رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَـٰرَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ ٱللَّهِ وَإِقَامِ ٱلصَّلَوٰةِ وَإِيتَآءِ ٱلزَّكَوٰةِ ۙ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ ٱلْقُلُوبُ وَٱلْأَبْصَـٰرُ﴿۳۷﴾

افرادی(۱) که هیچ تجارت و داد و ستدی آنان را از یاد خدا و برپا داشتن نماز و پرداخت زکات بازنمی‌دارد و از [محاسبه در‌] روزی که دلها و دیدگان، دگرگون شوند(۲)، ترسانند.

لِيَجْزِيَهُمُ ٱللَّهُ أَحْسَنَ مَا عَمِلُوا۟ وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِۦ ۗ وَٱللَّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَآءُ بِغَيْرِ حِسَابٍ﴿۳۸﴾

تا خدا به قیاس بهترین اعمالشان آنان را پاداش دهد و از افزون‌بخشی خود بر پاداش آنان بیفزاید؛ و خدا هر که را بخواهد، بی‌دریغ روزی می‌بخشد.

وَٱلَّذِينَ كَفَرُوٓا۟ أَعْمَـٰلُهُمْ كَسَرَابٍۭ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ ٱلظَّمْـَٔانُ مَآءً حَتَّىٰٓ إِذَا جَآءَهُۥ لَمْ يَجِدْهُ شَيْـًٔا وَوَجَدَ ٱللَّهَ عِندَهُۥ فَوَفَّىٰهُ حِسَابَهُۥ ۗ وَٱللَّهُ سَرِيعُ ٱلْحِسَابِ﴿۳۹﴾

اعمال انکارورزان همچون سرابی است در هامونی هموار که تشنه کام آن را آب می‌پندارد و چون بدان نزدیک شود، آن را چیزی نمی‌یابد(۱) و آنگاه [که نتیجه اعمالش تباه می‌شود،‌] خدای را نزد خویش [ناظر‌] می‌بیند که حسابش را تمام می‌دهد؛ و خدا ‌سریع‌الحساب است.

أَوْ كَظُلُمَـٰتٍ فِى بَحْرٍ لُّجِّىٍّ يَغْشَىٰهُ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِۦ مَوْجٌ مِّن فَوْقِهِۦ سَحَابٌ ۚ ظُلُمَـٰتٌۢ بَعْضُهَا فَوْقَ بَعْضٍ إِذَآ أَخْرَجَ يَدَهُۥ لَمْ يَكَدْ يَرَىٰهَا ۗ وَمَن لَّمْ يَجْعَلِ ٱللَّهُ لَهُۥ نُورًا فَمَا لَهُۥ مِن نُّورٍ﴿۴۰﴾

یا [اعمالشان‌] همچون تاریکیهاست در دریایی ژرف که امواجی پی در پی آن را پوشانده و بر فراز آن، انبوه ابرهایی [تیره و‌] تاریکیهایی [وسیع‌] روی یکدیگر قرار گرفته است، [به گونه‌ای‌] که اگر دست خویش بیرون آرد، به دشواری آن را می‌بیند(۱)؛ و هر که را خدا چراغ [توفیق‌] فرا راهش قرار ندهد، هیچ روشنی [دیگری‌] نخواهد داشت.

أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ يُسَبِّحُ لَهُۥ مَن فِى ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَٱلطَّيْرُ صَـٰٓفَّـٰتٍ ۖ كُلٌّ قَدْ عَلِمَ صَلَاتَهُۥ وَتَسْبِيحَهُۥ ۗ وَٱللَّهُ عَلِيمٌۢ بِمَا يَفْعَلُونَ﴿۴۱﴾

آیا توجّه نکرده‌ای هر که [و هر چه(۱)‌] در آسمانها و زمین است، و [از جمله‌] پرندگانِ بال گشوده [در سینه آسمان، با تبعیتِ گریزناپذیر خود از قوانین عمومی جهان‌] خدای را تقدیس می‌کنند؟ هر یک [از پدیده‌ها‌] نیایش و ستایش خود را می‌دانند؛ و خدا به آنچه می‌کنند داناست.

وَلِلَّهِ مُلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ ۖ وَإِلَى ٱللَّهِ ٱلْمَصِيرُ﴿۴۲﴾

فرمانروایی آسمانها و زمین خاصّ خداست، و سرانجام [همه، حضور‌] در پیشگاه اوست.

أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ يُزْجِى سَحَابًا ثُمَّ يُؤَلِّفُ بَيْنَهُۥ ثُمَّ يَجْعَلُهُۥ رُكَامًا فَتَرَى ٱلْوَدْقَ يَخْرُجُ مِنْ خِلَـٰلِهِۦ وَيُنَزِّلُ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مِن جِبَالٍ فِيهَا مِنۢ بَرَدٍ فَيُصِيبُ بِهِۦ مَن يَشَآءُ وَيَصْرِفُهُۥ عَن مَّن يَشَآءُ ۖ يَكَادُ سَنَا بَرْقِهِۦ يَذْهَبُ بِٱلْأَبْصَـٰرِ﴿۴۳﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که خداست که ابرها را به آرامی می‌راند، آنگاه آنها را به هم می‌پیوندد و توده انبوهی پدید می‌آورد و باران را مشاهده می‌کنی که از خلال ابر تراوش می‌کند؛ و از کوههایی [از انبوه ابرها‌] که در آسمان است(۱)، تگرگ می‌فرستد و آن را به هر که بخواهد، فرو می‌ریزد و از هر که بخواهد، بازمی‌دارد؛ نزدیک است درخشش برقش دیدگان را از بین ببرد.