وَمَآ أُوتِيتُم مِّن شَىْءٍ فَمَتَـٰعُ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَزِينَتُهَا ۚ وَمَا عِندَ ٱللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَىٰٓ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴿۶۰﴾

آنچه به شما داده شده است، برخورداری و زیور [گذرای‌] زندگی دنیاست، و آنچه نزد خداست، بهتر و پاینده‌تر است؛ آیا خردورزی نمی‌کنید(۱)؟

أَفَمَن وَعَدْنَـٰهُ وَعْدًا حَسَنًا فَهُوَ لَـٰقِيهِ كَمَن مَّتَّعْنَـٰهُ مَتَـٰعَ ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ثُمَّ هُوَ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ مِنَ ٱلْمُحْضَرِينَ﴿۶۱﴾

آیا کسی که به او وعده نیکو(۱) داده‌ایم و به آن خواهد رسید، همچون کسی است که از بهره زندگی دنیا برخوردارش کرده‌ایم و روز رستاخیز [برای جزا(۲)‌] احضار خواهد شد؟

وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ أَيْنَ شُرَكَآءِىَ ٱلَّذِينَ كُنتُمْ تَزْعُمُونَ﴿۶۲﴾

[به یاد آر‌] روزی را که [خدا‌] به آنان ندا می‌دهد و می‌گوید: افرادی که [در قدرت‌] شرکای من تصوّر می‌کردید، کجا هستند(۱)؟

قَالَ ٱلَّذِينَ حَقَّ عَلَيْهِمُ ٱلْقَوْلُ رَبَّنَا هَـٰٓؤُلَآءِ ٱلَّذِينَ أَغْوَيْنَآ أَغْوَيْنَـٰهُمْ كَمَا غَوَيْنَا ۖ تَبَرَّأْنَآ إِلَيْكَ ۖ مَا كَانُوٓا۟ إِيَّانَا يَعْبُدُونَ﴿۶۳﴾

معبودان که فرمان مجازات(۱) برایشان محرز شده است می‌گویند: ‌صاحب‌اختیارا، اینان کسانی هستند که ما به راه تباهی کشاندیمشان، از آن رو که خود در راه تباهی بودیم؛ [اینک‌] در برابر تو [از آنان‌] بریده‌ایم؛ آنان [در واقع‌] ما را بندگی نمی‌کردند [منافعشان ایجاب می‌کرد دنبال ما راه بیفتند(۲)‌].

وَقِيلَ ٱدْعُوا۟ شُرَكَآءَكُمْ فَدَعَوْهُمْ فَلَمْ يَسْتَجِيبُوا۟ لَهُمْ وَرَأَوُا۟ ٱلْعَذَابَ ۚ لَوْ أَنَّهُمْ كَانُوا۟ يَهْتَدُونَ﴿۶۴﴾

به شرک‌‌‌ورزان گفته می‌شود: معبودان خود را [به کمک‌] فرا خوانید؛ آنها را فرا می‌خوانند، ولی به آنان پاسخ نمی‌دهند و مجازات را مشاهده کنند؛ [در آن هنگام آرزو می‌کنند‌] کاش هدایت‌یافته بودند.

وَيَوْمَ يُنَادِيهِمْ فَيَقُولُ مَاذَآ أَجَبْتُمُ ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۶۵﴾

و روزی که [خدا‌] به آنان ندا می‌دهد و می‌گوید: در مقابل پیامبران چه برخوردی داشتید(۱)؟

فَعَمِيَتْ عَلَيْهِمُ ٱلْأَنۢبَآءُ يَوْمَئِذٍ فَهُمْ لَا يَتَسَآءَلُونَ﴿۶۶﴾

در آن روز خبرها بر آنان پوشیده می‌شود [و دستشان از تمامی اسباب کوتاه می‌گردد(۱)‌] و قادر به سؤال از یکدیگر نیستند.

فَأَمَّا مَن تَابَ وَءَامَنَ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا فَعَسَىٰٓ أَن يَكُونَ مِنَ ٱلْمُفْلِحِينَ﴿۶۷﴾

امّا کسی که به توبه و ایمان و عمل شایسته روی بَرَد، چه بسا رستگار شود.

وَرَبُّكَ يَخْلُقُ مَا يَشَآءُ وَيَخْتَارُ ۗ مَا كَانَ لَهُمُ ٱلْخِيَرَةُ ۚ سُبْحَـٰنَ ٱللَّهِ وَتَعَـٰلَىٰ عَمَّا يُشْرِكُونَ﴿۶۸﴾

‌ صاحب‌اختیارت هر چه بخواهد می‌آفریند و انتخاب می‌کند؛ اختیار به دست آنان نیست؛ خدا منزّه است و از آنچه [در قدرت با او‌] شریک می‌پندارند والاتر.

وَرَبُّكَ يَعْلَمُ مَا تُكِنُّ صُدُورُهُمْ وَمَا يُعْلِنُونَ﴿۶۹﴾

‌صاحب‌اختیارت آنچه را سینه‌هاشان نهان می‌دارد و آنچه را آشکار می‌کنند، می‌داند(۱)

وَهُوَ ٱللَّهُ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ لَهُ ٱلْحَمْدُ فِى ٱلْأُولَىٰ وَٱلْـَٔاخِرَةِ ۖ وَلَهُ ٱلْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿۷۰﴾

و اوست خدا که معبودی جز او نیست؛ در دنیا و آخرت ستایش خاصّ اوست، و داوری نیز خاصّ اوست و به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید.