وَلَوْ تَرَىٰٓ إِذِ ٱلْمُجْرِمُونَ نَاكِسُوا۟ رُءُوسِهِمْ عِندَ رَبِّهِمْ رَبَّنَآ أَبْصَرْنَا وَسَمِعْنَا فَٱرْجِعْنَا نَعْمَلْ صَـٰلِحًا إِنَّا مُوقِنُونَ﴿۱۲﴾

کاش بزهکاران را مشاهده می‌کردی آنگاه که در پیشگاه ‌صاحب‌اختیارشان سر به زیرند(۱) [و می‌گویند:‌] ‌صاحب‌اختیارا، دیدیم و شنیدیم، ما را بازگردان تا به شایستگی عمل کنیم(۲) که ما به مرحله یقین رسیده‌ایم(۳).

وَلَوْ شِئْنَا لَـَٔاتَيْنَا كُلَّ نَفْسٍ هُدَىٰهَا وَلَـٰكِنْ حَقَّ ٱلْقَوْلُ مِنِّى لَأَمْلَأَنَّ جَهَنَّمَ مِنَ ٱلْجِنَّةِ وَٱلنَّاسِ أَجْمَعِينَ﴿۱۳﴾

اگر می‌خواستیم، هر کسی را [در مسیر‌] هدایتش [قرار‌] می‌دادیم(۱)، ولی [به حکمت خود پدیده اختیار را مقرّر داشتیم(۲) و بر این اساس‌] قضای حتمی از جانب من رانده شده است که دوزخ را از جنّ و آدمیان[ی که از اختیار سوء استفاده می‌کنند‌] انباشته خواهم کرد.

فَذُوقُوا۟ بِمَا نَسِيتُمْ لِقَآءَ يَوْمِكُمْ هَـٰذَآ إِنَّا نَسِينَـٰكُمْ ۖ وَذُوقُوا۟ عَذَابَ ٱلْخُلْدِ بِمَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۱۴﴾

به سزای غفلت از دیدارِ این روزتان [مجازات را‌] بچشید؛ ما هم شما را از یاد برده‌ایم و [اینک‌] مجازات جاودان را به کیفر رفتارتان بچشید(۱).

إِنَّمَا يُؤْمِنُ بِـَٔايَـٰتِنَا ٱلَّذِينَ إِذَا ذُكِّرُوا۟ بِهَا خَرُّوا۟ سُجَّدًا وَسَبَّحُوا۟ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَهُمْ لَا يَسْتَكْبِرُونَ ۩﴿۱۵﴾

تنها کسانی آیات ما را باور دارند که چون به آن آیات یادآور شوند، سجده کنان(۱) به روی می‌افتند و ‌صاحب‌اختیارشان را با ستایش تقدیس می‌کنند و گردنکشی نمی‌کنند.

تَتَجَافَىٰ جُنُوبُهُمْ عَنِ ٱلْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَـٰهُمْ يُنفِقُونَ﴿۱۶﴾

[در دلِ شب‌] پهلوهاشان از بسترها(۱) کناره می‌گیرد و ‌صاحب‌اختیارشان را با ترس و امید [به نیایش‌] می‌خوانند(۲) و از آنچه روزیشان کرده‌ایم انفاق می‌کنند.

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَّآ أُخْفِىَ لَهُم مِّن قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۷﴾

هیچ کس نمی‌داند چه [بسیار‌] مایه روشنی چشمها به پاداش رفتارشان برای آنان پیش‌بینی شده است(۱).

أَفَمَن كَانَ مُؤْمِنًا كَمَن كَانَ فَاسِقًا ۚ لَّا يَسْتَوُۥنَ﴿۱۸﴾

آیا آن کس که ایمان دارد، همچون کسی است که منحرف است؟ [هرگز‌] یکسان نیستند(۱).

أَمَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ فَلَهُمْ جَنَّـٰتُ ٱلْمَأْوَىٰ نُزُلًۢا بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۱۹﴾

ولی مؤمنانِ نیک‌رفتار به سبب رفتارشان، آرامشگاههای بهشتی برای پذیرایی شدن دارند.

وَأَمَّا ٱلَّذِينَ فَسَقُوا۟ فَمَأْوَىٰهُمُ ٱلنَّارُ ۖ كُلَّمَآ أَرَادُوٓا۟ أَن يَخْرُجُوا۟ مِنْهَآ أُعِيدُوا۟ فِيهَا وَقِيلَ لَهُمْ ذُوقُوا۟ عَذَابَ ٱلنَّارِ ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تُكَذِّبُونَ﴿۲۰﴾

امّا کسانی که منحرف شدند، جایگاهشان آتش است؛ هر گاه بخواهند از آن خارج شوند، بدان بازگردانده شوند و به آنان خطاب شود: مجازات آتشی را که دروغ می‌شمردید، بچشید.