كَذَٰلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنۢبَآءِ مَا قَدْ سَبَقَ ۚ وَقَدْ ءَاتَيْنَـٰكَ مِن لَّدُنَّا ذِكْرًا﴿۹۹﴾

از اخبار گذشته این گونه بر تو حکایت می‌کنیم؛ و قرآن را(۱) از جانب خود بر تو عطا کردیم.

مَّنْ أَعْرَضَ عَنْهُ فَإِنَّهُۥ يَحْمِلُ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ وِزْرًا﴿۱۰۰﴾

کسانی که از آن رویگردانند، روز رستاخیز باری سنگین به دوش خواهند داشت؛

خَـٰلِدِينَ فِيهِ ۖ وَسَآءَ لَهُمْ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ حِمْلًا﴿۱۰۱﴾

جاودانه زیر آن [بار‌] به سر می‌برند؛ و بد باری در روز رستاخیز بر دوش می‌کشند؛

يَوْمَ يُنفَخُ فِى ٱلصُّورِ ۚ وَنَحْشُرُ ٱلْمُجْرِمِينَ يَوْمَئِذٍ زُرْقًا﴿۱۰۲﴾

همان روز که در صدادهنده بزرگ دمیده شود و بزهکاران را با چشمانی کبودرنگ(۱) در آن روز احضار(۲) می‌کنیم.

يَتَخَـٰفَتُونَ بَيْنَهُمْ إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا عَشْرًا﴿۱۰۳﴾

آهسته میان خود نجوا می‌کنند که بیش از ده روز [در گورها(۱)‌] نیارمیده‌اید.

نَّحْنُ أَعْلَمُ بِمَا يَقُولُونَ إِذْ يَقُولُ أَمْثَلُهُمْ طَرِيقَةً إِن لَّبِثْتُمْ إِلَّا يَوْمًا﴿۱۰۴﴾

ما به گفتارشان داناتریم، آنگاه که شایسته رفتارترینشان می‌گوید: یک روز بیشتر [در گور‌] درنگ نکردید(۱)!

وَيَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلْجِبَالِ فَقُلْ يَنسِفُهَا رَبِّى نَسْفًا﴿۱۰۵﴾

از تو درباره [وضع‌] کوهها [در قیامت‌] می‌پرسند، بگو: ‌صاحب‌اختیارم همه را [متلاشی و‌] یکسره پراکنده خواهد ساخت؛

فَيَذَرُهَا قَاعًا صَفْصَفًا﴿۱۰۶﴾

آنگاه زمین را [به صورت‌] دشتی هموار رها می‌سازد،

لَّا تَرَىٰ فِيهَا عِوَجًا وَلَآ أَمْتًا﴿۱۰۷﴾

[به گونه‌ای‌] که در آن نشیب و فرازی نخواهی دید.

يَوْمَئِذٍ يَتَّبِعُونَ ٱلدَّاعِىَ لَا عِوَجَ لَهُۥ ۖ وَخَشَعَتِ ٱلْأَصْوَاتُ لِلرَّحْمَـٰنِ فَلَا تَسْمَعُ إِلَّا هَمْسًا﴿۱۰۸﴾

در آن روز [تمامی خلق‌] فراخواننده را - که هیچ کژی [در کار خویش‌] ندارد پیروی خواهند کرد، و صداها در برابر خدای رحمان فرو نشیند(۱)، و [از هیچ کس‌] جز آوایی آهسته نخواهی شنید.

يَوْمَئِذٍ لَّا تَنفَعُ ٱلشَّفَـٰعَةُ إِلَّا مَنْ أَذِنَ لَهُ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَرَضِىَ لَهُۥ قَوْلًا﴿۱۰۹﴾

در آن روز شفاعت و امداد سودی نخواهد داشت، [و هیچ کس از مجازات نرهد‌] مگر کسی(۱) که خدای رحمان برای او اذن دهد و گفتار [و کردار‌] ش را بپسندد(۲)

يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلَا يُحِيطُونَ بِهِۦ عِلْمًا﴿۱۱۰﴾

آنچه [آدمیان‌] در پیش دارند و آنچه پشت سر نهاده‌اند می‌داند، و[لی‌] آنان احاطه‌ای به علم او ندارند.

۞ وَعَنَتِ ٱلْوُجُوهُ لِلْحَىِّ ٱلْقَيُّومِ ۖ وَقَدْ خَابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْمًا﴿۱۱۱﴾

چهره‌ها در برابر خدای زنده و پاینده به خضوع گراید؛ و هر که بار ستم به دوش دارد، بازنده است.

وَمَن يَعْمَلْ مِنَ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا يَخَافُ ظُلْمًا وَلَا هَضْمًا﴿۱۱۲﴾

و هر که در حال داشتن ایمان نیکوکاری کند، از هیچ ستم و آسیبی ترس نخواهد داشت.

وَكَذَٰلِكَ أَنزَلْنَـٰهُ قُرْءَانًا عَرَبِيًّا وَصَرَّفْنَا فِيهِ مِنَ ٱلْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْرًا﴿۱۱۳﴾

قرآن را این گونه به زبان فصیح نازل کردیم و در آن به شکلهای مختلف، اعلام خطر کردیم، بسا که پرواپیشه شوند یا موجب پندی برای آنان باشد.