وَرَٰوَدَتْهُ ٱلَّتِى هُوَ فِى بَيْتِهَا عَن نَّفْسِهِۦ وَغَلَّقَتِ ٱلْأَبْوَٰبَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ ۚ قَالَ مَعَاذَ ٱللَّهِ ۖ إِنَّهُۥ رَبِّىٓ أَحْسَنَ مَثْوَاىَ ۖ إِنَّهُۥ لَا يُفْلِحُ ٱلظَّـٰلِمُونَ﴿۲۳﴾

زنی(۱) که یوسف در خانه‌اش بود، از او تمنّای [تسلیم‌] دلش را داشت و [یک روز‌] درها را بست و گفت: بیا(۲)! [یوسف‌] گفت: پناه می‌برم به خدا(۳)، همسر تو ولینعمت من است(۴) و مقامم را گرامی داشته است؛ [ناسپاسی ظلم است و‌] به راستی(۵) ستمگران رستگار نمی‌شوند.

وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِۦ ۖ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَآ أَن رَّءَا بُرْهَـٰنَ رَبِّهِۦ ۚ كَذَٰلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ ٱلسُّوٓءَ وَٱلْفَحْشَآءَ ۚ إِنَّهُۥ مِنْ عِبَادِنَا ٱلْمُخْلَصِينَ﴿۲۴﴾

آن زن آهنگ او کرد؛ و [یوسف نیز‌] اگر برهان [و قانون‌] ‌صاحب‌اختیارش را نمی‌دید(۱)، آهنگ او می‌کرد؛ این گونه [هشدارش دادیم‌] تا بدی و بی‌شرمی را از او بازداریم؛ زیرا او از بندگان اخلاص‌یافته مابود(۲).

وَٱسْتَبَقَا ٱلْبَابَ وَقَدَّتْ قَمِيصَهُۥ مِن دُبُرٍ وَأَلْفَيَا سَيِّدَهَا لَدَا ٱلْبَابِ ۚ قَالَتْ مَا جَزَآءُ مَنْ أَرَادَ بِأَهْلِكَ سُوٓءًا إِلَّآ أَن يُسْجَنَ أَوْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۲۵﴾

هر دو به سوی در شتافتند؛ زن از پشت سر، پیراهن یوسف را درید و [ناگاه‌] همسرش را کنار در مشاهده کردند؛ زن گفت: سزای کسی که به خانواده تو نظر سوء داشته است، جز زندان یا شکنجه چیست؟

قَالَ هِىَ رَٰوَدَتْنِى عَن نَّفْسِى ۚ وَشَهِدَ شَاهِدٌ مِّنْ أَهْلِهَآ إِن كَانَ قَمِيصُهُۥ قُدَّ مِن قُبُلٍ فَصَدَقَتْ وَهُوَ مِنَ ٱلْكَـٰذِبِينَ﴿۲۶﴾

یوسف گفت: او بود که از من تمنّای [تسلیم‌] دلم را داشت و شاهدی از خانواده زن گواهی داد: اگر پیراهنش از جلو چاک خورده زن راست گفته و یوسف ‌دروغ‌پرداز است؛

وَإِن كَانَ قَمِيصُهُۥ قُدَّ مِن دُبُرٍ فَكَذَبَتْ وَهُوَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۲۷﴾

و اگر پیراهن او از پشت دریده شده، [نشان فرار یوسف از چنگ زلیخاست و‌] زن دروغ گفته و یوسف راستگوست.

فَلَمَّا رَءَا قَمِيصَهُۥ قُدَّ مِن دُبُرٍ قَالَ إِنَّهُۥ مِن كَيْدِكُنَّ ۖ إِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيمٌ﴿۲۸﴾

و چون دید پیراهن یوسف از پشت چاک خورده است، گفت: این از نیرنگ شما زنانست؛ به راستی که نیرنگ شما بزرگ است.

يُوسُفُ أَعْرِضْ عَنْ هَـٰذَا ۚ وَٱسْتَغْفِرِى لِذَنۢبِكِ ۖ إِنَّكِ كُنتِ مِنَ ٱلْخَاطِـِٔينَ﴿۲۹﴾

یوسف، این [ماجرا‌] را ندیده بگیر، و [ای زن‌] از گناهت آمرزش بخواه، که در زمره خطاکاران بودی.

۞ وَقَالَ نِسْوَةٌ فِى ٱلْمَدِينَةِ ٱمْرَأَتُ ٱلْعَزِيزِ تُرَٰوِدُ فَتَىٰهَا عَن نَّفْسِهِۦ ۖ قَدْ شَغَفَهَا حُبًّا ۖ إِنَّا لَنَرَىٰهَا فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۳۰﴾

زنان(۱) شهر گفتند: همسر صدراعظم از غلامش تمنّای [تسلیم‌] دلش را دارد؛ [و‌] از مجرای عشق، [غلام‌] شیفته‌اش کرده است؛ به راستی او را در اشتباهِ آشکاری می‌بینیم.