وَٱتَّبَعْتُ مِلَّةَ ءَابَآءِىٓ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ ۚ مَا كَانَ لَنَآ أَن نُّشْرِكَ بِٱللَّهِ مِن شَىْءٍ ۚ ذَٰلِكَ مِن فَضْلِ ٱللَّهِ عَلَيْنَا وَعَلَى ٱلنَّاسِ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَشْكُرُونَ﴿۳۸﴾

و آیین پدران خویش، ابراهیم و ‌اسحاق و یعقوب را پیروی می‌کنم؛ ما را نسزد که هیچ چیز [و هیچ کس‌] را [در قدرت و تدبیر‌] با خدا شریک تلقّی کنیم؛ این [موهبتِ توحید‌] از افزون‌بخشی خدا بر ما و همه مردم است، ولی بیشتر مردم سپاسگزار [آن‌] نیستند.

يَـٰصَـٰحِبَىِ ٱلسِّجْنِ ءَأَرْبَابٌ مُّتَفَرِّقُونَ خَيْرٌ أَمِ ٱللَّهُ ٱلْوَٰحِدُ ٱلْقَهَّارُ﴿۳۹﴾

ای دو معاشرِ زندان(۱)، آیا اربابهای(۲) پراکنده بهترند یا خدای یگانه قهّار؟

مَا تَعْبُدُونَ مِن دُونِهِۦٓ إِلَّآ أَسْمَآءً سَمَّيْتُمُوهَآ أَنتُمْ وَءَابَآؤُكُم مَّآ أَنزَلَ ٱللَّهُ بِهَا مِن سُلْطَـٰنٍ ۚ إِنِ ٱلْحُكْمُ إِلَّا لِلَّهِ ۚ أَمَرَ أَلَّا تَعْبُدُوٓا۟ إِلَّآ إِيَّاهُ ۚ ذَٰلِكَ ٱلدِّينُ ٱلْقَيِّمُ وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَ ٱلنَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴿۴۰﴾

شما به جای خدا جز نامهایی را که خود و پدرانتان بر [معبودهای دروغین‌] نهاده‌اید و خدا هیچ اعتباری به آن نداده است، بندگی نمی‌کنید. حکم تنها به دست خداست؛ فرمان داده است که جز او را بندگی نکنید(۱)؛ این است دین پایدار، ولی بیشتر مردم نمی‌دانند.

يَـٰصَـٰحِبَىِ ٱلسِّجْنِ أَمَّآ أَحَدُكُمَا فَيَسْقِى رَبَّهُۥ خَمْرًا ۖ وَأَمَّا ٱلْـَٔاخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْكُلُ ٱلطَّيْرُ مِن رَّأْسِهِۦ ۚ قُضِىَ ٱلْأَمْرُ ٱلَّذِى فِيهِ تَسْتَفْتِيَانِ﴿۴۱﴾

[و‌] امّا ای دو معاشر زندان، یکی از شما [آزاد و‌] ساقی ولینعمتش [شاه‌] خواهد شد و دیگری به دار آویخته می‌شود و پرندگان از [مغز‌] سر او می‌خورند؛ امری که درباره آن [از من‌] نظر می‌خواستید، چنین مقدّر شده است.

وَقَالَ لِلَّذِى ظَنَّ أَنَّهُۥ نَاجٍ مِّنْهُمَا ٱذْكُرْنِى عِندَ رَبِّكَ فَأَنسَىٰهُ ٱلشَّيْطَـٰنُ ذِكْرَ رَبِّهِۦ فَلَبِثَ فِى ٱلسِّجْنِ بِضْعَ سِنِينَ﴿۴۲﴾

به یکی از آن دو که تصوّر نجات او را داشت، گفت: [بی‌تقصیری‌] مرا نزد ولینعمت خود یادآوری کن، امّا شیطان از خاطرش برد که به ولینعمتش یادآوری کند و [یوسف‌] چند سال(۱) در زندان ماند.

وَقَالَ ٱلْمَلِكُ إِنِّىٓ أَرَىٰ سَبْعَ بَقَرَٰتٍ سِمَانٍ يَأْكُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجَافٌ وَسَبْعَ سُنۢبُلَـٰتٍ خُضْرٍ وَأُخَرَ يَابِسَـٰتٍ ۖ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلْمَلَأُ أَفْتُونِى فِى رُءْيَـٰىَ إِن كُنتُمْ لِلرُّءْيَا تَعْبُرُونَ﴿۴۳﴾

[روزی‌] شاه گفت: کرارا [در خواب‌] هفت گاو فربهی(۱) را می‌بینم که هفت گاو لاغر(۲) آنها را می‌خورند و هفت سنبل سبز(۳) و هفت [سنبلِ‌] دیگرِ خشک [در کنار هم قرار گرفته‌]؛ ای سران [قوم‌]، اگر تعبیر خواب می‌دانید، درباره خواب من نظر بدهید.