وَبِٱلْحَقِّ أَنزَلْنَـٰهُ وَبِٱلْحَقِّ نَزَلَ ۗ وَمَآ أَرْسَلْنَـٰكَ إِلَّا مُبَشِّرًا وَنَذِيرًا﴿۱۰۵﴾

قرآن را به حق نازل کردیم، و به حق هم نازل شد(۱)؛ و تو را فقط به عنوان بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده فرستادیم.

وَقُرْءَانًا فَرَقْنَـٰهُ لِتَقْرَأَهُۥ عَلَى ٱلنَّاسِ عَلَىٰ مُكْثٍ وَنَزَّلْنَـٰهُ تَنزِيلًا﴿۱۰۶﴾

قرآن را در بخشهای مختلف، به تدریج [در طول دوران رسالت(۱)] نازل کردیم تا به آرامی بر مردم قرائت کنی.

قُلْ ءَامِنُوا۟ بِهِۦٓ أَوْ لَا تُؤْمِنُوٓا۟ ۚ إِنَّ ٱلَّذِينَ أُوتُوا۟ ٱلْعِلْمَ مِن قَبْلِهِۦٓ إِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ يَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ سُجَّدًا﴿۱۰۷﴾

بگو: قرآن را چه باور کنید و چه باور نکنید، چون بر کسانی که از قبل اهل دانش بوده‌اند، تلاوت شود، سجده‌کنان سر به خاک می‌سایند،

وَيَقُولُونَ سُبْحَـٰنَ رَبِّنَآ إِن كَانَ وَعْدُ رَبِّنَا لَمَفْعُولًا﴿۱۰۸﴾

و می‌گویند: ‌صاحب‌اختیارمان را تقدیس می‌کنیم، که وعده‌های ‌صاحب‌اختیار ما قطعاً انجام یافتنی است.

وَيَخِرُّونَ لِلْأَذْقَانِ يَبْكُونَ وَيَزِيدُهُمْ خُشُوعًا ۩﴿۱۰۹﴾

گریان سر به خاک می‌سایند و قرآن بر فروتنی‌شان می‌افزاید.

قُلِ ٱدْعُوا۟ ٱللَّهَ أَوِ ٱدْعُوا۟ ٱلرَّحْمَـٰنَ ۖ أَيًّا مَّا تَدْعُوا۟ فَلَهُ ٱلْأَسْمَآءُ ٱلْحُسْنَىٰ ۚ وَلَا تَجْهَرْ بِصَلَاتِكَ وَلَا تُخَافِتْ بِهَا وَٱبْتَغِ بَيْنَ ذَٰلِكَ سَبِيلًا﴿۱۱۰﴾

بگو: [خدای را‌] خواه «اللّه » بخوانید یا «رحمان»؛ به هر نام که بخوانید، نیکوترین نامها خاصّ اوست(۱)؛ نماز خویش را نه به آوای بلند بخوان و نه آهسته و روشی با اعتدال انتخاب کن.

وَقُلِ ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِى لَمْ يَتَّخِذْ وَلَدًا وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ شَرِيكٌ فِى ٱلْمُلْكِ وَلَمْ يَكُن لَّهُۥ وَلِىٌّ مِّنَ ٱلذُّلِّ ۖ وَكَبِّرْهُ تَكْبِيرًۢا﴿۱۱۱﴾

بگو: ستایش(۱) خاصّ خداست که فرزندی برنگزیده است و هیچ شریکی در فرمانروایی ندارد و کارسازی نیز برای رفع مذلت [نیاز‌] ندارد؛ او را به شایستگی تکبیر گوی.

ٱلْحَمْدُ لِلَّهِ ٱلَّذِىٓ أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ ٱلْكِتَـٰبَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُۥ عِوَجَا ۜ﴿۱﴾

ستایش و سپاس خاصّ خداست که این کتاب را بر بنده خویش نازل کرد و در آن هیچ گونه انحراف قرار نداد.

قَيِّمًا لِّيُنذِرَ بَأْسًا شَدِيدًا مِّن لَّدُنْهُ وَيُبَشِّرَ ٱلْمُؤْمِنِينَ ٱلَّذِينَ يَعْمَلُونَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًا﴿۲﴾

و [آن را‌] استوار [گرداند‌] تا [شما را‌] از سختگیری خویش هشدار دهد و به مؤمنانِ نیک‌رفتار بشارت دهد که پاداشی نیکو خواهند داشت؛

مَّـٰكِثِينَ فِيهِ أَبَدًا﴿۳﴾

در حالی که همواره در آن خواهند زیست؛

وَيُنذِرَ ٱلَّذِينَ قَالُوا۟ ٱتَّخَذَ ٱللَّهُ وَلَدًا﴿۴﴾

و [نیز‌] کسانی را که گفتند: خدا فرزندی برگزیده است(۱)، هشدار دهد.