الٓمٓ﴿۱﴾

الف، لام، میم

تَنزِيلُ ٱلْكِتَـٰبِ لَا رَيْبَ فِيهِ مِن رَّبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۲﴾

نزول این کتاب که در [الهی بودن‌] آن تردیدی نیست، از جانب ‌صاحب‌اختیار جهانیان است.

أَمْ يَقُولُونَ ٱفْتَرَىٰهُ ۚ بَلْ هُوَ ٱلْحَقُّ مِن رَّبِّكَ لِتُنذِرَ قَوْمًا مَّآ أَتَىٰهُم مِّن نَّذِيرٍ مِّن قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ﴿۳﴾

ولی آنان می‌گویند: قرآن را خودش جعل کرده است(۱)؛ [نه،‌] بلکه [گفتار‌] حقّی است از جانب ‌صاحب‌اختیارت(۲) تا گروهی را که قبل از تو هیچ هشداردهنده‌ای به سراغشان نیامده است، هشدار دهی، بسا که هدایت شوند.

ٱللَّهُ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا فِى سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ ٱسْتَوَىٰ عَلَى ٱلْعَرْشِ ۖ مَا لَكُم مِّن دُونِهِۦ مِن وَلِىٍّ وَلَا شَفِيعٍ ۚ أَفَلَا تَتَذَكَّرُونَ﴿۴﴾

خداست که آسمانها و زمین و مابین آنها را طی شش دوران آفرید، آنگاه بر عرشِ [تدبیر‌] مستقر گشت؛ جز او کارساز و کمک کاری ندارید؛ آیا پند نمی‌پذیرید؟

يُدَبِّرُ ٱلْأَمْرَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ إِلَى ٱلْأَرْضِ ثُمَّ يَعْرُجُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُۥٓ أَلْفَ سَنَةٍ مِّمَّا تَعُدُّونَ﴿۵﴾

امور [جهان‌] را از آسمان تا زمین سامان می‌بخشد، آنگاه در روزی که مدّت آن به حساب شما هزار سال است، [جهان کنونی پایان یابد(۱) و کردارها‌] به سوی خدا بالا می‌رود(۲).

ذَٰلِكَ عَـٰلِمُ ٱلْغَيْبِ وَٱلشَّهَـٰدَةِ ٱلْعَزِيزُ ٱلرَّحِيمُ﴿۶﴾

این است [وصفِ‌] دانای نهان و آشکار، فرا دست و مهربان،

ٱلَّذِىٓ أَحْسَنَ كُلَّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ۖ وَبَدَأَ خَلْقَ ٱلْإِنسَـٰنِ مِن طِينٍ﴿۷﴾

همان [خدایی‌] که هر چه آفرید، نیکو آفرید و آفرینش انسان را از خاک آغاز کرد؛

ثُمَّ جَعَلَ نَسْلَهُۥ مِن سُلَـٰلَةٍ مِّن مَّآءٍ مَّهِينٍ﴿۸﴾

و نژادش را از عصاره آبی بی‌مقدار(۱) مقرّر داشت؛

ثُمَّ سَوَّىٰهُ وَنَفَخَ فِيهِ مِن رُّوحِهِۦ ۖ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَـٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۚ قَلِيلًا مَّا تَشْكُرُونَ﴿۹﴾

آنگاه او را سامان داد و از روح خویش در او دمید، و برای شما گوش و چشم و دل قرار داد؛ [امّا‌] عدّه کمی [از شما‌] سپاس می‌دارید(۱).

وَقَالُوٓا۟ أَءِذَا ضَلَلْنَا فِى ٱلْأَرْضِ أَءِنَّا لَفِى خَلْقٍ جَدِيدٍۭ ۚ بَلْ هُم بِلِقَآءِ رَبِّهِمْ كَـٰفِرُونَ﴿۱۰﴾

[پاره‌ای از مردم‌] می‌گویند: چگونه وقتی در خاک مستهلک شدیم، آفرینش جدیدی خواهیم یافت؟ حقیقت این است که لقای ‌صاحب‌اختیارشان را انکار می‌کنند.

۞ قُلْ يَتَوَفَّىٰكُم مَّلَكُ ٱلْمَوْتِ ٱلَّذِى وُكِّلَ بِكُمْ ثُمَّ إِلَىٰ رَبِّكُمْ تُرْجَعُونَ﴿۱۱﴾

بگو: فرشته مرگ که بر شما گماشته شده است، جانتان را می‌گیرد(۱)، آنگاه به پیشگاه ‌صاحب‌اختیارتان بازگردانده می‌شوید.