مَّا لَهُم بِهِۦ مِنْ عِلْمٍ وَلَا لِـَٔابَآئِهِمْ ۚ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْوَٰهِهِمْ ۚ إِن يَقُولُونَ إِلَّا كَذِبًا﴿۵﴾

نه خودشان نسبت به این [گفتار ناهنجار‌] دلیلی دارند، نه پدرانشان؛ سخنی که از دهانشان برمی‌آید، ناهنجار است؛ آنان جز دروغ نمی‌گویند.

فَلَعَلَّكَ بَـٰخِعٌ نَّفْسَكَ عَلَىٰٓ ءَاثَـٰرِهِمْ إِن لَّمْ يُؤْمِنُوا۟ بِهَـٰذَا ٱلْحَدِيثِ أَسَفًا﴿۶﴾

مباد(۱) خود را از اندوه نقش آنان اگر این سخن [حکیمانه‌] را باور ندارند، به هلاکت اندازی(۲).

إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى ٱلْأَرْضِ زِينَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا﴿۷﴾

ما آنچه روی زمین است زیوری برای آن قرار داده‌ایم، تا [به وسیله جاذبه‌اش‌] مردم را بیازماییم(۱) که کدام یک در عمل بهترند.

وَإِنَّا لَجَـٰعِلُونَ مَا عَلَيْهَا صَعِيدًا جُرُزًا﴿۸﴾

و [سرانجام‌] هر چه روی زمین است به صورت خاکی خشک و بی‌گیاه درمی‌آوریم.

أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَـٰبَ ٱلْكَهْفِ وَٱلرَّقِيمِ كَانُوا۟ مِنْ ءَايَـٰتِنَا عَجَبًا﴿۹﴾

مگر پنداشته‌ای که اصحاب کهف(۱) و سنگ نبشته(۲) که از جمله نشانه‌های ما [بودند‌]، شگفت آورند؟!

إِذْ أَوَى ٱلْفِتْيَةُ إِلَى ٱلْكَهْفِ فَقَالُوا۟ رَبَّنَآ ءَاتِنَا مِن لَّدُنكَ رَحْمَةً وَهَيِّئْ لَنَا مِنْ أَمْرِنَا رَشَدًا﴿۱۰﴾

آنگاه که آن جوانمردان [از هماهنگی با ستمگران سر باز زدند و‌] به غار پناه بردند و گفتند: ‌صاحب‌اختیارا، از جانب خویش رحمتی به ما ارزانی دار و رهیافتی برای ما از کارمان آماده کن.

فَضَرَبْنَا عَلَىٰٓ ءَاذَانِهِمْ فِى ٱلْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًا﴿۱۱﴾

تا چندین سال(۱) در غار بر گوشهاشان [پرده‌] زدیم [و به خوابی عمیق فرو رفتند‌]؛

ثُمَّ بَعَثْنَـٰهُمْ لِنَعْلَمَ أَىُّ ٱلْحِزْبَيْنِ أَحْصَىٰ لِمَا لَبِثُوٓا۟ أَمَدًا﴿۱۲﴾

آنگاه بیدارشان کردیم تا بدانیم کدام یک از دو گروه، مدّت خوابشان را [درست‌] حساب کرده است(۱).

نَّحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُم بِٱلْحَقِّ ۚ إِنَّهُمْ فِتْيَةٌ ءَامَنُوا۟ بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَـٰهُمْ هُدًى﴿۱۳﴾

داستانشان را همان‌گونه که بود بر تو بازگو می‌کنیم؛ آنان جوانمردانی بودند که به ‌صاحب‌اختیارشان ایمان آوردند [و از محیط شرک دست به هجرت زدند‌]، ما نیز بر هدایتشان افزودیم(۱).

وَرَبَطْنَا عَلَىٰ قُلُوبِهِمْ إِذْ قَامُوا۟ فَقَالُوا۟ رَبُّنَا رَبُّ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ لَن نَّدْعُوَا۟ مِن دُونِهِۦٓ إِلَـٰهًا ۖ لَّقَدْ قُلْنَآ إِذًا شَطَطًا﴿۱۴﴾

و چون به پا خاستند، بر آنان قوت قلب بخشیدیم(۱) که گفتند: ‌صاحب‌اختیار ما [همان‌] ‌صاحب‌اختیار آسمانها و زمین است [نه آنان که چندصباحی بر اسب قدرت نشسته‌اند‌]، هرگز غیر او معبودی را [به نیایش‌] نخواهیم خواند، که در آن صورت سخنی دور از حق گفته‌ایم.

هَـٰٓؤُلَآءِ قَوْمُنَا ٱتَّخَذُوا۟ مِن دُونِهِۦٓ ءَالِهَةً ۖ لَّوْلَا يَأْتُونَ عَلَيْهِم بِسُلْطَـٰنٍۭ بَيِّنٍ ۖ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ ٱفْتَرَىٰ عَلَى ٱللَّهِ كَذِبًا﴿۱۵﴾

این قوم ما که غیر او را معبودان [خود‌] گرفته‌اند، چرا هیچ دلیل روشنی بر [اصالت‌] معبودانشان نمی‌آورند(۱)؟ کیست ستمکارتر از آن که دروغ به خدا نسبت دهد(۲)؟