وَمَا يَسْتَوِى ٱلْأَعْمَىٰ وَٱلْبَصِيرُ﴿۱۹﴾

نابینا و بینا برابر نیستند،

وَلَا ٱلظُّلُمَـٰتُ وَلَا ٱلنُّورُ﴿۲۰﴾

و نه تاریکیها و نور،

وَلَا ٱلظِّلُّ وَلَا ٱلْحَرُورُ﴿۲۱﴾

و نه سایه و حرارت آفتاب؛

وَمَا يَسْتَوِى ٱلْأَحْيَآءُ وَلَا ٱلْأَمْوَٰتُ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يُسْمِعُ مَن يَشَآءُ ۖ وَمَآ أَنتَ بِمُسْمِعٍ مَّن فِى ٱلْقُبُورِ﴿۲۲﴾

و نه هم بیدار [دلان‌] و خفته [دلان(۱)‌]؛ خدا [حقایق را‌] به هر که خواهد [و شایسته بداند‌]، می‌شنواند؛ و تو خفتگان در گورها[ی غفلت‌] را شنوا نخواهی کرد(۲).

إِنْ أَنتَ إِلَّا نَذِيرٌ﴿۲۳﴾

تو فقط هشداردهنده‌ای.

إِنَّآ أَرْسَلْنَـٰكَ بِٱلْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا ۚ وَإِن مِّنْ أُمَّةٍ إِلَّا خَلَا فِيهَا نَذِيرٌ﴿۲۴﴾

تو را به حق بشارت‌‌دهنده و هشداردهنده فرستاده‌ایم؛ و هیچ امّتی نیست، مگر آنکه میان آنان هشداردهنده‌ای بوده است.

وَإِن يُكَذِّبُوكَ فَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ جَآءَتْهُمْ رُسُلُهُم بِٱلْبَيِّنَـٰتِ وَبِٱلزُّبُرِ وَبِٱلْكِتَـٰبِ ٱلْمُنِيرِ﴿۲۵﴾

اگر تو را ‌دروغ‌پرداز می‌شمرند، پیشینیان آنان هم رسولانشان را که نشانه‌های روشن و گفتار پندآموز و کتاب روشن بر آنان ارائه کردند، ‌دروغ‌پرداز شمردند(۱).

ثُمَّ أَخَذْتُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ۖ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ﴿۲۶﴾

آنگاه انکارورزان را [به مجازات‌] گرفتم؛ [دیدی نتیجه‌] انکارِ [پیامبرانِ‌] من چگونه بود(۱)؟

أَلَمْ تَرَ أَنَّ ٱللَّهَ أَنزَلَ مِنَ ٱلسَّمَآءِ مَآءً فَأَخْرَجْنَا بِهِۦ ثَمَرَٰتٍ مُّخْتَلِفًا أَلْوَٰنُهَا ۚ وَمِنَ ٱلْجِبَالِ جُدَدٌۢ بِيضٌ وَحُمْرٌ مُّخْتَلِفٌ أَلْوَٰنُهَا وَغَرَابِيبُ سُودٌ﴿۲۷﴾

آیا توجّه نکرده‌ای که خدا از آسمان بارانی فرستاد که به وسیله آن میوه‌های رنگارنگ را رویاندیم؟ و [بخشهایی‌] از کوهها [به صنع ما‌] طبقاتی(۱) است با رنگهای گوناگونِ سفید(۲) و قرمز(۳) و سیاهِ(۴) تند؟

وَمِنَ ٱلنَّاسِ وَٱلدَّوَآبِّ وَٱلْأَنْعَـٰمِ مُخْتَلِفٌ أَلْوَٰنُهُۥ كَذَٰلِكَ ۗ إِنَّمَا يَخْشَى ٱللَّهَ مِنْ عِبَادِهِ ٱلْعُلَمَـٰٓؤُا۟ ۗ إِنَّ ٱللَّهَ عَزِيزٌ غَفُورٌ﴿۲۸﴾

و [نیز‌] از مردم و جانوران(۱) و دامها که همان‌گونه رنگهایشان مختلف است [آفریدیم‌]؟ از میان بندگانِ خدا، تنها دانشوران از [محاسبه‌] خدا نگرانند؛ البته خدا فرا دستی است آمرزگار.

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَتْلُونَ كِتَـٰبَ ٱللَّهِ وَأَقَامُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَأَنفَقُوا۟ مِمَّا رَزَقْنَـٰهُمْ سِرًّا وَعَلَانِيَةً يَرْجُونَ تِجَـٰرَةً لَّن تَبُورَ﴿۲۹﴾

کسانی که کتاب خدای را تلاوت می‌کنند و نماز برپا می‌دارند و از آنچه روزیشان کرده‌ایم، در نهان و آشکار انفاق می‌کنند(۱)، به تجارتی بدون زیان امیدوارند(۲).

لِيُوَفِّيَهُمْ أُجُورَهُمْ وَيَزِيدَهُم مِّن فَضْلِهِۦٓ ۚ إِنَّهُۥ غَفُورٌ شَكُورٌ﴿۳۰﴾

تا [خدا‌] پاداششان را به تمامی بدهد و از افزون‌بخشی خود در حقّشان بیفزاید(۱)؛ که او آمرزگاری است حقگزار.