمانها و زمین خاصّ اوست؛ و در برابر خدا هیچ کارساز و یاوری نخواهید داشت؟

أَمْ تُرِيدُونَ أَن تَسْـَٔلُوا۟ رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَىٰ مِن قَبْلُ ۗ وَمَن يَتَبَدَّلِ ٱلْكُفْرَ بِٱلْإِيمَـٰنِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَآءَ ٱلسَّبِيلِ﴿۱۰۸﴾

مگر می‌خواهید از رسول‌تان همان درخواست [نامعقول‌] را بکنید که قبلاً از موسی شده بود(۱)؛ مسلّماً هر که انکار را با ایمان [خود‌] مبادله کند، راه درست را گم کرده است.

وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ ٱلْكِتَـٰبِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّنۢ بَعْدِ إِيمَـٰنِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّنۢ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ ٱلْحَقُّ ۖ فَٱعْفُوا۟ وَٱصْفَحُوا۟ حَتَّىٰ يَأْتِىَ ٱللَّهُ بِأَمْرِهِۦٓ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ﴿۱۰۹﴾

بسیاری از اهل‌کتاب از حسادتی(۱) که در نهاد آنهاست، دوست دارند کاش شما را پس از ایمانتان، به انکار بازگردانند، با آنکه حقیقت بر آنها روشن شده است؛ [از حسادتشان‌] گذشت و چشم‌پوشی کنید تا خدا فرمان خویش را [در میان‌] آورد(۲)؛ که او بر هر کاری تواناست.

وَأَقِيمُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَءَاتُوا۟ ٱلزَّكَوٰةَ ۚ وَمَا تُقَدِّمُوا۟ لِأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ ٱللَّهِ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ﴿۱۱۰﴾

و نماز برپا دارید و زکات بپردازید؛ و هر نیکویی که برای خود پیش می‌فرستید، [پاداش‌] آن را نزد خدا بازمی‌یابید(۱)؛ که خدا محقّقاً به آنچه می‌کنید بیناست.

وَقَالُوا۟ لَن يَدْخُلَ ٱلْجَنَّةَ إِلَّا مَن كَانَ هُودًا أَوْ نَصَـٰرَىٰ ۗ تِلْكَ أَمَانِيُّهُمْ ۗ قُلْ هَاتُوا۟ بُرْهَـٰنَكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۱۱۱﴾

[یهودیان‌] گفتند: هرگز کسی جز یهود به بهشت داخل نخواهد شد، و [مسیحیان گفتند:‌] جز مسیحیان؛ این آرزوی [خام‌] آنان است؛ بگو: اگر راست می‌گویید دلیلتان را بیاورید.

بَلَىٰ مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُۥ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُۥٓ أَجْرُهُۥ عِندَ رَبِّهِۦ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴿۱۱۲﴾

آری، کسانی که وجود خود را تسلیم خدا کرده و نیکوکار باشند، پاداششان نزد ‌صاحب‌اختیارشان محفوظ است و ترس و اندوهی نخواهند داشت(۱).