إِلَّا رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ ۚ إِنَّ فَضْلَهُۥ كَانَ عَلَيْكَ كَبِيرًا﴿۸۷﴾

[وحی الهی بر تو نمی‌رسد‌] مگر به عنوان رحمتی از [جانب‌] ‌صاحب‌اختیارت، که افزون‌بخشی او نسبت به تو فراوان است(۱)

قُل لَّئِنِ ٱجْتَمَعَتِ ٱلْإِنسُ وَٱلْجِنُّ عَلَىٰٓ أَن يَأْتُوا۟ بِمِثْلِ هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِۦ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا﴿۸۸﴾

بگو: اگر انس و جن همداستان شوند تا شبیه این قرآن را ارائه کنند، هرگز موفق نخواهند شد و هر چند که پشتیبان یکدیگر باشند(۱).

وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِى هَـٰذَا ٱلْقُرْءَانِ مِن كُلِّ مَثَلٍ فَأَبَىٰٓ أَكْثَرُ ٱلنَّاسِ إِلَّا كُفُورًا﴿۸۹﴾

در این قرآن از هر [گونه‌] مثلی برای مردم به شکلهای مختلف بیان کرده‌ایم(۱)، ولی بیشتر مردم سرباز زدند [و‌] جز سرِ انکار نداشتند؛

وَقَالُوا۟ لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّىٰ تَفْجُرَ لَنَا مِنَ ٱلْأَرْضِ يَنۢبُوعًا﴿۹۰﴾

و گفتند: هرگز تو را باور نخواهیم کرد، مگر اینکه برای ما از زمین چشمه‌ای جاری سازی،

أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِّن نَّخِيلٍ وَعِنَبٍ فَتُفَجِّرَ ٱلْأَنْهَـٰرَ خِلَـٰلَهَا تَفْجِيرًا﴿۹۱﴾

یا باغی از درختان خرما و انگور در اختیار تو باشد که در میان آن نهرهایی به جریان اندازی،

أَوْ تُسْقِطَ ٱلسَّمَآءَ كَمَا زَعَمْتَ عَلَيْنَا كِسَفًا أَوْ تَأْتِىَ بِٱللَّهِ وَٱلْمَلَـٰٓئِكَةِ قَبِيلًا﴿۹۲﴾

یا چنانکه تصوّر کرده‌ای، آسمان را پاره پاره(۱) بر سر ما فرود آری(۲)، یا خدا و فرشتگان را در برابر ما حاضر نمایی،

أَوْ يَكُونَ لَكَ بَيْتٌ مِّن زُخْرُفٍ أَوْ تَرْقَىٰ فِى ٱلسَّمَآءِ وَلَن نُّؤْمِنَ لِرُقِيِّكَ حَتَّىٰ تُنَزِّلَ عَلَيْنَا كِتَـٰبًا نَّقْرَؤُهُۥ ۗ قُلْ سُبْحَانَ رَبِّى هَلْ كُنتُ إِلَّا بَشَرًا رَّسُولًا﴿۹۳﴾

یا کاخی از طلا [در اختیار‌] داشته باشی، یا بر آسمان بالا روی؛ و بالارفتنت را [نیز‌] باور نمی‌کنیم، مگر اینکه نوشته‌ای بر ما فرود آری که آن را بخوانیم(۱)؛ بگو: ‌صاحب‌اختیارم را تقدیس می‌کنم، آیا من جز بشری پیام رسان هستم(۲)؟

وَمَا مَنَعَ ٱلنَّاسَ أَن يُؤْمِنُوٓا۟ إِذْ جَآءَهُمُ ٱلْهُدَىٰٓ إِلَّآ أَن قَالُوٓا۟ أَبَعَثَ ٱللَّهُ بَشَرًا رَّسُولًا﴿۹۴﴾

آنگاه که [قرآن، عامل‌] هدایت بر مردم عرضه شد، چیزی آنان را از ایمان بازنداشت، جز اینکه گفتند: چگونه خدا بشری را به رسالت برانگیخته است(۱)؟!

قُل لَّوْ كَانَ فِى ٱلْأَرْضِ مَلَـٰٓئِكَةٌ يَمْشُونَ مُطْمَئِنِّينَ لَنَزَّلْنَا عَلَيْهِم مِّنَ ٱلسَّمَآءِ مَلَكًا رَّسُولًا﴿۹۵﴾

بگو: اگر در زمین فرشتگانی به طور عادی آمد و شد داشتند، فرشته‌ای را از آسمان به رسالت بر آنان نازل می‌کردیم(۱).

قُلْ كَفَىٰ بِٱللَّهِ شَهِيدًۢا بَيْنِى وَبَيْنَكُمْ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ بِعِبَادِهِۦ خَبِيرًۢا بَصِيرًا﴿۹۶﴾

بگو: خدا بین من و شما به عنوان گواه کافی است؛ زیرا او به [حال‌] بندگانش آگاه و بیناست.