أُو۟لَـٰٓئِكَ لَمْ يَكُونُوا۟ مُعْجِزِينَ فِى ٱلْأَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ مِنْ أَوْلِيَآءَ ۘ يُضَـٰعَفُ لَهُمُ ٱلْعَذَابُ ۚ مَا كَانُوا۟ يَسْتَطِيعُونَ ٱلسَّمْعَ وَمَا كَانُوا۟ يُبْصِرُونَ﴿۲۰﴾

آنان در زمین [خدای را‌] به تنگ نمی‌آورند(۱) و در برابر خدا کارسازی ندارند و مجازاتشان مضاعف است(۲)؛ آنان نه توان شنیدن [حق را‌] داشتند و نه [واقعیتها را‌] می‌دیدند(۳).

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ خَسِرُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُم مَّا كَانُوا۟ يَفْتَرُونَ﴿۲۱﴾

آنها هستند که خود را به زیان انداختند و بتهایی که به باطل عَلَم می‌کردند، از نظرشان ناپدید گشت(۱).

لَا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ هُمُ ٱلْأَخْسَرُونَ﴿۲۲﴾

ناگزیر در آخرت [از همه‌] زیانکارترند.

إِنَّ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَأَخْبَتُوٓا۟ إِلَىٰ رَبِّهِمْ أُو۟لَـٰٓئِكَ أَصْحَـٰبُ ٱلْجَنَّةِ ۖ هُمْ فِيهَا خَـٰلِدُونَ﴿۲۳﴾

مؤمنانِ نیک‌رفتار که [با پناه بردن‌] به ‌صاحب‌اختیارشان آرامش یافته‌اند، جاودانه بهشتی‌اند.

۞ مَثَلُ ٱلْفَرِيقَيْنِ كَٱلْأَعْمَىٰ وَٱلْأَصَمِّ وَٱلْبَصِيرِ وَٱلسَّمِيعِ ۚ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا ۚ أَفَلَا تَذَكَّرُونَ﴿۲۴﴾

داستان این دو گروه، داستان نابینا و کر است در مقابل بینا و شنوا؛ آیا این دو با هم برابرند؟ آیا پند نمی‌پذیرید(۱)؟

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦٓ إِنِّى لَكُمْ نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴿۲۵﴾

نوح را [با این پیام‌] بر قومش فرستادیم که من برای شما هشداردهنده‌ای آشکارم؛

أَن لَّا تَعْبُدُوٓا۟ إِلَّا ٱللَّهَ ۖ إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ﴿۲۶﴾

و اینکه جز خدای را بندگی نکنید، که از مجازات روزی دردناک بر شما بیمناکم.

فَقَالَ ٱلْمَلَأُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِن قَوْمِهِۦ مَا نَرَىٰكَ إِلَّا بَشَرًا مِّثْلَنَا وَمَا نَرَىٰكَ ٱتَّبَعَكَ إِلَّا ٱلَّذِينَ هُمْ أَرَاذِلُنَا بَادِىَ ٱلرَّأْىِ وَمَا نَرَىٰ لَكُمْ عَلَيْنَا مِن فَضْلٍۭ بَلْ نَظُنُّكُمْ كَـٰذِبِينَ﴿۲۷﴾

سران قومش که انکار می‌ورزیدند، گفتند: به نظر ما بشری همچون ما هستی و تنها فرومایگانِ(۱) [قومِ‌] ما نسنجیده از تو پیروی می‌کنند؛ و هیچ برتری برای شما نسبت به خود مشاهده نمی‌کنیم، حتّی شما را ‌دروغ‌پرداز تصوّر می‌کنیم.

قَالَ يَـٰقَوْمِ أَرَءَيْتُمْ إِن كُنتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّى وَءَاتَىٰنِى رَحْمَةً مِّنْ عِندِهِۦ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنتُمْ لَهَا كَـٰرِهُونَ﴿۲۸﴾

[نوح‌] گفت: ای قوم من، به نظر شما اگر نشانه روشنی از جانب ‌صاحب‌اختیارم داشته باشم و رحمتی از جانب خود به من داده باشد که بر شما پوشیده مانده باشد، چگونه [من و یارانم‌] شما را به [پذیرش‌] آن ملزم سازیم، در حالی که از آن ناخشنود هستید؟