وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّهُمْ يَقُولُونَ إِنَّمَا يُعَلِّمُهُۥ بَشَرٌ ۗ لِّسَانُ ٱلَّذِى يُلْحِدُونَ إِلَيْهِ أَعْجَمِىٌّ وَهَـٰذَا لِسَانٌ عَرَبِىٌّ مُّبِينٌ﴿۱۰۳﴾

می دانیم که آنان می‌گویند: [قرآن را‌] بشری به او تعلیم می‌دهد(۱)؛ زبان کسی که [قرآن را‌] به او نسبت می‌دهند، نارساست و این قرآن به زبانی فصیح و روشن است(۲).

إِنَّ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ لَا يَهْدِيهِمُ ٱللَّهُ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۱۰۴﴾

کسانی که آیات خدا را باور ندارند، خدا هدایتشان نمی‌کند و مجازاتی دردناک [در انتظار‌] دارند.

إِنَّمَا يَفْتَرِى ٱلْكَذِبَ ٱلَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِـَٔايَـٰتِ ٱللَّهِ ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَـٰذِبُونَ﴿۱۰۵﴾

تنها کسانی دروغ می‌بافند که به آیات خدا باور نمی‌آورند، و دروغ‌پردازند.

مَن كَفَرَ بِٱللَّهِ مِنۢ بَعْدِ إِيمَـٰنِهِۦٓ إِلَّا مَنْ أُكْرِهَ وَقَلْبُهُۥ مُطْمَئِنٌّۢ بِٱلْإِيمَـٰنِ وَلَـٰكِن مَّن شَرَحَ بِٱلْكُفْرِ صَدْرًا فَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ ٱللَّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴿۱۰۶﴾

هر که پس از ایمان به خدا، به انکار روی آورد، نه هر کس که با اکراه وادار شود و قلبش مطمئن به ایمان باشد(۱)، بلکه کسانی که دل[شان] را پذیرای کفر کرده‌اند، مورد خشم خدا هستند و مجازاتی(۲) بزرگ خواهند داشت.

ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمُ ٱسْتَحَبُّوا۟ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا عَلَى ٱلْـَٔاخِرَةِ وَأَنَّ ٱللَّهَ لَا يَهْدِى ٱلْقَوْمَ ٱلْكَـٰفِرِينَ﴿۱۰۷﴾

زیرا زندگی دنیا را بر آخرت ترجیح داده‌اند، و نیز به سبب آنکه خدا انکارورزان را هدایت نخواهد کرد.

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ طَبَعَ ٱللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَأَبْصَـٰرِهِمْ ۖ وَأُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْغَـٰفِلُونَ﴿۱۰۸﴾

آنان کسانی هستند که خدا بر دلها و گوش و چشمشان مُهر [غفلت‌] نهاده است(۱) و غافل مانده‌اند،

لَا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ هُمُ ٱلْخَـٰسِرُونَ﴿۱۰۹﴾

ناگزیر در آخرت هم زیانکارند.

ثُمَّ إِنَّ رَبَّكَ لِلَّذِينَ هَاجَرُوا۟ مِنۢ بَعْدِ مَا فُتِنُوا۟ ثُمَّ جَـٰهَدُوا۟ وَصَبَرُوٓا۟ إِنَّ رَبَّكَ مِنۢ بَعْدِهَا لَغَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۱۰﴾

امّا ‌صاحب‌اختیار تو نسبت به کسانی که پس از زجر کشیدن [در راه عقیده، از وطن‌] هجرت کردند و به مبارزه برخاستند و پایداری کردند، ‌‌‌‌یقیناً پس از آن [آزمایشات‌] آمرزنده و مهربان است.