فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ أَرْسَلَتْ إِلَيْهِنَّ وَأَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَـًٔا وَءَاتَتْ كُلَّ وَٰحِدَةٍ مِّنْهُنَّ سِكِّينًا وَقَالَتِ ٱخْرُجْ عَلَيْهِنَّ ۖ فَلَمَّا رَأَيْنَهُۥٓ أَكْبَرْنَهُۥ وَقَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ وَقُلْنَ حَـٰشَ لِلَّهِ مَا هَـٰذَا بَشَرًا إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا مَلَكٌ كَرِيمٌ﴿۳۱﴾

چون [همسر صدر اعظم‌] دسیسه آنان را شنید، به سراغشان فرستاد و مجلسی برای آنان آماده ساخت و به دست هر یک [میوه و‌] کاردی داد و [به یوسف‌] گفت: به مجلس این زنان درآی؛ همین که یوسف را دیدند، او را بزرگ [واری با وقار‌] تشخیص دادند و [در حال حیرت و جذبه،‌] دستهای خویش را مجروح کردند و گفتند: تبارک اللّه [احسن الخالقین(۱)‌]، این نه یک بشر، که فرشته‌ای است بزرگوار!

قَالَتْ فَذَٰلِكُنَّ ٱلَّذِى لُمْتُنَّنِى فِيهِ ۖ وَلَقَدْ رَٰوَدتُّهُۥ عَن نَّفْسِهِۦ فَٱسْتَعْصَمَ ۖ وَلَئِن لَّمْ يَفْعَلْ مَآ ءَامُرُهُۥ لَيُسْجَنَنَّ وَلَيَكُونًا مِّنَ ٱلصَّـٰغِرِينَ﴿۳۲﴾

[زلیخا‌] گفت: این(۱) همان کسی است که به خاطر [عشق‌] او مرا ملامت می‌کردید؛ [بله‌] من از او تمنّای [تسلیم‌] دلش را داشتم، و[لی‌] او خویشتن داری کرد؛ و اگر آنچه به او فرمان می‌دهم اجرا نکند، زندانی و تحقیر خواهد شد.

قَالَ رَبِّ ٱلسِّجْنُ أَحَبُّ إِلَىَّ مِمَّا يَدْعُونَنِىٓ إِلَيْهِ ۖ وَإِلَّا تَصْرِفْ عَنِّى كَيْدَهُنَّ أَصْبُ إِلَيْهِنَّ وَأَكُن مِّنَ ٱلْجَـٰهِلِينَ﴿۳۳﴾

[یوسف‌] گفت: ‌صاحب‌اختیارا، زندان برای من خوشایندتر از ارتکاب گناهی است که از من می‌خواهند(۱)؛ و اگر نیرنگشان را از من دفع نکنی، به آنان گرایش یابم و در زمره جاهلان قرار خواهم گرفت.

فَٱسْتَجَابَ لَهُۥ رَبُّهُۥ فَصَرَفَ عَنْهُ كَيْدَهُنَّ ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ﴿۳۴﴾

‌صاحب‌اختیارش درخواست او را پذیرفت و نیرنگ زنان را از وی دفع کرد، که او شنوا وداناست.

ثُمَّ بَدَا لَهُم مِّنۢ بَعْدِ مَا رَأَوُا۟ ٱلْـَٔايَـٰتِ لَيَسْجُنُنَّهُۥ حَتَّىٰ حِينٍ﴿۳۵﴾

آنگاه با وجود مشاهده نشانه‌ها[ی صداقت یوسف‌]، به نظرشان رسید که او را تا مدّتی زندانی کنند.

وَدَخَلَ مَعَهُ ٱلسِّجْنَ فَتَيَانِ ۖ قَالَ أَحَدُهُمَآ إِنِّىٓ أَرَىٰنِىٓ أَعْصِرُ خَمْرًا ۖ وَقَالَ ٱلْـَٔاخَرُ إِنِّىٓ أَرَىٰنِىٓ أَحْمِلُ فَوْقَ رَأْسِى خُبْزًا تَأْكُلُ ٱلطَّيْرُ مِنْهُ ۖ نَبِّئْنَا بِتَأْوِيلِهِۦٓ ۖ إِنَّا نَرَىٰكَ مِنَ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۳۶﴾

و با او دو جوان دیگر [هم از کارکنان دربار شاه‌] زندانی شدند؛ یکی از آنان گفت: [در عالم خواب‌] خود را دیدم که [برای تهیه‌] شراب، [انگور‌] می‌فشارم؛ دیگری گفت: من [در خواب‌] خود را دیدم [طَبَق‌] نانی بر سر نهاده، می‌برم که پرندگان از آن می‌خورند؛ ما را از تعبیر این [خوابها‌] آگاه کن، که ما تو را نیکوکار تشخیص داده‌ایم.

قَالَ لَا يَأْتِيكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقَانِهِۦٓ إِلَّا نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيلِهِۦ قَبْلَ أَن يَأْتِيَكُمَا ۚ ذَٰلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِى رَبِّىٓ ۚ إِنِّى تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لَّا يُؤْمِنُونَ بِٱللَّهِ وَهُم بِٱلْـَٔاخِرَةِ هُمْ كَـٰفِرُونَ﴿۳۷﴾

یوسف گفت: قبل از آنکه جیره غذای شما برسد، شما را از تعبیر آن [خوابها‌] آگاه خواهم کرد؛ این از جمله دانشی است که ‌صاحب‌اختیارم مرا آموخته است؛ زیرا من آیین گروهی را که به خدا ایمان نمی‌آورند و آخرت را انکار می‌کنند، رها کرده‌ام.