وَمَا يَسْتَوِى ٱلْبَحْرَانِ هَـٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ سَآئِغٌ شَرَابُهُۥ وَهَـٰذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ ۖ وَمِن كُلٍّ تَأْكُلُونَ لَحْمًا طَرِيًّا وَتَسْتَخْرِجُونَ حِلْيَةً تَلْبَسُونَهَا ۖ وَتَرَى ٱلْفُلْكَ فِيهِ مَوَاخِرَ لِتَبْتَغُوا۟ مِن فَضْلِهِۦ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ﴿۱۲﴾

دو دریا که یکی شیرین و تشنگی‌زداست و آشامیدنش گوارا است و دیگری شور و تلخ، یکسان نیستند؛ و[لی‌] از هر یک ماهی تازه می‌خورید و زیوری برای آراستن خود از آن بیرون می‌آورید؛ و کشتیها را در آن می‌بینی که [سینه امواج را‌] می‌شکافند تا از افزون‌بخشی خدا [روزی‌] بجویید، و بسا که سپاس دارید.

يُولِجُ ٱلَّيْلَ فِى ٱلنَّهَارِ وَيُولِجُ ٱلنَّهَارَ فِى ٱلَّيْلِ وَسَخَّرَ ٱلشَّمْسَ وَٱلْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِى لِأَجَلٍ مُّسَمًّى ۚ ذَٰلِكُمُ ٱللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ ٱلْمُلْكُ ۚ وَٱلَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِهِۦ مَا يَمْلِكُونَ مِن قِطْمِيرٍ﴿۱۳﴾

با تغییر تدریجی فصول،‌] شب را در روز می‌کشاند و روز را در شب، و خورشید و ماه را در خدمت [شما‌] گماشت(۱) که هر یک تا سرآمد معینی روان است(۲)؛ این است خدا، ‌صاحب‌اختیار شما که فرمانروایی خاصّ اوست؛ و کسانی که به جای او [آنان را به راز و نیاز‌] می‌خوانید، کمترین(۳) اختیاری [در برابر خدا‌] ندارند(۴).

إِن تَدْعُوهُمْ لَا يَسْمَعُوا۟ دُعَآءَكُمْ وَلَوْ سَمِعُوا۟ مَا ٱسْتَجَابُوا۟ لَكُمْ ۖ وَيَوْمَ ٱلْقِيَـٰمَةِ يَكْفُرُونَ بِشِرْكِكُمْ ۚ وَلَا يُنَبِّئُكَ مِثْلُ خَبِيرٍ﴿۱۴﴾

اگر بخوانیدشان، نمی‌شنوند؛ و به فرض اینکه بشنوند، پاسخ شما را نمی‌دهند(۱)؛ و روز رستاخیز بندگی شما را نسبت به خودشان انکار می‌کنند(۲)؛ و هیچ کس همچون [خدای‌] آگاه، تو را [از حقیقت امور‌] باخبر نخواهد کرد.

۞ يَـٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ أَنتُمُ ٱلْفُقَرَآءُ إِلَى ٱللَّهِ ۖ وَٱللَّهُ هُوَ ٱلْغَنِىُّ ٱلْحَمِيدُ﴿۱۵﴾

ای مردم، شما همه نیازمند خدایید؛ و [تنها‌] خداست که بی‌نیاز و شایسته ستایش است(۱).

إِن يَشَأْ يُذْهِبْكُمْ وَيَأْتِ بِخَلْقٍ جَدِيدٍ﴿۱۶﴾

اگر بخواهد، شما را [از میان‌] می‌برد و خلق جدیدی می‌آورد(۱)؛

وَمَا ذَٰلِكَ عَلَى ٱللَّهِ بِعَزِيزٍ﴿۱۷﴾

و این [کار‌] بر خدا دشوار نیست.

وَلَا تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَىٰ ۚ وَإِن تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلَىٰ حِمْلِهَا لَا يُحْمَلْ مِنْهُ شَىْءٌ وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَىٰٓ ۗ إِنَّمَا تُنذِرُ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ وَأَقَامُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ ۚ وَمَن تَزَكَّىٰ فَإِنَّمَا يَتَزَكَّىٰ لِنَفْسِهِۦ ۚ وَإِلَى ٱللَّهِ ٱلْمَصِيرُ﴿۱۸﴾

هیچ کس بار گناه دیگری را بر عهده نخواهد داشت(۱)؛ و اگر گرانباری، کسی را برای [برداشتن‌] بارش فرا خواند، هیچ بخشی از آن برداشته نخواهد شد، هرچند که خویشاوند باشد(۲)؛ تو تنها کسانی را هشدار می‌دهی که در نهان از [مجازاتِ‌] ‌صاحب‌اختیارشان می‌ترسند(۳) و نماز برپا می‌دارند؛ و هر که پاکی ورزد، به سود خویش پاکی می‌ورزد؛ و سرانجام منحصراً در پیشگاه خداست.