إِذْ أَوْحَيْنَآ إِلَىٰٓ أُمِّكَ مَا يُوحَىٰٓ﴿۳۸﴾

آنگاه که به مادرت آنچه لازم بود الهام کردیم،

أَنِ ٱقْذِفِيهِ فِى ٱلتَّابُوتِ فَٱقْذِفِيهِ فِى ٱلْيَمِّ فَلْيُلْقِهِ ٱلْيَمُّ بِٱلسَّاحِلِ يَأْخُذْهُ عَدُوٌّ لِّى وَعَدُوٌّ لَّهُۥ ۚ وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّى وَلِتُصْنَعَ عَلَىٰ عَيْنِىٓ﴿۳۹﴾

که کودک را در صندوق قرار بده و به رود(۱) [نیل‌] افکن تا امواج، او را به ساحل اندازد و دشمن من و دشمن او صندوق را برگیرد؛ و محبوبیتی از جانب خود بر تو القاء کردم تا [مورد محبّت آنان قرار گیری(۲)‌]، و [به دست آنان‌] زیر نظر من پرورش یابی.

إِذْ تَمْشِىٓ أُخْتُكَ فَتَقُولُ هَلْ أَدُلُّكُمْ عَلَىٰ مَن يَكْفُلُهُۥ ۖ فَرَجَعْنَـٰكَ إِلَىٰٓ أُمِّكَ كَىْ تَقَرَّ عَيْنُهَا وَلَا تَحْزَنَ ۚ وَقَتَلْتَ نَفْسًا فَنَجَّيْنَـٰكَ مِنَ ٱلْغَمِّ وَفَتَنَّـٰكَ فُتُونًا ۚ فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِىٓ أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلَىٰ قَدَرٍ يَـٰمُوسَىٰ﴿۴۰﴾

آنگاه که خواهرت [با نگرانی در تعقیبِ صندوق‌] می‌رفت و گفت: آیا [می‌خواهید‌] کسی را به شما معرّفی کنم که سرپرستی‌اش کند(۱)؟ بدین قرار تو را به [آغوش‌] مادرت بازگرداندیم تا دیده‌اش روشن گردد و اندوه نخورد؛ و [آنگاه که به غیرعمد‌] یک نفر را کشتی(۲)، تو را از اندوه [و گرفتاری‌] نجات دادیم(۳) و بارها تو را آزمودیم(۴)، تا اینکه سالها در میان مردم مدین به سر بردی(۵)، اینک بر اساس تقدیر [الهی‌] بازآمده‌ای.

وَٱصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِى﴿۴۱﴾

تو را برای [پیامبری‌] خود پرورش دادم.

ٱذْهَبْ أَنتَ وَأَخُوكَ بِـَٔايَـٰتِى وَلَا تَنِيَا فِى ذِكْرِى﴿۴۲﴾

به همراه برادرت معجزات مرا(۱) [برای آنان‌] ببرید و در یاد کردن من سستی مکنید.

ٱذْهَبَآ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ﴿۴۳﴾

به سوی فرعون بروید که سر به طغیان برداشته است(۱)؛

فَقُولَا لَهُۥ قَوْلًا لَّيِّنًا لَّعَلَّهُۥ يَتَذَكَّرُ أَوْ يَخْشَىٰ﴿۴۴﴾

و با نرمش با او سخن بگویید(۱)، بسا که پند پذیرد یا [از خدای‌] بترسد.

قَالَا رَبَّنَآ إِنَّنَا نَخَافُ أَن يَفْرُطَ عَلَيْنَآ أَوْ أَن يَطْغَىٰ﴿۴۵﴾

گفتند: ‌صاحب‌اختیارا، می‌ترسیم که بر ما سخت گیرد و گردن فرازی کند(۱).

قَالَ لَا تَخَافَآ ۖ إِنَّنِى مَعَكُمَآ أَسْمَعُ وَأَرَىٰ﴿۴۶﴾

گفت: مترسید، من با شما هستم، می‌شنوم و می‌بینم(۱).

فَأْتِيَاهُ فَقُولَآ إِنَّا رَسُولَا رَبِّكَ فَأَرْسِلْ مَعَنَا بَنِىٓ إِسْرَٰٓءِيلَ وَلَا تُعَذِّبْهُمْ ۖ قَدْ جِئْنَـٰكَ بِـَٔايَةٍ مِّن رَّبِّكَ ۖ وَٱلسَّلَـٰمُ عَلَىٰ مَنِ ٱتَّبَعَ ٱلْهُدَىٰٓ﴿۴۷﴾

نزد او بیایید و بگویید: ما دو رسولِ پروردگار توایم، دودمان یعقوب را در اختیار ما بگذار و آزارشان مده، نشانه‌ای از ‌صاحب‌اختیارت برای تو آورده‌ایم، و درود بر آن که پیرو راه هدایت باشد.

إِنَّا قَدْ أُوحِىَ إِلَيْنَآ أَنَّ ٱلْعَذَابَ عَلَىٰ مَن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿۴۸﴾

به ما وحی شده است که مجازات دامنگیر کسی خواهد شد که [حق را‌] دروغ شمرَد و [از آن‌] روی برتابد.

قَالَ فَمَن رَّبُّكُمَا يَـٰمُوسَىٰ﴿۴۹﴾

[فرعون‌] گفت: ای موسی، ‌صاحب‌اختیار شما کیست؟

قَالَ رَبُّنَا ٱلَّذِىٓ أَعْطَىٰ كُلَّ شَىْءٍ خَلْقَهُۥ ثُمَّ هَدَىٰ﴿۵۰﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیار ما کسی است که به هر چیزی خلقت خاصّ آن را عطا کرده و راه را [برایش‌] مشخّص کرده است.

قَالَ فَمَا بَالُ ٱلْقُرُونِ ٱلْأُولَىٰ﴿۵۱﴾

گفت: پس تکلیف نسلهای پیشین(۱) [که پیام تو را نشنیده‌اند‌] چه خواهد شد؟