إِنَّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْهِمْ ءَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لَا يُؤْمِنُونَ﴿۶﴾

برای انکارورزان یکسان است که هشدارشان بدهی یا ندهی، ایمان نمی‌آورند(۱).

خَتَمَ ٱللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَعَلَىٰ سَمْعِهِمْ ۖ وَعَلَىٰٓ أَبْصَـٰرِهِمْ غِشَـٰوَةٌ ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴿۷﴾

خدا بر قلبها و شنوایی و دیدگان آنان مُهر [غفلت‌‌] نهاده(۱)، و بر دیده‌های آنان پرده‌ای است و مجازاتی بزرگ [در انتظار‌‌] دارند.

وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَقُولُ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ وَبِٱلْيَوْمِ ٱلْـَٔاخِرِ وَمَا هُم بِمُؤْمِنِينَ﴿۸﴾

بعضی از مردم می‌گویند: به خدا و روز واپسین باور داریم، در حالی که باور ندارند.

يُخَـٰدِعُونَ ٱللَّهَ وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَمَا يَخْدَعُونَ إِلَّآ أَنفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ﴿۹﴾

خدا و افراد با ایمان را فریب می‌دهند؛ و حال آنکه تنها خود را می‌فریبند و نمی‌فهمند.

فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ ٱللَّهُ مَرَضًا ۖ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌۢ بِمَا كَانُوا۟ يَكْذِبُونَ﴿۱۰﴾

در دلهای آنان بیماری [نفاق و عناد‌‌] جای گرفته است، در نتیجه خدا بر بیماریشان افزود(۱)؛ و به کیفر دروغ‌پردازی‌شان مجازاتی دردناک [در انتظار‌‌] دارند.

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا تُفْسِدُوا۟ فِى ٱلْأَرْضِ قَالُوٓا۟ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ﴿۱۱﴾

هنگامی که به آنان گفته شود: در زمین تبهکاری نکنید، می‌گویند: ما خود اصلاح‌گریم!

أَلَآ إِنَّهُمْ هُمُ ٱلْمُفْسِدُونَ وَلَـٰكِن لَّا يَشْعُرُونَ﴿۱۲﴾

آگاه باشید که آنان تبهکارند، ولی نمی‌فهمند.

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ ءَامِنُوا۟ كَمَآ ءَامَنَ ٱلنَّاسُ قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ كَمَآ ءَامَنَ ٱلسُّفَهَآءُ ۗ أَلَآ إِنَّهُمْ هُمُ ٱلسُّفَهَآءُ وَلَـٰكِن لَّا يَعْلَمُونَ﴿۱۳﴾

و چون به آنان گفته شود: شما نیز مثل مردمِ [واقع‌بین‌‌] ایمان آورید، می‌گویند: آیا همچون سبکسران ایمان آوریم؟ آگاه باشید که آنها خود سبکسر و بیخردند، ولی نمی‌دانند.

وَإِذَا لَقُوا۟ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا وَإِذَا خَلَوْا۟ إِلَىٰ شَيَـٰطِينِهِمْ قَالُوٓا۟ إِنَّا مَعَكُمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِءُونَ﴿۱۴﴾

وقتی که افراد با ایمان را ملاقات می‌کنند، می‌گویند: [ما هم‌] ایمان آورده‌ایم، و چون با شیاطین [و رؤسای شیطان‌‌صفت‌] خویش(۱) به خلوت نشینند، گویند: ما با شما هستیم و تنها [آنان را‌] استهزاء می‌کنیم(۲).

ٱللَّهُ يَسْتَهْزِئُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِى طُغْيَـٰنِهِمْ يَعْمَهُونَ﴿۱۵﴾

خدا تمسخرشان [را تلافی‌] می‌کند(۱) و آنان را در طغیانشان سرگشته می‌کشاند.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ ٱشْتَرَوُا۟ ٱلضَّلَـٰلَةَ بِٱلْهُدَىٰ فَمَا رَبِحَت تِّجَـٰرَتُهُمْ وَمَا كَانُوا۟ مُهْتَدِينَ﴿۱۶﴾

آنان کسانی هستند که گمراهی را به [بهای‌] هدایت خریده‌اند، از این روی سودایشان سودی نداشت و ‌‌راه‌یافته هم نبودند.