فَلَمَّا جَآءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَـٰلِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِّن سِجِّيلٍ مَّنضُودٍ﴿۸۲﴾

و چون فرمان ما فرارسید، آن [شهر‌] را زیر و زِبَر کردیم و سنگهایی از گل سخت‌شده برهم‌نشسته(۱) بر آن باریدیم؛

مُّسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ ۖ وَمَا هِىَ مِنَ ٱلظَّـٰلِمِينَ بِبَعِيدٍ﴿۸۳﴾

[سنگهایی‌] که نزد ‌صاحب‌اختیارت مشخّص شده(۱)؛ و [سرزمینشان‌] از ستمگران [مکّه] دور نیست(۲).

۞ وَإِلَىٰ مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا ۚ قَالَ يَـٰقَوْمِ ٱعْبُدُوا۟ ٱللَّهَ مَا لَكُم مِّنْ إِلَـٰهٍ غَيْرُهُۥ ۖ وَلَا تَنقُصُوا۟ ٱلْمِكْيَالَ وَٱلْمِيزَانَ ۚ إِنِّىٓ أَرَىٰكُم بِخَيْرٍ وَإِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُّحِيطٍ﴿۸۴﴾

و بر [اهل‌] مدین(۱) برادرشان شعیب را [فرستادیم‌]؛ گفت: ای قوم من، خدای را بندگی کنید، هیچ معبودی جز او ندارید؛ و پیمانه و ترازو را مکاهید، شما را در رفاه و نعمت می‌بینم، و[لی‌] از مجازات روزی فراگیر بر شما می‌ترسم.

وَيَـٰقَوْمِ أَوْفُوا۟ ٱلْمِكْيَالَ وَٱلْمِيزَانَ بِٱلْقِسْطِ ۖ وَلَا تَبْخَسُوا۟ ٱلنَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا۟ فِى ٱلْأَرْضِ مُفْسِدِينَ﴿۸۵﴾

ای قوم من، پیمانه و ترازو را عادلانه کامل کنید و حقوق مردم را کم برآورد نکنید(۱) و در زمین تبهکارانه سرکشی نکنید.

بَقِيَّتُ ٱللَّهِ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ ۚ وَمَآ أَنَا۠ عَلَيْكُم بِحَفِيظٍ﴿۸۶﴾

اگر ایمان دارید، سود خداپسندانه(۱) برای شما بهتر است؛ [و اگر نشنوید‌] من نگاهبان شما نیستم.

قَالُوا۟ يَـٰشُعَيْبُ أَصَلَوٰتُكَ تَأْمُرُكَ أَن نَّتْرُكَ مَا يَعْبُدُ ءَابَآؤُنَآ أَوْ أَن نَّفْعَلَ فِىٓ أَمْوَٰلِنَا مَا نَشَـٰٓؤُا۟ ۖ إِنَّكَ لَأَنتَ ٱلْحَلِيمُ ٱلرَّشِيدُ﴿۸۷﴾

گفتند: ای شعیب، آیا نماز تو فرمانت می‌دهد که ما آنچه را که پدرانمان بندگی می‌کردند رها کنیم یا در اموال خویش چنان که می‌خواهیم، تصرّف نکنیم؟ تو که بردبار و باکمال هستی؟!

قَالَ يَـٰقَوْمِ أَرَءَيْتُمْ إِن كُنتُ عَلَىٰ بَيِّنَةٍ مِّن رَّبِّى وَرَزَقَنِى مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا ۚ وَمَآ أُرِيدُ أَنْ أُخَالِفَكُمْ إِلَىٰ مَآ أَنْهَىٰكُمْ عَنْهُ ۚ إِنْ أُرِيدُ إِلَّا ٱلْإِصْلَـٰحَ مَا ٱسْتَطَعْتُ ۚ وَمَا تَوْفِيقِىٓ إِلَّا بِٱللَّهِ ۚ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ﴿۸۸﴾

گفت: ای قوم من، به نظر شما اگر نشانه روشنی از جانب ‌صاحب‌اختیارم داشته باشم و رزقی [حلال و‌] نیکو از جانب خود به من داده باشد، [باز هم دعوت من بی‌اساس است؟!‌] در مورد آنچه شما را از آن نهی می‌کنم، نمی‌خواهم با شما مخالفت کنم [و خود مرتکب آن عمل شوم‌]؛ و جز اصلاح در حدّ توان خود نظری ندارم؛ توفیقم تنها از جانب خداست؛ تنها بر او توکّل کرده‌ام(۱) و به سوی او بازمی‌آیم.