وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَنُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّـَٔاتِهِمْ وَلَنَجْزِيَنَّهُمْ أَحْسَنَ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۷﴾

قطعاً بدیهای مؤمنانِ نیک‌رفتار را می‌زداییم(۱) و به قیاس بهترین اعمالشان آنان را پاداش می‌دهیم.

وَوَصَّيْنَا ٱلْإِنسَـٰنَ بِوَٰلِدَيْهِ حُسْنًا ۖ وَإِن جَـٰهَدَاكَ لِتُشْرِكَ بِى مَا لَيْسَ لَكَ بِهِۦ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَآ ۚ إِلَىَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُم بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۸﴾

انسان را به نیکویی در مورد پدر و مادرش(۱) سفارش کردیم؛ و[لی‌] اگر اصرار کنند که ناآگاهانه افرادی را [در توان و تدبیر‌] با من شریک تلقّی کنی [و به جای من، از آنان پروا داشته باشی‌]، اطاعتشان مکن؛ بازگشت شما به پیشگاه من است و شما را به آنچه می‌کردید آگاه می‌سازم.

وَٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِى ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۹﴾

و قطعاً مؤمنانِ نیک‌رفتار را در زمره شایستگان درآوریم(۱).

وَمِنَ ٱلنَّاسِ مَن يَقُولُ ءَامَنَّا بِٱللَّهِ فَإِذَآ أُوذِىَ فِى ٱللَّهِ جَعَلَ فِتْنَةَ ٱلنَّاسِ كَعَذَابِ ٱللَّهِ وَلَئِن جَآءَ نَصْرٌ مِّن رَّبِّكَ لَيَقُولُنَّ إِنَّا كُنَّا مَعَكُمْ ۚ أَوَلَيْسَ ٱللَّهُ بِأَعْلَمَ بِمَا فِى صُدُورِ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۰﴾

بعضی از مردم می‌گویند: به خدا ایمان داریم، ولی چون در راه خدا مورد آزار قرار گیرند(۱)، آزار مردم را همچون مجازات خدا تلقّی می‌کنند [و از ادامه راه خدا دست می‌کشند(۲)‌]؛ و اگر از جانب ‌صاحب‌اختیارت نصرتی [برای شما‌] پیش آید، قطعاً می‌گویند: ما هم در کنار شما بودیم؛ مگر خدا به راز دلهای جهانیان داناتر نیست(۳)؟

وَلَيَعْلَمَنَّ ٱللَّهُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَلَيَعْلَمَنَّ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ﴿۱۱﴾

مسلّماً خدا مؤمنان و دورویان را خوب می‌شناسد.

وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ ٱتَّبِعُوا۟ سَبِيلَنَا وَلْنَحْمِلْ خَطَـٰيَـٰكُمْ وَمَا هُم بِحَـٰمِلِينَ مِنْ خَطَـٰيَـٰهُم مِّن شَىْءٍ ۖ إِنَّهُمْ لَكَـٰذِبُونَ﴿۱۲﴾

انکارورزان به اهل ایمان می‌گفتند: از ما پیروی کنید، بار گناهانتان به گردن ما؛ در صورتی که آنها دروغ‌پردازند و هرگز بار خطای آنان را برنخواهند داشت(۱).

وَلَيَحْمِلُنَّ أَثْقَالَهُمْ وَأَثْقَالًا مَّعَ أَثْقَالِهِمْ ۖ وَلَيُسْـَٔلُنَّ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ عَمَّا كَانُوا۟ يَفْتَرُونَ﴿۱۳﴾

مسلّماً بار [گناهان(۱)‌] خود و بارهای دیگری [همسانِ باری که گمراه‌شدگان بر دوش دارند،‌] علاوه بر بار خود متحمل خواهند شد(۲) و روز رستاخیز در مورد دروغهایی که می‌بافتند، مورد بازخواست قرار می‌گیرند.

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَىٰ قَوْمِهِۦ فَلَبِثَ فِيهِمْ أَلْفَ سَنَةٍ إِلَّا خَمْسِينَ عَامًا فَأَخَذَهُمُ ٱلطُّوفَانُ وَهُمْ ظَـٰلِمُونَ﴿۱۴﴾

نوح را به رسالت بر قومش فرستادیم و نهصد و پنجاه سال میان آنان بود؛ تا بلای سیلاب(۱) دامنگیرشان شد، در حالی که ستمکار بودند.