مُهْطِعِينَ مُقْنِعِى رُءُوسِهِمْ لَا يَرْتَدُّ إِلَيْهِمْ طَرْفُهُمْ ۖ وَأَفْـِٔدَتُهُمْ هَوَآءٌ﴿۴۳﴾

در حالی که [به سوی منادی محشر‌] شتابانند(۱)، سرها را بالا گرفته(۲)، چشمشان بر هم نمی‌خورد و دلهاشان [از حیرت و هراس‌] فروریخته است.

وَأَنذِرِ ٱلنَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ ٱلْعَذَابُ فَيَقُولُ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ رَبَّنَآ أَخِّرْنَآ إِلَىٰٓ أَجَلٍ قَرِيبٍ نُّجِبْ دَعْوَتَكَ وَنَتَّبِعِ ٱلرُّسُلَ ۗ أَوَلَمْ تَكُونُوٓا۟ أَقْسَمْتُم مِّن قَبْلُ مَا لَكُم مِّن زَوَالٍ﴿۴۴﴾

مردم را از روزی که مجازات بر آنان فرا می‌رسد هشدار بده که ستمگران [در آن روز‌] می‌گویند: ‌صاحب‌اختیارا، مدّت کمی ما را مهلت ده تا [به دنیا بازگردیم و‌] دعوت تو را بپذیریم و رسولان را پیروی کنیم؛ [به آنان خواهند گفت:‌] مگر شما نبودید که قبلاً سوگند یاد می‌کردید(۱) که زوالی نخواهید داشت(۲)؟

وَسَكَنتُمْ فِى مَسَـٰكِنِ ٱلَّذِينَ ظَلَمُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ وَتَبَيَّنَ لَكُمْ كَيْفَ فَعَلْنَا بِهِمْ وَضَرَبْنَا لَكُمُ ٱلْأَمْثَالَ﴿۴۵﴾

[مگر نه این است که‌] در مساکن آنان که بر خویش ستم کردند، سکونت یافتید و برای شما روشن شد که با آنان چه کردیم و [عملاً‌] برای شما [از احوال گذشتگان‌] مَثَلها زدیم(۱)؟

وَقَدْ مَكَرُوا۟ مَكْرَهُمْ وَعِندَ ٱللَّهِ مَكْرُهُمْ وَإِن كَانَ مَكْرُهُمْ لِتَزُولَ مِنْهُ ٱلْجِبَالُ﴿۴۶﴾

آنان دسیسه خود را به کار بردند، در حالی که [کارایی‌] دسیسه آنان در اختیار خداست؛ و دسیسه آنان چنان نبود که کوهها بدان از جای کنده شود(۱).

فَلَا تَحْسَبَنَّ ٱللَّهَ مُخْلِفَ وَعْدِهِۦ رُسُلَهُۥٓ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ ذُو ٱنتِقَامٍ﴿۴۷﴾

هرگز مپندار خدا با رسولانش خلف وعده کند(۱)، که خدا فرا دست و دادستان است.

يَوْمَ تُبَدَّلُ ٱلْأَرْضُ غَيْرَ ٱلْأَرْضِ وَٱلسَّمَـٰوَٰتُ ۖ وَبَرَزُوا۟ لِلَّهِ ٱلْوَٰحِدِ ٱلْقَهَّارِ﴿۴۸﴾

روزی که زمین به زمینی دیگر بدل شود(۱) و آسمانها [به آسمانهایی دیگر‌] و [همه‌] در پیشگاه خدای یگانه قهّار، پدیدار گردند.

وَتَرَى ٱلْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ مُّقَرَّنِينَ فِى ٱلْأَصْفَادِ﴿۴۹﴾

در آن روز بزهکاران را دست و پابسته در بند(۱) مشاهده خواهی کرد(۲).

سَرَابِيلُهُم مِّن قَطِرَانٍ وَتَغْشَىٰ وُجُوهَهُمُ ٱلنَّارُ﴿۵۰﴾

جامه‌هاشان(۱) از قیر است و آتش چهره‌هاشان را فرا گرفته است(۲)،

لِيَجْزِىَ ٱللَّهُ كُلَّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ سَرِيعُ ٱلْحِسَابِ﴿۵۱﴾

تا خدا هر کس را برابر دستاوردش کیفر دهد، که خدا ‌سریع‌الحساب است.

هَـٰذَا بَلَـٰغٌ لِّلنَّاسِ وَلِيُنذَرُوا۟ بِهِۦ وَلِيَعْلَمُوٓا۟ أَنَّمَا هُوَ إِلَـٰهٌ وَٰحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۵۲﴾

این [آیات‌] ابلاغی است برای مردم تا [توجّه کنند‌] و بدان هشدار یابند و بدانند که او معبودی یگانه است(۱)، و خردمندان پندپذیرند.