إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَآءَنَا وَرَضُوا۟ بِٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَٱطْمَأَنُّوا۟ بِهَا وَٱلَّذِينَ هُمْ عَنْ ءَايَـٰتِنَا غَـٰفِلُونَ﴿۷﴾

کسانی که انتظار [رستاخیز و‌] لقای ما را ندارند و به زندگی دنیا دلخوش گشته و به آن اطمینان یافته‌اند و کسانی که از نشانه‌های [قدرت‌] ما غافلند،

أُو۟لَـٰٓئِكَ مَأْوَىٰهُمُ ٱلنَّارُ بِمَا كَانُوا۟ يَكْسِبُونَ﴿۸﴾

به [سزای‌] دستاوردشان، جایگاهشان دوزخ است.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُم بِإِيمَـٰنِهِمْ ۖ تَجْرِى مِن تَحْتِهِمُ ٱلْأَنْهَـٰرُ فِى جَنَّـٰتِ ٱلنَّعِيمِ﴿۹﴾

[ولی‌] مؤمنانِ نیک‌رفتار را به [پاسِ] ایمانشان، ‌صاحب‌اختیارشان به بوستانهای پرنعمت، که نهرها از کنارشان جاری خواهد بود، هدایت می‌کند(۱).

دَعْوَىٰهُمْ فِيهَا سُبْحَـٰنَكَ ٱللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلَـٰمٌ ۚ وَءَاخِرُ دَعْوَىٰهُمْ أَنِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۰﴾

نیایش آنان در بهشت این است که: بارخدایا، تو را تقدیس می‌کنیم؛ و درودشان در آنجا سلام است(۱)؛ و پایان‌بخش نیایششان این است که: الحمد للّه ربّ العالمین.

۞ وَلَوْ يُعَجِّلُ ٱللَّهُ لِلنَّاسِ ٱلشَّرَّ ٱسْتِعْجَالَهُم بِٱلْخَيْرِ لَقُضِىَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ ۖ فَنَذَرُ ٱلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَآءَنَا فِى طُغْيَـٰنِهِمْ يَعْمَهُونَ﴿۱۱﴾

اگر با همان شتاب که مردم در طلب خیرند، خدا [به عقوبت اعمالشان‌] برای آنان شرّ مقدّر می‌کرد(۱)، مدّت [حیات‌]شان سپری شده بود؛ ولی ما کسانی را که انتظار [رستاخیز و‌] لقای ما را ندارند، [فرصت می‌دهیم و(۲)‌] در طغیانشان سرگشته رها می‌سازیم.

وَإِذَا مَسَّ ٱلْإِنسَـٰنَ ٱلضُّرُّ دَعَانَا لِجَنۢبِهِۦٓ أَوْ قَاعِدًا أَوْ قَآئِمًا فَلَمَّا كَشَفْنَا عَنْهُ ضُرَّهُۥ مَرَّ كَأَن لَّمْ يَدْعُنَآ إِلَىٰ ضُرٍّ مَّسَّهُۥ ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ مَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۲﴾

هر گاه انسان دچار گزندی شود، [در هر حالی که هست‌] آرمیده یا نشسته و ایستاده، ما را [به نیایش‌] می‌خواند؛ امّا همین که گزند را از او دور ساختیم، [با حالت غفلت و غرور‌] چنان راه خویش سپرد که گویی هرگز برای برداشتن گزندی که دامنگیرش شده بود، ما را [به نیایش‌] نخوانده است(۱)؛ رفتار اسرافکاران در نظرشان این گونه آراسته شده است(۲).

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا ٱلْقُرُونَ مِن قَبْلِكُمْ لَمَّا ظَلَمُوا۟ ۙ وَجَآءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ وَمَا كَانُوا۟ لِيُؤْمِنُوا۟ ۚ كَذَٰلِكَ نَجْزِى ٱلْقَوْمَ ٱلْمُجْرِمِينَ﴿۱۳﴾

قبل از شما نسلهایی(۱) را به کیفر ظلمشان هلاک کردیم، [و این‌] در حالی [بود‌] که رسولانشان نشانه‌های روشن بر ایشان عرضه کردند، ولی آنان بر آن نبودند که ایمان بیاورند؛ بزهکاران را این گونه کیفر می‌دهیم.

ثُمَّ جَعَلْنَـٰكُمْ خَلَـٰٓئِفَ فِى ٱلْأَرْضِ مِنۢ بَعْدِهِمْ لِنَنظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ﴿۱۴﴾

آنگاه پس از آنان، شما را در زمین جانشین کردیم تا بنگریم شما چگونه عمل می‌کنید(۱)