إِنَّ ٱلَّذِى فَرَضَ عَلَيْكَ ٱلْقُرْءَانَ لَرَآدُّكَ إِلَىٰ مَعَادٍ ۚ قُل رَّبِّىٓ أَعْلَمُ مَن جَآءَ بِٱلْهُدَىٰ وَمَنْ هُوَ فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۸۵﴾

بی‌گمان‌ آن کس که [ابلاغ(۱)‌] قرآن را بر عهده تو گذاشت، تو را به [مکّه] مرجع [خود‌] بازمی‌گرداند(۲)؛ بگو: ‌صاحب‌اختیار من آگاه‌تر است که چه کسی [برنامه‌] هدایت آورده و چه کسی در گمراهی آشکار است.

وَمَا كُنتَ تَرْجُوٓا۟ أَن يُلْقَىٰٓ إِلَيْكَ ٱلْكِتَـٰبُ إِلَّا رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ ۖ فَلَا تَكُونَنَّ ظَهِيرًا لِّلْكَـٰفِرِينَ﴿۸۶﴾

[ای رسول،‌] تو خود [نیز‌] انتظار آنکه این کتاب بر تو القاء گردد نداشتی، ولی به سبب رحمتی از جانب ‌صاحب‌اختیارت [چنین شد(۱)‌]؛ پس هرگز پشتیبان انکارورزان مباش.

وَلَا يَصُدُّنَّكَ عَنْ ءَايَـٰتِ ٱللَّهِ بَعْدَ إِذْ أُنزِلَتْ إِلَيْكَ ۖ وَٱدْعُ إِلَىٰ رَبِّكَ ۖ وَلَا تَكُونَنَّ مِنَ ٱلْمُشْرِكِينَ﴿۸۷﴾

مباد تو را از آیات خدا - پس از آنکه بر تو نازل شد بازدارند؛ [مردم را‌] به سوی ‌صاحب‌اختیارت دعوت کن و [هرگز‌] در جرگه شرک‌‌‌ورزان مباش؛

وَلَا تَدْعُ مَعَ ٱللَّهِ إِلَـٰهًا ءَاخَرَ ۘ لَآ إِلَـٰهَ إِلَّا هُوَ ۚ كُلُّ شَىْءٍ هَالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُۥ ۚ لَهُ ٱلْحُكْمُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ﴿۸۸﴾

و در کنار خدا معبود دیگری را [به نیایش‌] مخوان(۱) که معبودی جز او نیست؛ هر چیزی نابودشدنی است، جز ذات او(۲)؛ داوری خاصّ اوست و به پیشگاه او بازگردانده می‌شوید.

الٓمٓ﴿۱﴾

الف، لام، میم.

أَحَسِبَ ٱلنَّاسُ أَن يُتْرَكُوٓا۟ أَن يَقُولُوٓا۟ ءَامَنَّا وَهُمْ لَا يُفْتَنُونَ﴿۲﴾

آیا مردم پنداشته‌اند که به [صِرف‌] ابراز ایمان، رها می‌شوند و مورد آزمایش قرار نخواهند گرفت(۱)؟

وَلَقَدْ فَتَنَّا ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ ۖ فَلَيَعْلَمَنَّ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ صَدَقُوا۟ وَلَيَعْلَمَنَّ ٱلْكَـٰذِبِينَ﴿۳﴾

پیشینیانشان را هم آزمودیم، و قطعاً خدا راستگویان و دروغ‌پردازان را می‌شناسد.

أَمْ حَسِبَ ٱلَّذِينَ يَعْمَلُونَ ٱلسَّيِّـَٔاتِ أَن يَسْبِقُونَا ۚ سَآءَ مَا يَحْكُمُونَ﴿۴﴾

مگر کسانی که مرتکب اعمال ناشایسته می‌شوند، پنداشته‌اند که از حوزه قدرت ما جَسته‌اند؟ [به راستی‌] داوری بدی می‌کنند(۱)!

مَن كَانَ يَرْجُوا۟ لِقَآءَ ٱللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ ٱللَّهِ لَـَٔاتٍ ۚ وَهُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ﴿۵﴾

هر کس امید لقای خدا را دارد، اجلِ [مقرّر از جانب‌] خدا آمدنی است؛ و او شنوا و داناست(۱).

وَمَن جَـٰهَدَ فَإِنَّمَا يُجَـٰهِدُ لِنَفْسِهِۦٓ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ لَغَنِىٌّ عَنِ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۶﴾

و هر کس [در راه خدا‌] تلاش کند به سود خویش کرده است؛ زیرا خدا از جهانیان بی‌نیاز است(۱).