وَأَنكِحُوا۟ ٱلْأَيَـٰمَىٰ مِنكُمْ وَٱلصَّـٰلِحِينَ مِنْ عِبَادِكُمْ وَإِمَآئِكُمْ ۚ إِن يَكُونُوا۟ فُقَرَآءَ يُغْنِهِمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِۦ ۗ وَٱللَّهُ وَٰسِعٌ عَلِيمٌ﴿۳۲﴾

وابستگان مجرّدِ خود را همسر دهید و نیز مردان و زنان اسیری که در اختیار شما هستند و شایستگی دارند؛ اگر نیازمند باشند، خدا از افزون‌بخشی خود آنها را بی‌نیاز خواهد کرد؛ و خدا فراخی‌بخش و داناست.

وَلْيَسْتَعْفِفِ ٱلَّذِينَ لَا يَجِدُونَ نِكَاحًا حَتَّىٰ يُغْنِيَهُمُ ٱللَّهُ مِن فَضْلِهِۦ ۗ وَٱلَّذِينَ يَبْتَغُونَ ٱلْكِتَـٰبَ مِمَّا مَلَكَتْ أَيْمَـٰنُكُمْ فَكَاتِبُوهُمْ إِنْ عَلِمْتُمْ فِيهِمْ خَيْرًا ۖ وَءَاتُوهُم مِّن مَّالِ ٱللَّهِ ٱلَّذِىٓ ءَاتَىٰكُمْ ۚ وَلَا تُكْرِهُوا۟ فَتَيَـٰتِكُمْ عَلَى ٱلْبِغَآءِ إِنْ أَرَدْنَ تَحَصُّنًا لِّتَبْتَغُوا۟ عَرَضَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۚ وَمَن يُكْرِههُّنَّ فَإِنَّ ٱللَّهَ مِنۢ بَعْدِ إِكْرَٰهِهِنَّ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴿۳۳﴾

کسانی که امکان ازدواج ندارند، باید خویشتن‌داری کنند تا خدا از افزون‌بخشی خود بی‌نیازشان گرداند؛ و از اسیران جنگی که در اختیار دارید، آنان که خواستار بازخرید و آزادی خویشند، اگر در وجودشان شایستگی سراغ دارید، بپذیرید و از مال خدا که به شما ارزانی داشته است، [برای تسهیل آزادی‌شان‌] به آنان ببخشید(۱)؛ و زنان اسیری که در اختیار شما هستند، اگر پاکدامنی خواهند آنان را به زشتی سوق ندهید، تا بدین وسیله خواهان بهره زندگی دنیا باشید؛ و [اگر‌] کسی ایشان را برخلاف میلشان به زشتی سوق دهد، خدا پس از وادار شدنِ آنان، آمرزگاری است مهربان.

وَلَقَدْ أَنزَلْنَآ إِلَيْكُمْ ءَايَـٰتٍ مُّبَيِّنَـٰتٍ وَمَثَلًا مِّنَ ٱلَّذِينَ خَلَوْا۟ مِن قَبْلِكُمْ وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ﴿۳۴﴾

به سوی شما آیاتی روشن و داستانی از زندگی پیشینیان شما و اندرزی برای پرواپیشگان نازل کردیم.

۞ ٱللَّهُ نُورُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۚ مَثَلُ نُورِهِۦ كَمِشْكَوٰةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ ۖ ٱلْمِصْبَاحُ فِى زُجَاجَةٍ ۖ ٱلزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّىٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَـٰرَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِىٓءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ ۚ نُّورٌ عَلَىٰ نُورٍ ۗ يَهْدِى ٱللَّهُ لِنُورِهِۦ مَن يَشَآءُ ۚ وَيَضْرِبُ ٱللَّهُ ٱلْأَمْثَـٰلَ لِلنَّاسِ ۗ وَٱللَّهُ بِكُلِّ شَىْءٍ عَلِيمٌ﴿۳۵﴾

خدا روشنی [بخشِ‌] آسمانها و زمین است؛ مَثَل نورش چون چراغدانی است حاوی چراغ، در حبابی بلورین همچون ستاره‌ای درخشان که از [عصاره‌] درخت مبارک(۱) زیتونی فروغ می‌گیرد که نه خاوری است و نه باختری، و عصاره‌اش [از شدّت صفا‌] نزدیک است روشنی دهد، گرچه آتشی به آن نرسیده باشد؛ نوری است افزون بر نوری(۲)؛ خدا هر که را خواهد، به نور خود(۳) هدایت می‌کند(۴)؛ و برای مردم مَثَلها می‌زند؛ و خدا به هر چیزی داناست؛

فِى بُيُوتٍ أَذِنَ ٱللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا ٱسْمُهُۥ يُسَبِّحُ لَهُۥ فِيهَا بِٱلْغُدُوِّ وَٱلْـَٔاصَالِ﴿۳۶﴾

[نور آن چراغ‌] در خانه‌هایی است که خدا مقرّر داشته است که رفعت [مقام‌] یابد و نامش در آنها یاد شود، در آن [خانه‌]ها هر بامداد و شبانگاه او را تقدیس می‌کنند(۱)،