وَلَقَدْ جَعَلْنَا فِى ٱلسَّمَآءِ بُرُوجًا وَزَيَّنَّـٰهَا لِلنَّـٰظِرِينَ﴿۱۶﴾

در آسمان ستارگانی(۱) پدید آوردیم و آن را برای بینندگان آراستیم،

وَحَفِظْنَـٰهَا مِن كُلِّ شَيْطَـٰنٍ رَّجِيمٍ﴿۱۷﴾

و آن را از [دستبرد‌] هر شیطان مطرودی محافظت کردیم؛

إِلَّا مَنِ ٱسْتَرَقَ ٱلسَّمْعَ فَأَتْبَعَهُۥ شِهَابٌ مُّبِينٌ﴿۱۸﴾

مگر کسی که دزدانه گوش فرا دارد که شهابی روشن تعقیبش خواهد کرد(۱).

وَٱلْأَرْضَ مَدَدْنَـٰهَا وَأَلْقَيْنَا فِيهَا رَوَٰسِىَ وَأَنۢبَتْنَا فِيهَا مِن كُلِّ شَىْءٍ مَّوْزُونٍ﴿۱۹﴾

زمین را گستردیم و کوههای ثابت در آن پی افکندیم و از هر عنصر سنجیده‌ای در آن [تدریجاً‌] ایجاد کردیم(۱)؛

وَجَعَلْنَا لَكُمْ فِيهَا مَعَـٰيِشَ وَمَن لَّسْتُمْ لَهُۥ بِرَٰزِقِينَ﴿۲۰﴾

و در آن وسایل معیشت(۱) برای شما - و هر کس که شما روزی‌دهنده‌اش نیستید - فراهم ساختیم.

وَإِن مِّن شَىْءٍ إِلَّا عِندَنَا خَزَآئِنُهُۥ وَمَا نُنَزِّلُهُۥٓ إِلَّا بِقَدَرٍ مَّعْلُومٍ﴿۲۱﴾

هیچ چیز نیست مگر آنکه خزاین آن در اختیار ماست و آن را جز به اندازه معین عرضه نمی‌کنیم(۱).

وَأَرْسَلْنَا ٱلرِّيَـٰحَ لَوَٰقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَأَسْقَيْنَـٰكُمُوهُ وَمَآ أَنتُمْ لَهُۥ بِخَـٰزِنِينَ﴿۲۲﴾

بادها را عامل باروری(۱) [ابرها‌] فرستادیم و از آسمان باران را باریدیم که شما را بدان سیراب کردیم، و شما ذخیره‌ساز آن [در طبیعت‌] نیستید(۲).

وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْىِۦ وَنُمِيتُ وَنَحْنُ ٱلْوَٰرِثُونَ﴿۲۳﴾

ماییم که حیات می‌بخشیم و مرگ می‌دهیم و همواره وارث [جهانیان‌] خواهیم بود(۱).

وَلَقَدْ عَلِمْنَا ٱلْمُسْتَقْدِمِينَ مِنكُمْ وَلَقَدْ عَلِمْنَا ٱلْمُسْتَـْٔخِرِينَ﴿۲۴﴾

و نسبت به پیشینیان و آیندگانِ شما شناخت [کامل‌] داریم.

وَإِنَّ رَبَّكَ هُوَ يَحْشُرُهُمْ ۚ إِنَّهُۥ حَكِيمٌ عَلِيمٌ﴿۲۵﴾

محقّقاً ‌صاحب‌اختیار توست که آنان را [در رستاخیز‌] احضار خواهد کرد، که او فرزانه و داناست.

وَلَقَدْ خَلَقْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ مِن صَلْصَـٰلٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ﴿۲۶﴾

انسان را از گِل [بازمانده‌] از لجنی دیرپا آفریدیم(۱)؛

وَٱلْجَآنَّ خَلَقْنَـٰهُ مِن قَبْلُ مِن نَّارِ ٱلسَّمُومِ﴿۲۷﴾

و جن(۱) را قبل از آن، از آتش نافذ آفریدیم.

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ إِنِّى خَـٰلِقٌۢ بَشَرًا مِّن صَلْصَـٰلٍ مِّنْ حَمَإٍ مَّسْنُونٍ﴿۲۸﴾

[به یاد آر‌] زمانی را که ‌صاحب‌اختیارت به فرشتگان گفت: من در کار آفرینشِ بشری از گِل [بازمانده‌] از لجنی دیرپا هستم.

فَإِذَا سَوَّيْتُهُۥ وَنَفَخْتُ فِيهِ مِن رُّوحِى فَقَعُوا۟ لَهُۥ سَـٰجِدِينَ﴿۲۹﴾

و آنگاه که او را سامان دادم و از روح خود در او دمیدم [تا استعدادهای شگرفی در وجودش به ودیعه گذارم‌]، در برابرش ابراز فروتنی(۱) کنید.

فَسَجَدَ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ كُلُّهُمْ أَجْمَعُونَ﴿۳۰﴾

فرشتگان همه فروتنی خود را ابراز داشتند،

إِلَّآ إِبْلِيسَ أَبَىٰٓ أَن يَكُونَ مَعَ ٱلسَّـٰجِدِينَ﴿۳۱﴾

جز ابلیس که از همراهی با خضوع‌‌کنندگان سر باز زد.