وَيَـٰقَوْمِ لَا يَجْرِمَنَّكُمْ شِقَاقِىٓ أَن يُصِيبَكُم مِّثْلُ مَآ أَصَابَ قَوْمَ نُوحٍ أَوْ قَوْمَ هُودٍ أَوْ قَوْمَ صَـٰلِحٍ ۚ وَمَا قَوْمُ لُوطٍ مِّنكُم بِبَعِيدٍ﴿۸۹﴾

ای قوم من، ستیز با من شما را [به جایی‌] نکشاند(۱) که بلای قوم نوح یا قوم هود یا قوم صالح دامنگیر شما شود؛ و [به خصوص بلای‌] قوم لوط که چندان از شما دور نیست.

وَٱسْتَغْفِرُوا۟ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوٓا۟ إِلَيْهِ ۚ إِنَّ رَبِّى رَحِيمٌ وَدُودٌ﴿۹۰﴾

از ‌صاحب‌اختیار خویش آمرزش بخواهید و به درگاهش بازآیید، که ‌صاحب‌اختیار من مهربان و دوستدار [توبه‌‌کنندگان‌] است.

قَالُوا۟ يَـٰشُعَيْبُ مَا نَفْقَهُ كَثِيرًا مِّمَّا تَقُولُ وَإِنَّا لَنَرَىٰكَ فِينَا ضَعِيفًا ۖ وَلَوْلَا رَهْطُكَ لَرَجَمْنَـٰكَ ۖ وَمَآ أَنتَ عَلَيْنَا بِعَزِيزٍ﴿۹۱﴾

گفتند: ای شعیب، بسیاری از گفته‌هایت را درنمی‌یابیم و تو را در میان خود ضعیف و ناتوان می‌بینیم؛ و اگر به خاطر خویشانت(۱) نبود، سنگسارت می‌کردیم و تو در مقابل ما توانی نداری.

قَالَ يَـٰقَوْمِ أَرَهْطِىٓ أَعَزُّ عَلَيْكُم مِّنَ ٱللَّهِ وَٱتَّخَذْتُمُوهُ وَرَآءَكُمْ ظِهْرِيًّا ۖ إِنَّ رَبِّى بِمَا تَعْمَلُونَ مُحِيطٌ﴿۹۲﴾

[شعیب‌] گفت: ای قوم من، آیا خویشان من نزد شما از خدا عزیزترند که [فرمان‌] او را پشت سر انداخته‌اید؟! ‌صاحب‌اختیار من به آنچه می‌کنید احاطه دارد.

وَيَـٰقَوْمِ ٱعْمَلُوا۟ عَلَىٰ مَكَانَتِكُمْ إِنِّى عَـٰمِلٌ ۖ سَوْفَ تَعْلَمُونَ مَن يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَمَنْ هُوَ كَـٰذِبٌ ۖ وَٱرْتَقِبُوٓا۟ إِنِّى مَعَكُمْ رَقِيبٌ﴿۹۳﴾

ای قوم من، همه امکانات خود را به کار گیرید، من هم [به وظایف خود‌] عمل می‌کنم؛ به زودی خواهید دانست که کیست آنکه مجازاتی بدو رسد که رسوایش کند و ‌دروغ‌پرداز کیست؛ شما چشم به راه باشید، من هم مثل شما چشم به راه می‌مانم.

وَلَمَّا جَآءَ أَمْرُنَا نَجَّيْنَا شُعَيْبًا وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ مَعَهُۥ بِرَحْمَةٍ مِّنَّا وَأَخَذَتِ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ٱلصَّيْحَةُ فَأَصْبَحُوا۟ فِى دِيَـٰرِهِمْ جَـٰثِمِينَ﴿۹۴﴾

و چون فرمان ما فرارسید، به رحمت خویش شعیب و کسانی را که در کنار او ایمان آورده بودند، نجات دادیم و ستمگران را خروشی سهمناک فراگرفت و در خانه‌های خویش از پای درآمدند(۱)؛

كَأَن لَّمْ يَغْنَوْا۟ فِيهَآ ۗ أَلَا بُعْدًا لِّمَدْيَنَ كَمَا بَعِدَتْ ثَمُودُ﴿۹۵﴾

گویی هرگز ساکن آن دیار نبوده‌اند، هان، دوری [از رحمت خدا‌] باد بر مردم مدین، همچون قوم ثمود.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مُوسَىٰ بِـَٔايَـٰتِنَا وَسُلْطَـٰنٍ مُّبِينٍ﴿۹۶﴾

موسی را با معجزات(۱) خود و دلیلی روشن فرستادیم،

إِلَىٰ فِرْعَوْنَ وَمَلَإِي۟هِۦ فَٱتَّبَعُوٓا۟ أَمْرَ فِرْعَوْنَ ۖ وَمَآ أَمْرُ فِرْعَوْنَ بِرَشِيدٍ﴿۹۷﴾

به سوی فرعون و سران [قوم‌] ش، ولی آنان پیرو امر فرعون شدند(۱)؛ در حالی که امر فرعون در راه کمال نبود.