وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ جَمِيعًا ثُمَّ يَقُولُ لِلْمَلَـٰٓئِكَةِ أَهَـٰٓؤُلَآءِ إِيَّاكُمْ كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ﴿۴۰﴾

روزی که خدا همه را احضار(۱) کند، به فرشتگان خواهد گفت: آیا اینان بودند که شما را معبود خود می‌گرفتند؟!

قَالُوا۟ سُبْحَـٰنَكَ أَنتَ وَلِيُّنَا مِن دُونِهِم ۖ بَلْ كَانُوا۟ يَعْبُدُونَ ٱلْجِنَّ ۖ أَكْثَرُهُم بِهِم مُّؤْمِنُونَ﴿۴۱﴾

پاسخ دهند: تو را تقدیس می‌کنیم، کارساز ما تویی نه آنان؛ بلکه شیاطین را(۱) بندگی می‌کردند و بیشترشان به آنان اعتقاد داشتند.

فَٱلْيَوْمَ لَا يَمْلِكُ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ نَّفْعًا وَلَا ضَرًّا وَنَقُولُ لِلَّذِينَ ظَلَمُوا۟ ذُوقُوا۟ عَذَابَ ٱلنَّارِ ٱلَّتِى كُنتُم بِهَا تُكَذِّبُونَ﴿۴۲﴾

امروز نفع و ضرری برای یکدیگر نخواهید داشت؛ و به ستمگران خواهیم گفت: مجازات آتشی را که دروغ می‌شمردید، بچشید(۱).

وَإِذَا تُتْلَىٰ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتُنَا بَيِّنَـٰتٍ قَالُوا۟ مَا هَـٰذَآ إِلَّا رَجُلٌ يُرِيدُ أَن يَصُدَّكُمْ عَمَّا كَانَ يَعْبُدُ ءَابَآؤُكُمْ وَقَالُوا۟ مَا هَـٰذَآ إِلَّآ إِفْكٌ مُّفْتَرًى ۚ وَقَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلْحَقِّ لَمَّا جَآءَهُمْ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا سِحْرٌ مُّبِينٌ﴿۴۳﴾

چون آیات ما که روشنگر است، بر آنان خوانده شود، گویند: او مردی است که می‌خواهد شما را از آنچه پدرانتان بندگی می‌کردند بازدارد(۱)؛ و [نیز‌] گویند: سخنانش جز دروغی به هم بافته نیست؛ و انکارورزان در مورد سخن حقّی که بر آنان رسید، گفتند: این جز جادویی آشکار نیست(۲).

وَمَآ ءَاتَيْنَـٰهُم مِّن كُتُبٍ يَدْرُسُونَهَا ۖ وَمَآ أَرْسَلْنَآ إِلَيْهِمْ قَبْلَكَ مِن نَّذِيرٍ﴿۴۴﴾

در حالی که قبل از تو، به مشرکان عرب کتابی نداده بودیم که آن را بخوانند [و برای انکار تو، به آن استناد کنند‌] و هیچ هشداردهنده‌ای هم بر آنان نفرستاده بودیم.

وَكَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَمَا بَلَغُوا۟ مِعْشَارَ مَآ ءَاتَيْنَـٰهُمْ فَكَذَّبُوا۟ رُسُلِى ۖ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ﴿۴۵﴾

پیشینیان آنان نیز [پیامبران را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردند، و این انکارورزان یک دهم امکاناتی که به آنان داده بودیم ندارند، با وجود این، رسولانِ مرا ‌دروغ‌پرداز شمردند؛ [دیدی نتیجه‌] انکارِ [پیامبرانِ‌] من چگونه بود(۱)؟!

۞ قُلْ إِنَّمَآ أَعِظُكُم بِوَٰحِدَةٍ ۖ أَن تَقُومُوا۟ لِلَّهِ مَثْنَىٰ وَفُرَٰدَىٰ ثُمَّ تَتَفَكَّرُوا۟ ۚ مَا بِصَاحِبِكُم مِّن جِنَّةٍ ۚ إِنْ هُوَ إِلَّا نَذِيرٌ لَّكُم بَيْنَ يَدَىْ عَذَابٍ شَدِيدٍ﴿۴۶﴾

بگو: فقط شما را یک اندرز می‌دهم: به صورت جمعی(۱) و فردی برای خدا به پا خیزید، و بیندیشید که معاشر شما مبتلا به جنون نیست(۲)؛ او فقط هشداردهنده‌ای است برای شما، پیش از رسیدن مجازاتی سخت.

قُلْ مَا سَأَلْتُكُم مِّنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَكُمْ ۖ إِنْ أَجْرِىَ إِلَّا عَلَى ٱللَّهِ ۖ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍ شَهِيدٌ﴿۴۷﴾

بگو: هر پاداشی که از شما خواسته باشم، ارزانی خودتان؛ پاداش من تنها بر عهده خداست؛ و او بر هر چیزی گواه است(۱).

قُلْ إِنَّ رَبِّى يَقْذِفُ بِٱلْحَقِّ عَلَّـٰمُ ٱلْغُيُوبِ﴿۴۸﴾

بگو: ‌صاحب‌اختیار من که دانای رازهای نهان است، حق را [بر باطل(۱)‌] می‌افکند.