وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَاتُنَا بَيِّنَـٰتٍ ۙ قَالَ ٱلَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَآءَنَا ٱئْتِ بِقُرْءَانٍ غَيْرِ هَـٰذَآ أَوْ بَدِّلْهُ ۚ قُلْ مَا يَكُونُ لِىٓ أَنْ أُبَدِّلَهُۥ مِن تِلْقَآئِ نَفْسِىٓ ۖ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحَىٰٓ إِلَىَّ ۖ إِنِّىٓ أَخَافُ إِنْ عَصَيْتُ رَبِّى عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ﴿۱۵﴾

چون آیات ما که روشنگر است، بر آنان خوانده شود، افرادی که انتظار [رستاخیز و‌] لقای ما را ندارند، می‌گویند: قرآنی غیر از این بیاور یا همین را تغییراتی بده؛ بگو: من حق ندارم که خودسرانه قرآن را تغییر دهم؛ تنها از آنچه به من وحی می‌شود پیروی می‌کنم؛ اگر در برابر ‌صاحب‌اختیارم نافرمان باشم، از مجازات روزی بزرگ می‌ترسم.

قُل لَّوْ شَآءَ ٱللَّهُ مَا تَلَوْتُهُۥ عَلَيْكُمْ وَلَآ أَدْرَىٰكُم بِهِۦ ۖ فَقَدْ لَبِثْتُ فِيكُمْ عُمُرًا مِّن قَبْلِهِۦٓ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴿۱۶﴾

بگو: اگر خدا می‌خواست، قرآن را بر شما تلاوت نمی‌کردم و [خدا‌] شما را بر آن آگاه نمی‌کرد؛ قبل از این، عمری در میان شما زیسته‌ام [و هرگز چنین سخنانی نگفته‌ام‌]؛ آیا خردورزی نمی‌کنید(۱)؟

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِـَٔايَـٰتِهِۦٓ ۚ إِنَّهُۥ لَا يُفْلِحُ ٱلْمُجْرِمُونَ﴿۱۷﴾

کیست ستمکارتر از آن که دروغ به خدا نسبت دهد(۱) یا آیات او را دروغ شمارد؟ به راستی بزهکاران رستگار نخواهند شد.

وَيَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ مَا لَا يَضُرُّهُمْ وَلَا يَنفَعُهُمْ وَيَقُولُونَ هَـٰٓؤُلَآءِ شُفَعَـٰٓؤُنَا عِندَ ٱللَّهِ ۚ قُلْ أَتُنَبِّـُٔونَ ٱللَّهَ بِمَا لَا يَعْلَمُ فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَلَا فِى ٱلْأَرْضِ ۚ سُبْحَـٰنَهُۥ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ﴿۱۸﴾

چیزهایی را به جای خدا بندگی می‌کنند که نه زیانی به آنان می‌رساند و نه سودی؛ و می‌گویند: اینها شفیع ما [در زندگی(۱)‌] نزد خدا هستند(۲)؛ بگو: آیا خدا را به چیزی خبر می‌دهید که در آسمان و زمین سراغی از آن ندارد؟ خدا منزّه است و از آنچه [در قدرت با او‌] شریک می‌پندارند والاتر است.

وَمَا كَانَ ٱلنَّاسُ إِلَّآ أُمَّةً وَٰحِدَةً فَٱخْتَلَفُوا۟ ۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ لَقُضِىَ بَيْنَهُمْ فِيمَا فِيهِ يَخْتَلِفُونَ﴿۱۹﴾

مردم [در آغاز‌] جز یک امّت واحد [و غریزی‌] نبودند، پس [از واگذاری اختیار(۱) به انسان‌] اختلاف ورزیدند؛ و اگر وعده‌ای از ‌صاحب‌اختیارت [در مورد مهلت و آزمون(۲)‌] از قبل مقرّر نشده بود، در موارد اختلافشان میان آنان داوری [و کار یکسره‌] می‌شد.

وَيَقُولُونَ لَوْلَآ أُنزِلَ عَلَيْهِ ءَايَةٌ مِّن رَّبِّهِۦ ۖ فَقُلْ إِنَّمَا ٱلْغَيْبُ لِلَّهِ فَٱنتَظِرُوٓا۟ إِنِّى مَعَكُم مِّنَ ٱلْمُنتَظِرِينَ﴿۲۰﴾

می‌گویند: چرا [مانند پیامبران پیشین(۱)‌] معجزه‌ای از ‌صاحب‌اختیارش بر او نازل نشده است(۲) بگو: امور غیبی فقط اختصاص به خدا دارد(۳)، پس شما منتظر باشید، من هم با شما در انتظار خواهم ماند.