الٓمٓ﴿۱﴾

الف، لام، میم(۱).

ذَٰلِكَ ٱلْكِتَـٰبُ لَا رَيْبَ ۛ فِيهِ ۛ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ﴿۲﴾

این کتاب(۱) که در [الهی بودنِ‌‌] آن تردیدی نیست، برای پرواپیشگان راهبری است(۲)،

ٱلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِٱلْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ ٱلصَّلَوٰةَ وَمِمَّا رَزَقْنَـٰهُمْ يُنفِقُونَ﴿۳﴾

کسانی که به غیب باور دارند و نماز برپا می‌دارند و از آنچه روزیشان کرده‌ایم انفاق می‌کنند(۱)،

وَٱلَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَآ أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَآ أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ وَبِٱلْـَٔاخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ﴿۴﴾

و کسانی که به آنچه بر تو و قبل از تو نازل شده است، باور داشته و به آخرت یقین دارند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ عَلَىٰ هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُفْلِحُونَ﴿۵﴾

آنان مورد هدایتی از ‌صاحب‌اختیار خویش قرار گرفته‌اند و رستگارند.