فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُوا۟ ٱقْتُلُوهُ أَوْ حَرِّقُوهُ فَأَنجَىٰهُ ٱللَّهُ مِنَ ٱلنَّارِ ۚ إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَـَٔايَـٰتٍ لِّقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ﴿۲۴﴾

پاسخ قوم ابراهیم فقط این بود که گفتند: او را بکشید یا بسوزانید(۱)، ولی خدا از آتش نجاتش داد(۲)؛ به راستی در این [داستان‌] برای باورداران نشانه‌هایی است [از توان و تدبیر خدا‌].

وَقَالَ إِنَّمَا ٱتَّخَذْتُم مِّن دُونِ ٱللَّهِ أَوْثَـٰنًا مَّوَدَّةَ بَيْنِكُمْ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا ۖ ثُمَّ يَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ يَكْفُرُ بَعْضُكُم بِبَعْضٍ وَيَلْعَنُ بَعْضُكُم بَعْضًا وَمَأْوَىٰكُمُ ٱلنَّارُ وَمَا لَكُم مِّن نَّـٰصِرِينَ﴿۲۵﴾

[ابراهیم‌] گفت: شما به جای خدا بتهایی انتخاب کرده‌اید برای دوستی میان خویش در زندگی دنیا؛ ولی روز رستاخیز یکدیگر را انکار و نفرین خواهید کرد(۱) و جایگاهتان آتش است و یاوری نخواهید داشت(۲).

۞ فَـَٔامَنَ لَهُۥ لُوطٌ ۘ وَقَالَ إِنِّى مُهَاجِرٌ إِلَىٰ رَبِّىٓ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْحَكِيمُ﴿۲۶﴾

لوط به ابراهیم ایمان آورد و [ابراهیم‌] گفت: من به سوی [سرزمین دیگری برای عبادت‌] ‌صاحب‌اختیارم مهاجرت می‌کنم(۱)؛ که او فرادست و فرزانه است.

وَوَهَبْنَا لَهُۥٓ إِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ وَجَعَلْنَا فِى ذُرِّيَّتِهِ ٱلنُّبُوَّةَ وَٱلْكِتَـٰبَ وَءَاتَيْنَـٰهُ أَجْرَهُۥ فِى ٱلدُّنْيَا ۖ وَإِنَّهُۥ فِى ٱلْـَٔاخِرَةِ لَمِنَ ٱلصَّـٰلِحِينَ﴿۲۷﴾

‌اسحاق و یعقوب را به او بخشیدیم و در میان فرزندانش، پیامبری و کتاب مقرّر داشتیم و پاداش او را در دنیا دادیم(۱)؛ و در آخرت نیز در زمره شایستگان خواهد بود.

وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِۦٓ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ ٱلْفَـٰحِشَةَ مَا سَبَقَكُم بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِّنَ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۲۸﴾

و لوط را [به یاد آر‌] آنگاه که به قوم خود گفت: شما به عمل بی‌شرمانه‌ای دست می‌زنید که هیچ یک از جهانیان پیش از شما مرتکب نشده است.

أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ ٱلرِّجَالَ وَتَقْطَعُونَ ٱلسَّبِيلَ وَتَأْتُونَ فِى نَادِيكُمُ ٱلْمُنكَرَ ۖ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِۦٓ إِلَّآ أَن قَالُوا۟ ٱئْتِنَا بِعَذَابِ ٱللَّهِ إِن كُنتَ مِنَ ٱلصَّـٰدِقِينَ﴿۲۹﴾

چرا [برای کامرانی‌] به مردان روی می‌آورید و راه [طبیعی آمیزش‌] را رها می‌کنید، و در مجالس خویش مرتکب رفتار ناپسند می‌شوید؟! پاسخ قومش فقط این بود که گفتند: اگر راست می‌گویی مجازات خدا را پیش آر(۱).

قَالَ رَبِّ ٱنصُرْنِى عَلَى ٱلْقَوْمِ ٱلْمُفْسِدِينَ﴿۳۰﴾

لوط گفت: ‌صاحب‌اختیارا، مرا در برابر این تبهکاران یاری کن.