وَأَنَا ٱخْتَرْتُكَ فَٱسْتَمِعْ لِمَا يُوحَىٰٓ﴿۱۳﴾

تو را [به مقام رسالت‌] برگزیده‌ام، به آنچه وحی می‌شود گوش فرا دار.

إِنَّنِىٓ أَنَا ٱللَّهُ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّآ أَنَا۠ فَٱعْبُدْنِى وَأَقِمِ ٱلصَّلَوٰةَ لِذِكْرِىٓ﴿۱۴﴾

منم خدا که معبودی جز من نیست، مرا بندگی کن و برای یاد من(۱) نماز برپا دار.

إِنَّ ٱلسَّاعَةَ ءَاتِيَةٌ أَكَادُ أُخْفِيهَا لِتُجْزَىٰ كُلُّ نَفْسٍۭ بِمَا تَسْعَىٰ﴿۱۵﴾

بی‌گمان رستاخیز فرارسیدنی است، [ولی زمانِ‌] آن را پوشیده می‌دارم(۱) تا هر کس در برابر تلاش خود جزا بیند.

فَلَا يَصُدَّنَّكَ عَنْهَا مَن لَّا يُؤْمِنُ بِهَا وَٱتَّبَعَ هَوَىٰهُ فَتَرْدَىٰ﴿۱۶﴾

آن کس که رستاخیز را باور ندارد، و پیرو هوای نفس خویش شده است، هرگز نباید تو را از [توجّه به‌] رستاخیز بازدارد، که به هلاکت [و تباهی‌] افتی.

وَمَا تِلْكَ بِيَمِينِكَ يَـٰمُوسَىٰ﴿۱۷﴾

ای موسی: در دست راست تو چیست؟

قَالَ هِىَ عَصَاىَ أَتَوَكَّؤُا۟ عَلَيْهَا وَأَهُشُّ بِهَا عَلَىٰ غَنَمِى وَلِىَ فِيهَا مَـَٔارِبُ أُخْرَىٰ﴿۱۸﴾

گفت: چوبدست(۱) من است که بر آن تکیه می‌کنم و با آن برای گوسفندانم برگ می‌ریزم و نیازهای(۲) دیگری نیز به آن دارم.

قَالَ أَلْقِهَا يَـٰمُوسَىٰ﴿۱۹﴾

[خدا‌] گفت: ای موسی، آن را بیفکن.

فَأَلْقَىٰهَا فَإِذَا هِىَ حَيَّةٌ تَسْعَىٰ﴿۲۰﴾

چون آن را به زمین انداخت، ناگهان ماری شد که به سرعت می‌خزید(۱).

قَالَ خُذْهَا وَلَا تَخَفْ ۖ سَنُعِيدُهَا سِيرَتَهَا ٱلْأُولَىٰ﴿۲۱﴾

گفت: آن را بگیر و مترس؛ ما آن را به حالت نخستین بازمی‌گردانیم(۱).

وَٱضْمُمْ يَدَكَ إِلَىٰ جَنَاحِكَ تَخْرُجْ بَيْضَآءَ مِنْ غَيْرِ سُوٓءٍ ءَايَةً أُخْرَىٰ﴿۲۲﴾

دستت را به پهلوی خویش بر، تا سپید و روشن [و‌] بی‌آسیب خارج شود، [این هم‌] معجزه‌ای دیگر؛

لِنُرِيَكَ مِنْ ءَايَـٰتِنَا ٱلْكُبْرَى﴿۲۳﴾

[می‌خواهیم‌] که معجزات بزرگتر خود را به تو بنماییم.

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ﴿۲۴﴾

به سوی فرعون برو که سر به طغیان برداشته است(۱).

قَالَ رَبِّ ٱشْرَحْ لِى صَدْرِى﴿۲۵﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، صبر و تحمّلم را زیاد کن(۱)،

وَيَسِّرْ لِىٓ أَمْرِى﴿۲۶﴾

و کارم را آسان ساز،

وَٱحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِى﴿۲۷﴾

و لکنت را از زبانم بگشای،

يَفْقَهُوا۟ قَوْلِى﴿۲۸﴾

تا گفتار مرا دریابند.

وَٱجْعَل لِّى وَزِيرًا مِّنْ أَهْلِى﴿۲۹﴾

و برای من دستیاری از کسانم مقرّر دار(۱)

هَـٰرُونَ أَخِى﴿۳۰﴾

برادرم هارون را؛

ٱشْدُدْ بِهِۦٓ أَزْرِى﴿۳۱﴾

پشتم را به [کمک‌] او استوار دار،

وَأَشْرِكْهُ فِىٓ أَمْرِى﴿۳۲﴾

و او را در امر [رسالت‌] م شریک گردان،

كَىْ نُسَبِّحَكَ كَثِيرًا﴿۳۳﴾

تا تو را فراوان تقدیس کنیم،

وَنَذْكُرَكَ كَثِيرًا﴿۳۴﴾

و فراوان به یادت باشیم؛

إِنَّكَ كُنتَ بِنَا بَصِيرًا﴿۳۵﴾

که همواره به [حال‌] ما بینایی.

قَالَ قَدْ أُوتِيتَ سُؤْلَكَ يَـٰمُوسَىٰ﴿۳۶﴾

[خدا‌] گفت: ای موسی، آنچه خواسته‌ای در اختیار توست.

وَلَقَدْ مَنَنَّا عَلَيْكَ مَرَّةً أُخْرَىٰٓ﴿۳۷﴾

دیگربار هم نعمت بزرگی به تو داده بودیم،