۞ قُلْ كُونُوا۟ حِجَارَةً أَوْ حَدِيدًا﴿۵۰﴾

بگو: سنگ باشید یا آهن،

أَوْ خَلْقًا مِّمَّا يَكْبُرُ فِى صُدُورِكُمْ ۚ فَسَيَقُولُونَ مَن يُعِيدُنَا ۖ قُلِ ٱلَّذِى فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ ۚ فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هُوَ ۖ قُلْ عَسَىٰٓ أَن يَكُونَ قَرِيبًا﴿۵۱﴾

یا آفرینشی به همان سختی که به تصوّر شما می‌رسد [باز هم برانگیخته خواهید شد‌]؛ خواهند گفت: چه کسی ما را بازمی‌گرداند؟ بگو: همان که نخستین بار شما را آفرید؛ آنگاه با تعجب و ناباوری(۱) می‌پرسند: چه وقت؟ بگو: چه بسا به همین نزدیکی.

يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِۦ وَتَظُنُّونَ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا﴿۵۲﴾

روزی که [خدا‌] شما را فرامی‌خواند، با ستایش اجابتش خواهید کرد و می‌پندارید که فقط اندکی [در گور(۱)‌] آرمیده‌اید.

وَقُل لِّعِبَادِى يَقُولُوا۟ ٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ ۚ إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ يَنزَغُ بَيْنَهُمْ ۚ إِنَّ ٱلشَّيْطَـٰنَ كَانَ لِلْإِنسَـٰنِ عَدُوًّا مُّبِينًا﴿۵۳﴾

به بندگانم بگو: به زیباترین شکل [با یکدیگر‌] صحبت کنند(۱)، که شیطان میانشان آشوب می‌اندازد(۲)؛ زیرا که شیطان همواره دشمن آشکار انسانهاست.

رَّبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ ۖ إِن يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِن يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ ۚ وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا﴿۵۴﴾

‌صاحب‌اختیارتان به [حال‌] شما آگاه‌تر است؛ اگر بخواهد، بر شما رحمت می‌آورد(۱) و اگر بخواهد، مجازات می‌کند(۲)؛ و ما تو را کارگزار آنان نفرستادیم.

وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۗ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ ٱلنَّبِيِّـۧنَ عَلَىٰ بَعْضٍ ۖ وَءَاتَيْنَا دَاوُۥدَ زَبُورًا﴿۵۵﴾

‌صاحب‌اختیار تو به [حال‌] هر که در آسمانها و زمین است، آگاه‌تر است؛ و برخی از پیامبران را بر سایرین برتری دادیم و زبور(۱) را به داود عطا کردیم.

قُلِ ٱدْعُوا۟ ٱلَّذِينَ زَعَمْتُم مِّن دُونِهِۦ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ ٱلضُّرِّ عَنكُمْ وَلَا تَحْوِيلًا﴿۵۶﴾

بگو: افرادی را که به جای خدا [سزاوار عبادت‌] تصوّر کرده‌اید، [بر حوائج خود‌] بخوانید(۱)، نه می‌توانند گزند را از شما بردارند و نه تغییر وضعی ایجاد کنند(۲).

أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَىٰ رَبِّهِمُ ٱلْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُۥ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُۥٓ ۚ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا﴿۵۷﴾

افرادی که [شرک‌زدگان‌] آنان را [به نیایش‌] می‌خوانند، خود وسیله(۱) [تقرّب‌] به ‌صاحب‌اختیارشان می‌جویند، تا [مشخّص شود‌] کدام یک مقرّبترند و امیدوار به رحمت خدا و ترسان از مجازات او هستند؛ که مجازات ‌صاحب‌اختیارت شایسته پرهیز است.

وَإِن مِّن قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ ٱلْقِيَـٰمَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًا شَدِيدًا ۚ كَانَ ذَٰلِكَ فِى ٱلْكِتَـٰبِ مَسْطُورًا﴿۵۸﴾

هیچ شهر و دیاری [از مراکز ظلم و طغیان(۱)‌] نیست مگر آنکه [سکنه‌] آن را قبل از [فرارسیدن‌] روز رستاخیز هلاک، یا به سختی مجازات خواهیم کرد؛ این [حکم‌] در کتاب مقرّر شده است.