وَٱجْعَل لِّى لِسَانَ صِدْقٍ فِى ٱلْـَٔاخِرِينَ﴿۸۴﴾

و در میان آیندگان خوشنام گردان(۱)؛

وَٱجْعَلْنِى مِن وَرَثَةِ جَنَّةِ ٱلنَّعِيمِ﴿۸۵﴾

و مرا در زمره وارثان بهشتِ پرنعمت قرار ده؛

وَٱغْفِرْ لِأَبِىٓ إِنَّهُۥ كَانَ مِنَ ٱلضَّآلِّينَ﴿۸۶﴾

و پدرم را که از گمراهان است بیامرز(۱)؛

وَلَا تُخْزِنِى يَوْمَ يُبْعَثُونَ﴿۸۷﴾

و در آن روز که [مردم‌] برانگیخته می‌شوند، مرا رسوا مکن؛

يَوْمَ لَا يَنفَعُ مَالٌ وَلَا بَنُونَ﴿۸۸﴾

[همان‌] روزی که مال و فرزندان سودی نخواهد داشت(۱)؛

إِلَّا مَنْ أَتَى ٱللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ﴿۸۹﴾

[همه گرفتارند‌] مگر آن کس که دلی پاک و سلیم(۱) به پیشگاه خدا آورد(۲).

وَأُزْلِفَتِ ٱلْجَنَّةُ لِلْمُتَّقِينَ﴿۹۰﴾

[در آن روز‌] بهشت در دسترس پرواپیشگان قرار داده می‌شود؛

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِلْغَاوِينَ﴿۹۱﴾

و دوزخ برای بیراهان آشکار خواهد شد(۱)؛

وَقِيلَ لَهُمْ أَيْنَ مَا كُنتُمْ تَعْبُدُونَ﴿۹۲﴾

و به آنان گفته می‌شود: معبودانی که به جای خدا بندگی[شان] می‌کردید، کجا هستند؟

مِن دُونِ ٱللَّهِ هَلْ يَنصُرُونَكُمْ أَوْ يَنتَصِرُونَ﴿۹۳﴾

آیا می‌توانند شما را یاری دهند، و حتّی خود را(۱)؟!

فَكُبْكِبُوا۟ فِيهَا هُمْ وَٱلْغَاوُۥنَ﴿۹۴﴾

آنان و بیراهان[ی که پیرو آنان بودند‌] به دوزخ نگونسار خواهند شد؛

وَجُنُودُ إِبْلِيسَ أَجْمَعُونَ﴿۹۵﴾

با سپاهیان ابلیس، یکسره.

قَالُوا۟ وَهُمْ فِيهَا يَخْتَصِمُونَ﴿۹۶﴾

آنجا در حال مخاصمه با یکدیگر گویند:

تَٱللَّهِ إِن كُنَّا لَفِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۹۷﴾

به خدا سوگند که در گمراهی آشکاری بودیم(۱) که شما را با ‌صاحب‌اختیار جهانیان برابر می‌شمردیم.

إِذْ نُسَوِّيكُم بِرَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۹۸﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

وَمَآ أَضَلَّنَآ إِلَّا ٱلْمُجْرِمُونَ﴿۹۹﴾

تنها عامل گمراهی ما [همین‌] بزهکاران بودند.

فَمَا لَنَا مِن شَـٰفِعِينَ﴿۱۰۰﴾

اکنون هم کمک کار و دوست مهربانی نداریم(۱).

وَلَا صَدِيقٍ حَمِيمٍ﴿۱۰۱﴾

ترجمه این آیه، در آیه قبل ادغام شده است.

فَلَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَكُونَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۱۰۲﴾

کاش بازگشتی [به دنیا(۱)‌] داشتیم تا در زمره مؤمنان قرار می‌گرفتیم.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ﴿۱۰۳﴾

به راستی در این [امور‌] نشانه‌ای است؛ و[لی‌] بیشترشان سرِ ایمان نداشتند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۱۰۴﴾

و بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار تو فرادست و مهربان است.

كَذَّبَتْ قَوْمُ نُوحٍ ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۱۰۵﴾

قوم نوح هم پیامبران را ‌دروغ‌پرداز شمردند(۱).

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ نُوحٌ أَلَا تَتَّقُونَ﴿۱۰۶﴾

آنگاه که برادرشان نوح به آنان گفت: آیا پروا نمی‌کنید؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ﴿۱۰۷﴾

من برای شما رسولی امین هستم؛

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ﴿۱۰۸﴾

در برابر خدا پروا کنید(۱) و مطیع من باشید؛

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۰۹﴾

از شما هیچ پاداشی بر رسالتم نمی‌خواهم؛ پاداش من، تنها بر عهده ‌صاحب‌اختیار جهانیان است.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ﴿۱۱۰﴾

در برابر خدا پروا کنید و مطیع من باشید.

۞ قَالُوٓا۟ أَنُؤْمِنُ لَكَ وَٱتَّبَعَكَ ٱلْأَرْذَلُونَ﴿۱۱۱﴾

گفتند: چگونه تو را باور کنیم، در حالی که فرومایه‌ترین افراد پیرو تو هستند؟