فَتَعَـٰلَى ٱللَّهُ ٱلْمَلِكُ ٱلْحَقُّ ۗ وَلَا تَعْجَلْ بِٱلْقُرْءَانِ مِن قَبْلِ أَن يُقْضَىٰٓ إِلَيْكَ وَحْيُهُۥ ۖ وَقُل رَّبِّ زِدْنِى عِلْمًا﴿۱۱۴﴾

والاست خدا، آن فرمانروای راستین(۱)؛ و [تو ای رسول‌] قبل از آنکه وحی قرآن بر تو انجام پذیرد، [بر تکرارش‌] شتاب مکن(۲) و بگو: ‌صاحب‌اختیارا، بر دانش من بیفزای(۳).

وَلَقَدْ عَهِدْنَآ إِلَىٰٓ ءَادَمَ مِن قَبْلُ فَنَسِىَ وَلَمْ نَجِدْ لَهُۥ عَزْمًا﴿۱۱۵﴾

از قبل به آدم سفارشی کردیم، ولی فراموش کرد(۱) و پایمردی در او نیافتیم.

وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ ٱسْجُدُوا۟ لِـَٔادَمَ فَسَجَدُوٓا۟ إِلَّآ إِبْلِيسَ أَبَىٰ﴿۱۱۶﴾

و [به یاد آر‌] زمانی را که به فرشتگان گفتیم: برای [بزرگداشت‌] آدم ابراز فروتنی کنید، همه ابراز فروتنی کردند، جز ابلیس که سر باز زد.

فَقُلْنَا يَـٰٓـَٔادَمُ إِنَّ هَـٰذَا عَدُوٌّ لَّكَ وَلِزَوْجِكَ فَلَا يُخْرِجَنَّكُمَا مِنَ ٱلْجَنَّةِ فَتَشْقَىٰٓ﴿۱۱۷﴾

آنگاه گفتیم: ای آدم، این [ابلیس‌] دشمن تو و [دشمن‌] همسر توست؛ زنهار شما را از بهشت آواره نکند که نگون بخت خواهی [د‌] شد.

إِنَّ لَكَ أَلَّا تَجُوعَ فِيهَا وَلَا تَعْرَىٰ﴿۱۱۸﴾

در بهشت بدون غذا و لباس نخواهی ماند؛

وَأَنَّكَ لَا تَظْمَؤُا۟ فِيهَا وَلَا تَضْحَىٰ﴿۱۱۹﴾

نه تشنه خواهی شد و نه آفتاب زده.

فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ ٱلشَّيْطَـٰنُ قَالَ يَـٰٓـَٔادَمُ هَلْ أَدُلُّكَ عَلَىٰ شَجَرَةِ ٱلْخُلْدِ وَمُلْكٍ لَّا يَبْلَىٰ﴿۱۲۰﴾

ولی شیطان وسوسه‌اش کرد و گفت: ای آدم، آیا [دوست داری‌] تو را به درخت جاودانگی و فرمانروایی زوال ناپذیر راهنمایی کنم؟

فَأَكَلَا مِنْهَا فَبَدَتْ لَهُمَا سَوْءَٰتُهُمَا وَطَفِقَا يَخْصِفَانِ عَلَيْهِمَا مِن وَرَقِ ٱلْجَنَّةِ ۚ وَعَصَىٰٓ ءَادَمُ رَبَّهُۥ فَغَوَىٰ﴿۱۲۱﴾

هر دو از آن درخت خوردند، آنگاه اندام جنسی(۱) آنان در نظرشان آشکار شد و شروع کردند از برگ [درختان‌] بر خود بپوشانند؛ [بدین قرار‌] آدم ‌صاحب‌اختیار خویش را نافرمانی کرد و به راه تباهی افتاد.

ثُمَّ ٱجْتَبَـٰهُ رَبُّهُۥ فَتَابَ عَلَيْهِ وَهَدَىٰ﴿۱۲۲﴾

آنگاه [با پشیمانی توبه کرد و(۱)‌] ‌صاحب‌اختیارش او را برگزید و [به رحمت خود‌] بر او بازگشت و هدایتش نمود.

قَالَ ٱهْبِطَا مِنْهَا جَمِيعًۢا ۖ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ ۖ فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّى هُدًى فَمَنِ ٱتَّبَعَ هُدَاىَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَىٰ﴿۱۲۳﴾

[و‌] گفت: [با انبوه نسل خود‌] همگی از بهشت فرود آیید، در حالی که دشمن یکدیگرید؛ و هر گاه از جانب من رهنمودی برای شما آمد، هر که از هدایت من پیروی کند، گمراه و تیره بخت نخواهد شد.

وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِى فَإِنَّ لَهُۥ مَعِيشَةً ضَنكًا وَنَحْشُرُهُۥ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ أَعْمَىٰ﴿۱۲۴﴾

و هر که از یاد من روی گرداند، زندگی سختی خواهد داشت(۱) و روز رستاخیز نابینا احضارش کنیم(۲).

قَالَ رَبِّ لِمَ حَشَرْتَنِىٓ أَعْمَىٰ وَقَدْ كُنتُ بَصِيرًا﴿۱۲۵﴾

می گوید: ‌صاحب‌اختیارا، من که بینا بوده‌ام، چگونه نابینا احضارم کرده‌ای؟