وَإِن كَادُوا۟ لَيَسْتَفِزُّونَكَ مِنَ ٱلْأَرْضِ لِيُخْرِجُوكَ مِنْهَا ۖ وَإِذًا لَّا يَلْبَثُونَ خِلَـٰفَكَ إِلَّا قَلِيلًا﴿۷۶﴾

به راستی نزدیک بود تو را از آن سرزمین جا کن کنند تا از آنجا اخراجت کنند(۱) و در آن صورت، آنان هم بعد از تو، اندک زمانی بیش نمی‌ماندند.

سُنَّةَ مَن قَدْ أَرْسَلْنَا قَبْلَكَ مِن رُّسُلِنَا ۖ وَلَا تَجِدُ لِسُنَّتِنَا تَحْوِيلًا﴿۷۷﴾

[همچون‌] سنّت [ما‌] در مورد رسولانی که قبل از تو فرستادیم(۱)، و سنت ما را تغییرپذیر نخواهی یافت.

أَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِدُلُوكِ ٱلشَّمْسِ إِلَىٰ غَسَقِ ٱلَّيْلِ وَقُرْءَانَ ٱلْفَجْرِ ۖ إِنَّ قُرْءَانَ ٱلْفَجْرِ كَانَ مَشْهُودًا﴿۷۸﴾

از آغاز مایل شدن خورشید [به طرف مغرب‌] تا تاریکی کامل شب نماز را برپا دار، و [نیز‌] نماز بامداد را، که نماز بامداد مورد مشاهده [فرشتگان‌] است(۱).

وَمِنَ ٱلَّيْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِۦ نَافِلَةً لَّكَ عَسَىٰٓ أَن يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقَامًا مَّحْمُودًا﴿۷۹﴾

پاسی از شب را به مطالعه قرآن بیدار باش(۱) که وظیفه اضافی تواست؛ چه بسا ‌صاحب‌اختیارت تو را به مقامی ستوده ارتقاء دهد.

وَقُل رَّبِّ أَدْخِلْنِى مُدْخَلَ صِدْقٍ وَأَخْرِجْنِى مُخْرَجَ صِدْقٍ وَٱجْعَل لِّى مِن لَّدُنكَ سُلْطَـٰنًا نَّصِيرًا﴿۸۰﴾

بگو: ‌صاحب‌اختیارا، مرا [در هر امری‌] به شایستگی وارد کن و به شایستگی خارج کن و مرا از جانب خود موضعی مسلّط و پیروزی‌‌آور عطا فرما.

وَقُلْ جَآءَ ٱلْحَقُّ وَزَهَقَ ٱلْبَـٰطِلُ ۚ إِنَّ ٱلْبَـٰطِلَ كَانَ زَهُوقًا﴿۸۱﴾

و بگو: حق فرارسید و باطل از میان رفت، که باطل نابودشدنی است.

وَنُنَزِّلُ مِنَ ٱلْقُرْءَانِ مَا هُوَ شِفَآءٌ وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ ۙ وَلَا يَزِيدُ ٱلظَّـٰلِمِينَ إِلَّا خَسَارًا﴿۸۲﴾

از قرآن آنچه [موجب‌] شفا و رحمت برای باورداران است نازل می‌کنیم، [ولی در حق‌] ستمگران جز خسران نمی‌افزاید(۱).

وَإِذَآ أَنْعَمْنَا عَلَى ٱلْإِنسَـٰنِ أَعْرَضَ وَنَـَٔا بِجَانِبِهِۦ ۖ وَإِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ كَانَ يَـُٔوسًا﴿۸۳﴾

هر گاه به انسان نعمتی بخشیم، [با سرمستی‌] روی می‌گرداند و دور می‌شود، و هنگامی که کمترین سختی به او برسد، نومید می‌شود(۱).

قُلْ كُلٌّ يَعْمَلُ عَلَىٰ شَاكِلَتِهِۦ فَرَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِمَنْ هُوَ أَهْدَىٰ سَبِيلًا﴿۸۴﴾

بگو: هر کس طبق پایبندیهای خویش عمل می‌کند؛ و ‌صاحب‌اختیار شما بهتر می‌داند چه کسی راه‌‌‌یافته‌تر است.

وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلرُّوحِ ۖ قُلِ ٱلرُّوحُ مِنْ أَمْرِ رَبِّى وَمَآ أُوتِيتُم مِّنَ ٱلْعِلْمِ إِلَّا قَلِيلًا﴿۸۵﴾

از تو درباره وحی(۱) می‌پرسند؛ بگو: وحی، امری مربوط به ‌صاحب‌اختیار من است و دانشی که به شما داده شده، اندک [و نارسا‌] است.

وَلَئِن شِئْنَا لَنَذْهَبَنَّ بِٱلَّذِىٓ أَوْحَيْنَآ إِلَيْكَ ثُمَّ لَا تَجِدُ لَكَ بِهِۦ عَلَيْنَا وَكِيلًا﴿۸۶﴾

اگر بخواهیم، آنچه به تو وحی کرده‌ایم، [از خاطرت‌] می‌بریم و تو در این رابطه برای خود کارگزاری در برابر ما نخواهی یافت؛