قَالَ وَمَا عِلْمِى بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۱۲﴾

[نوح‌] گفت: من چه آگاهی از آنچه [در گذشته‌] می‌کردند دارم(۱)؟

إِنْ حِسَابُهُمْ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّى ۖ لَوْ تَشْعُرُونَ﴿۱۱۳﴾

حسابشان تنها با ‌صاحب‌اختیار من است، اگر درست درک کنید؛

وَمَآ أَنَا۠ بِطَارِدِ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۱۱۴﴾

و من هرگز مؤمنان را طرد نخواهم کرد(۱)؛

إِنْ أَنَا۠ إِلَّا نَذِيرٌ مُّبِينٌ﴿۱۱۵﴾

زیرا هشداردهنده آشکاری بیش نیستم.

قَالُوا۟ لَئِن لَّمْ تَنتَهِ يَـٰنُوحُ لَتَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمَرْجُومِينَ﴿۱۱۶﴾

گفتند: ای نوح، اگر [از این سخنان‌] بازنایستی، سنگسار خواهی شد.

قَالَ رَبِّ إِنَّ قَوْمِى كَذَّبُونِ﴿۱۱۷﴾

گفت: ‌صاحب‌اختیارا، قوم من مرا ‌دروغ‌پرداز شمردند.

فَٱفْتَحْ بَيْنِى وَبَيْنَهُمْ فَتْحًا وَنَجِّنِى وَمَن مَّعِىَ مِنَ ٱلْمُؤْمِنِينَ﴿۱۱۸﴾

میان من و آنان [به حق‌] داوری کن و من و مؤمنان همراهم را نجات ده.

فَأَنجَيْنَـٰهُ وَمَن مَّعَهُۥ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ﴿۱۱۹﴾

آنگاه او و همراهانش را در آن کشتی انباشته(۱) نجات دادیم؛

ثُمَّ أَغْرَقْنَا بَعْدُ ٱلْبَاقِينَ﴿۱۲۰﴾

و بقیه را غرق کردیم.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَةً ۖ وَمَا كَانَ أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ﴿۱۲۱﴾

به راستی در این [امور‌] نشانه‌ای است [از تدبیرِ خدا‌] و[لی‌] بیشترشان سرِ ایمان نداشتند.

وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۱۲۲﴾

و بی‌گمان ‌صاحب‌اختیار تو فرادست و مهربان است.

كَذَّبَتْ عَادٌ ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۱۲۳﴾

قوم عاد هم پیامبران را ‌دروغ‌پرداز شمردند؛

إِذْ قَالَ لَهُمْ أَخُوهُمْ هُودٌ أَلَا تَتَّقُونَ﴿۱۲۴﴾

آنگاه که برادرشان هود به آنان گفت: آیا پروا نمی‌کنید؟

إِنِّى لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ﴿۱۲۵﴾

من برای شما رسولی امین هستم؛

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ﴿۱۲۶﴾

در برابر خدا پروا کنید و مطیع من باشید؛

وَمَآ أَسْـَٔلُكُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَىٰ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۲۷﴾

از شما هیچ پاداشی بر رسالتم نمی‌خواهم؛ پاداش من، تنها بر عهده ‌صاحب‌اختیار جهانیان است.

أَتَبْنُونَ بِكُلِّ رِيعٍ ءَايَةً تَعْبَثُونَ﴿۱۲۸﴾

چرا بر هر بلندی از سر هوس بنایی ایجاد می‌کنید؟

وَتَتَّخِذُونَ مَصَانِعَ لَعَلَّكُمْ تَخْلُدُونَ﴿۱۲۹﴾

و به خیال عمرِ جاویدان، دژها می‌سازید؟

وَإِذَا بَطَشْتُم بَطَشْتُمْ جَبَّارِينَ﴿۱۳۰﴾

و هنگامی که به کسی ضربه می‌زنید، جبّارانه ضربه می‌زنید.

فَٱتَّقُوا۟ ٱللَّهَ وَأَطِيعُونِ﴿۱۳۱﴾

در برابر خدا پروا کنید و مطیع من باشید؛

وَٱتَّقُوا۟ ٱلَّذِىٓ أَمَدَّكُم بِمَا تَعْلَمُونَ﴿۱۳۲﴾

در برابر خدایی پروا کنید که شما را به نعمتهایی یاری داد که خود [بهتر‌] می‌دانید؛

أَمَدَّكُم بِأَنْعَـٰمٍ وَبَنِينَ﴿۱۳۳﴾

شما را به وسیله دامها و فرزندان[تان] یاری داد،

وَجَنَّـٰتٍ وَعُيُونٍ﴿۱۳۴﴾

و باغها و چشمه‌سارها؛

إِنِّىٓ أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ﴿۱۳۵﴾

[اگر عصیان ورزید(۱)‌] از مجازات روزی بزرگ بر شما می‌ترسم.

قَالُوا۟ سَوَآءٌ عَلَيْنَآ أَوَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُن مِّنَ ٱلْوَٰعِظِينَ﴿۱۳۶﴾

گفتند: اندرز بدهی یا ندهی، برای ما یکسان است؛