۞ وَلَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ ٱلْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ﴿۵۱﴾

این گفتار را پیاپی بر ایشان عرضه کردیم، بسا که پند پذیرند.

ٱلَّذِينَ ءَاتَيْنَـٰهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ مِن قَبْلِهِۦ هُم بِهِۦ يُؤْمِنُونَ﴿۵۲﴾

[برخی از] کسانی که (۱) قبل از قرآن به آنان کتاب داده‌ایم، به قرآن نیز ایمان می‌آورند.

وَإِذَا يُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ قَالُوٓا۟ ءَامَنَّا بِهِۦٓ إِنَّهُ ٱلْحَقُّ مِن رَّبِّنَآ إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلِهِۦ مُسْلِمِينَ﴿۵۳﴾

و چون بر ایشان تلاوت شود، گویند: آن را باور داریم؛ گفتار حقّی است از جانب ‌صاحب‌اختیارمان و قبل از این هم [در برابر خدا‌] تسلیم بوده‌ایم(۱).

أُو۟لَـٰٓئِكَ يُؤْتَوْنَ أَجْرَهُم مَّرَّتَيْنِ بِمَا صَبَرُوا۟ وَيَدْرَءُونَ بِٱلْحَسَنَةِ ٱلسَّيِّئَةَ وَمِمَّا رَزَقْنَـٰهُمْ يُنفِقُونَ﴿۵۴﴾

آنان پاداششان را به خاطر پایداری که کردند، دو بار دریافت خواهند داشت(۱)، و آزارِ [قومِ خود‌] را با مدارا و حلم [از خود‌] دور می‌کنند(۲) و نیز از آنچه روزیشان کرده‌ایم انفاق می‌کنند؛

وَإِذَا سَمِعُوا۟ ٱللَّغْوَ أَعْرَضُوا۟ عَنْهُ وَقَالُوا۟ لَنَآ أَعْمَـٰلُنَا وَلَكُمْ أَعْمَـٰلُكُمْ سَلَـٰمٌ عَلَيْكُمْ لَا نَبْتَغِى ٱلْجَـٰهِلِينَ﴿۵۵﴾

و چون یاوه‌ای بشنوند، [بزرگوارانه(۱)‌] از آن رویگردانند و می‌گویند: [نتیجه‌] اعمال ما برای ماست و [نتیجه‌] اعمال شما برای خودتان؛ سلامت باشید(۲)؛ ما در پی [مناقشه با‌] جاهلان نیستیم.

إِنَّكَ لَا تَهْدِى مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَـٰكِنَّ ٱللَّهَ يَهْدِى مَن يَشَآءُ ۚ وَهُوَ أَعْلَمُ بِٱلْمُهْتَدِينَ﴿۵۶﴾

چنین نیست که تو هر که را دوست داری، قادر به هدایتش باشی، بلکه خداست که هر که را بخواهد، هدایت می‌کند(۱)؛ و او به حال راه‌یافتگان آگاه‌تر است(۲).

وَقَالُوٓا۟ إِن نَّتَّبِعِ ٱلْهُدَىٰ مَعَكَ نُتَخَطَّفْ مِنْ أَرْضِنَآ ۚ أَوَلَمْ نُمَكِّن لَّهُمْ حَرَمًا ءَامِنًا يُجْبَىٰٓ إِلَيْهِ ثَمَرَٰتُ كُلِّ شَىْءٍ رِّزْقًا مِّن لَّدُنَّا وَلَـٰكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لَا يَعْلَمُونَ﴿۵۷﴾

[افرادی از اهل مکّه] گفتند: اگر به همراه تو از راه هدایت پیروی کنیم، در سرزمین خود ربوده می‌شویم؛ مگر آنها را در حرم امنی مستقر نکرده‌ایم(۱) که انواع محصولات - به عنوان رزقی از جانب ما - به سوی آن سرازیر می‌شود؟ ولی بیشترشان نمی‌دانند.

وَكَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَرْيَةٍۭ بَطِرَتْ مَعِيشَتَهَا ۖ فَتِلْكَ مَسَـٰكِنُهُمْ لَمْ تُسْكَن مِّنۢ بَعْدِهِمْ إِلَّا قَلِيلًا ۖ وَكُنَّا نَحْنُ ٱلْوَٰرِثِينَ﴿۵۸﴾

چه بسیار [مردم‌] شهرها را که از رفاه زندگی خویش سرمست شده بودند(۱)، هلاکشان کردیم؛ این خانه‌های [ویرانِ‌]شان است که بعد از آنان جز اندکی مسکون نشده است؛ و ما وارث [آن‌] بودیم.

وَمَا كَانَ رَبُّكَ مُهْلِكَ ٱلْقُرَىٰ حَتَّىٰ يَبْعَثَ فِىٓ أُمِّهَا رَسُولًا يَتْلُوا۟ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتِنَا ۚ وَمَا كُنَّا مُهْلِكِى ٱلْقُرَىٰٓ إِلَّا وَأَهْلُهَا ظَـٰلِمُونَ﴿۵۹﴾

‌صاحب‌اختیار تو [مردم‌] شهرها را هلاک نخواهد کرد، مگر اینکه در مرکز آنها رسولی برانگیزد که آیات ما را بر آنان تلاوت کند [و هشدار دهد‌]؛ و تنها سرزمین ستمگران را نابود می‌کنیم(۱).