قَالَ يَـٰٓإِبْلِيسُ مَا لَكَ أَلَّا تَكُونَ مَعَ ٱلسَّـٰجِدِينَ﴿۳۲﴾

[خدای‌] گفت: ای ابلیس، چرا با خضوع‌‌کنندگان همراهی نکردی؟

قَالَ لَمْ أَكُن لِّأَسْجُدَ لِبَشَرٍ خَلَقْتَهُۥ مِن صَلْصَـٰلٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ﴿۳۳﴾

گفت: من برای بشری که از گِل [بازمانده‌] از لجنی دیرپا آفریده‌ای، سرِ خضوع ندارم!

قَالَ فَٱخْرُجْ مِنْهَا فَإِنَّكَ رَجِيمٌ﴿۳۴﴾

گفت: از آن [مقام‌] خارج شو که [از درگاهِ ما‌] مطرودی؛

وَإِنَّ عَلَيْكَ ٱللَّعْنَةَ إِلَىٰ يَوْمِ ٱلدِّينِ﴿۳۵﴾

و تا روز جزا مورد نفرین [من(۱)‌] قرار داری.

قَالَ رَبِّ فَأَنظِرْنِىٓ إِلَىٰ يَوْمِ يُبْعَثُونَ﴿۳۶﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، پس تا روزی که [انسانها‌] برانگیخته می‌شوند، مرا مهلت ده.

قَالَ فَإِنَّكَ مِنَ ٱلْمُنظَرِينَ﴿۳۷﴾

[خدا‌] گفت: مهلت خواهی داشت،

إِلَىٰ يَوْمِ ٱلْوَقْتِ ٱلْمَعْلُومِ﴿۳۸﴾

تا روز [رستاخیز(۱)‌] آن وقت مقرّر.

قَالَ رَبِّ بِمَآ أَغْوَيْتَنِى لَأُزَيِّنَنَّ لَهُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ﴿۳۹﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، از آنجا که مرا در راه تباهی واگذاردی(۱)، [باطل را‌] در زمین برای بنی‌آدم می‌آرایم(۲) و همگی آنان را به راه تباهی خواهم کشید،

إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ ٱلْمُخْلَصِينَ﴿۴۰﴾

مگر بندگانِ اخلاص‌یافته‌ات را از بین آنان(۱).

قَالَ هَـٰذَا صِرَٰطٌ عَلَىَّ مُسْتَقِيمٌ﴿۴۱﴾

گفت: این [اخلاص‌] راه راستی است که [تضمین آن‌] بر عهده من است.

إِنَّ عِبَادِى لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطَـٰنٌ إِلَّا مَنِ ٱتَّبَعَكَ مِنَ ٱلْغَاوِينَ﴿۴۲﴾

بر بندگان [خاصّ‌] من سلطه‌ای نخواهی داشت(۱)، مگر بیراهانی که پیرو تو باشند(۲).

وَإِنَّ جَهَنَّمَ لَمَوْعِدُهُمْ أَجْمَعِينَ﴿۴۳﴾

و دوزخ وعده‌گاه همه آنان است،

لَهَا سَبْعَةُ أَبْوَٰبٍ لِّكُلِّ بَابٍ مِّنْهُمْ جُزْءٌ مَّقْسُومٌ﴿۴۴﴾

که هفت در(۱) دارد و هر دری خاصّ گروهی از آنان است(۲).

إِنَّ ٱلْمُتَّقِينَ فِى جَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ﴿۴۵﴾

و[لی‌] پرواپیشگان در باغهایی [از بهشت‌] و [کنار‌] چشمه‌سارها(۱) به سر می‌برند.

ٱدْخُلُوهَا بِسَلَـٰمٍ ءَامِنِينَ﴿۴۶﴾

[به آنان گویند:‌] با سلامت و امنیت به بهشت درآیید.

وَنَزَعْنَا مَا فِى صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ إِخْوَٰنًا عَلَىٰ سُرُرٍ مُّتَقَـٰبِلِينَ﴿۴۷﴾

هرگونه کینه‌ای را از سینه بهشتیان بزداییم و برادرانه بر تختهایی(۱) رویاروی هم [تکیه زنند‌].

لَا يَمَسُّهُمْ فِيهَا نَصَبٌ وَمَا هُم مِّنْهَا بِمُخْرَجِينَ﴿۴۸﴾

نه هیچ رنجی به آنها می‌رسد و نه ‌هیچ‌گاه از آنجا خارجشان کنند.

۞ نَبِّئْ عِبَادِىٓ أَنِّىٓ أَنَا ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ﴿۴۹﴾

بندگانم را آگاه کن که من آمرزگار و مهربانم؛

وَأَنَّ عَذَابِى هُوَ ٱلْعَذَابُ ٱلْأَلِيمُ﴿۵۰﴾

و [در عین حال‌] مجازات من مجازاتی است دردناک(۱).

وَنَبِّئْهُمْ عَن ضَيْفِ إِبْرَٰهِيمَ﴿۵۱﴾

و آنان را از [داستان فرشتگانِ‌] میهمان ابراهیم آگاه کن(۱).