۞ وَمَآ أَنزَلْنَا عَلَىٰ قَوْمِهِۦ مِنۢ بَعْدِهِۦ مِن جُندٍ مِّنَ ٱلسَّمَآءِ وَمَا كُنَّا مُنزِلِينَ﴿۲۸﴾

پس از [شهادت‌] او برای [هلاک‌] قومش سپاهی از آسمان نفرستادیم و چنین رسمی [هم‌] نداشته‌ایم.

إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَٰحِدَةً فَإِذَا هُمْ خَـٰمِدُونَ﴿۲۹﴾

تنها یک خروش سهمناک برخاست و آنگاه همه خاموش شدند.

يَـٰحَسْرَةً عَلَى ٱلْعِبَادِ ۚ مَا يَأْتِيهِم مِّن رَّسُولٍ إِلَّا كَانُوا۟ بِهِۦ يَسْتَهْزِءُونَ﴿۳۰﴾

دریغ بر این بندگان که هیچ رسولی بر آنان نمی‌آمد، مگر اینکه به استهزایش می‌گرفتند(۱)!

أَلَمْ يَرَوْا۟ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُم مِّنَ ٱلْقُرُونِ أَنَّهُمْ إِلَيْهِمْ لَا يَرْجِعُونَ﴿۳۱﴾

مگر ندیده‌اند و [نمی‌دانند‌] که قبل از آنان چه بسیار نسلها را هلاک کردیم(۱) که دیگر به سوی اینان بازنمی‌گردند.

وَإِن كُلٌّ لَّمَّا جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ﴿۳۲﴾

و بدون استثناء [روز رستاخیز‌] همه به پیشگاه ما احضار خواهند شد.

وَءَايَةٌ لَّهُمُ ٱلْأَرْضُ ٱلْمَيْتَةُ أَحْيَيْنَـٰهَا وَأَخْرَجْنَا مِنْهَا حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ﴿۳۳﴾

و زمینِ خزان‌زده و خشک برای آنان نشانه‌ای است [از قدرت ما‌] که حیاتش بخشیدیم و دانه[ها]یی از آن رویاندیم که از آن می‌خورند.

وَجَعَلْنَا فِيهَا جَنَّـٰتٍ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَـٰبٍ وَفَجَّرْنَا فِيهَا مِنَ ٱلْعُيُونِ﴿۳۴﴾

و در آن [زمین‌] باغهایی از درختان خرما و انگور پدید آوردیم و چشمه‌سارها در آن روان ساختیم،

لِيَأْكُلُوا۟ مِن ثَمَرِهِۦ وَمَا عَمِلَتْهُ أَيْدِيهِمْ ۖ أَفَلَا يَشْكُرُونَ﴿۳۵﴾

تا از ثمرات آن که نه دستهای خودشان [بلکه دست ما‌] آن را ساخته است، بخورند(۱)؛ آیا سپاس نمی‌دارند؟

سُبْحَـٰنَ ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْأَزْوَٰجَ كُلَّهَا مِمَّا تُنۢبِتُ ٱلْأَرْضُ وَمِنْ أَنفُسِهِمْ وَمِمَّا لَا يَعْلَمُونَ﴿۳۶﴾

منزّه است خدایی که همه زوجها را آفرید، [اعمّ‌] از آنچه زمین می‌رویاند و جنسِ خودِ آدمیان و زوجهایی که [هنوز‌] از آن آگه نیستند(۱).

وَءَايَةٌ لَّهُمُ ٱلَّيْلُ نَسْلَخُ مِنْهُ ٱلنَّهَارَ فَإِذَا هُم مُّظْلِمُونَ﴿۳۷﴾

شب نیز برای آنان نشانه [دیگری‌] است [از قدرت خدا‌] که روز را از آن برکنار می‌کنیم و [همه‌] در تاریکی فرو می‌روند.

وَٱلشَّمْسُ تَجْرِى لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ۚ ذَٰلِكَ تَقْدِيرُ ٱلْعَزِيزِ ٱلْعَلِيمِ﴿۳۸﴾

و خورشید در قرارگاه خود روان است(۱)؛ این نظمی است که خدای فرا دست و دانا مقرّر داشته است.

وَٱلْقَمَرَ قَدَّرْنَـٰهُ مَنَازِلَ حَتَّىٰ عَادَ كَٱلْعُرْجُونِ ٱلْقَدِيمِ﴿۳۹﴾

برای ماه [نیز‌] منزلگاههایی مقرّر داشتیم تا به صورت شاخه خشک خرما [از قرص کامل به هلال‌] بازگردد.

لَا ٱلشَّمْسُ يَنۢبَغِى لَهَآ أَن تُدْرِكَ ٱلْقَمَرَ وَلَا ٱلَّيْلُ سَابِقُ ٱلنَّهَارِ ۚ وَكُلٌّ فِى فَلَكٍ يَسْبَحُونَ﴿۴۰﴾

نه خورشید را سزد که به ماه رسد و نه شب بر روز پیشی گیرد؛ و هر یک [از کرات‌] در سپهری شناورند.