۞ يَوْمَ تَأْتِى كُلُّ نَفْسٍ تُجَـٰدِلُ عَن نَّفْسِهَا وَتُوَفَّىٰ كُلُّ نَفْسٍ مَّا عَمِلَتْ وَهُمْ لَا يُظْلَمُونَ﴿۱۱۱﴾

[به یاد آر‌] روزی را که هر کس می‌آید، در حالی که [بی‌نتیجه‌] از خود دفاع می‌کند و نتیجه اعمال هر کس به تمامی داده خواهد شد، بی‌آنکه [ذرّه‌ای‌] مورد ظلم قرار گیرند.

وَضَرَبَ ٱللَّهُ مَثَلًا قَرْيَةً كَانَتْ ءَامِنَةً مُّطْمَئِنَّةً يَأْتِيهَا رِزْقُهَا رَغَدًا مِّن كُلِّ مَكَانٍ فَكَفَرَتْ بِأَنْعُمِ ٱللَّهِ فَأَذَٰقَهَا ٱللَّهُ لِبَاسَ ٱلْجُوعِ وَٱلْخَوْفِ بِمَا كَانُوا۟ يَصْنَعُونَ﴿۱۱۲﴾

خدا [برای ناسپاسان‌] شهری را به مثل آورده است که امن و آرام بود و روزی‌اش فراوان و گوارا از هر طرف می‌رسید، ولی آنان [به جای شکر، با سرمستی و غرور‌] نعمتهای الهی را ناسپاسی کردند، خدا هم به کیفر رفتارشان بلای فراگیر گرسنگی و ترس [از ناامنی‌] را دامنگیرشان کرد(۱).

وَلَقَدْ جَآءَهُمْ رَسُولٌ مِّنْهُمْ فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَهُمُ ٱلْعَذَابُ وَهُمْ ظَـٰلِمُونَ﴿۱۱۳﴾

رسولی از خود آنان به سراغشان آمد، امّا او را ‌دروغ‌پرداز شمردند، از این رو مجازات آنان را فرا گرفت، در حالی که ستمکار بودند.

فَكُلُوا۟ مِمَّا رَزَقَكُمُ ٱللَّهُ حَلَـٰلًا طَيِّبًا وَٱشْكُرُوا۟ نِعْمَتَ ٱللَّهِ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ﴿۱۱۴﴾

از آنچه خدا روزی شما کرده است، حلال و پاکیزه بخورید و اگر او را بندگی می‌کنید، نعمتش را سپاس دارید(۱).

إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ ٱلْمَيْتَةَ وَٱلدَّمَ وَلَحْمَ ٱلْخِنزِيرِ وَمَآ أُهِلَّ لِغَيْرِ ٱللَّهِ بِهِۦ ۖ فَمَنِ ٱضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلَا عَادٍ فَإِنَّ ٱللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۱۱۵﴾

[خدا‌] تنها مردار، خون(۱)، گوشت خوک و آنچه [به هنگام ذبح‌] نام غیر خدا بر آن برده شده(۲) [و برای سلامت و خوشامد طاغوتها قربانی شده باشد‌]، بر شما حرام کرده است؛ و هر که با بی‌میلی و بدون تجاوز [از حدّ سدّ جوع‌] ناگزیر [از خوردن‌] گردد، خدا آمرزگاری است مهربان.

وَلَا تَقُولُوا۟ لِمَا تَصِفُ أَلْسِنَتُكُمُ ٱلْكَذِبَ هَـٰذَا حَلَـٰلٌ وَهَـٰذَا حَرَامٌ لِّتَفْتَرُوا۟ عَلَى ٱللَّهِ ٱلْكَذِبَ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى ٱللَّهِ ٱلْكَذِبَ لَا يُفْلِحُونَ﴿۱۱۶﴾

به استناد دروغی که خود بر زبان می‌رانید، مگویید که این حلال است و آن حرام که دروغ به خدا نسبت دهید(۱)؛ زیرا کسانی که دروغ به خدا نسبت می‌دهند، رستگار نخواهند شد.

مَتَـٰعٌ قَلِيلٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ﴿۱۱۷﴾

برخورداری ناچیزی [در دنیا‌] و مجازاتی دردناک [در آخرت‌] دارند.

وَعَلَى ٱلَّذِينَ هَادُوا۟ حَرَّمْنَا مَا قَصَصْنَا عَلَيْكَ مِن قَبْلُ ۖ وَمَا ظَلَمْنَـٰهُمْ وَلَـٰكِن كَانُوٓا۟ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ﴿۱۱۸﴾

بر یهودیان نعمتها[ی دیگری را‌] که قبلاً برای تو شرح داده‌ایم، تحریم کردیم(۱)؛ و ما بر آنان ستمی نکردیم، بلکه خود در حق خویش ستم می‌کردند.