وَءَايَةٌ لَّهُمْ أَنَّا حَمَلْنَا ذُرِّيَّتَهُمْ فِى ٱلْفُلْكِ ٱلْمَشْحُونِ﴿۴۱﴾

و نشانه‌ای [دیگر از قدرت خدا‌] برای آنان، اینکه [خود و‌] فرزندانشان را در کشتیهای(۱) انباشته [از سرنشین و بار‌] حمل کردیم.

وَخَلَقْنَا لَهُم مِّن مِّثْلِهِۦ مَا يَرْكَبُونَ﴿۴۲﴾

و برای آنان مرکب [های دیگری‌] نظیر آن [کشتی‌] آفریدیم.

وَإِن نَّشَأْ نُغْرِقْهُمْ فَلَا صَرِيخَ لَهُمْ وَلَا هُمْ يُنقَذُونَ﴿۴۳﴾

و اگر بخواهیم، آنان را غرق می‌کنیم که نه فریادرسی داشته باشند و نه رهایی داده شوند؛

إِلَّا رَحْمَةً مِّنَّا وَمَتَـٰعًا إِلَىٰ حِينٍ﴿۴۴﴾

مگر به رحمتی از جانب ما و برخورداری تا مدّتی [معین‌].

وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ ٱتَّقُوا۟ مَا بَيْنَ أَيْدِيكُمْ وَمَا خَلْفَكُمْ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ﴿۴۵﴾

آنگاه که به آنان گفته شود، از [بزهکاری‌] حال و [مجازات‌] آینده خویش پروا کنید، بسا که مورد رحمت [خدا‌] قرار گیرید، [بی‌توجهند‌].

وَمَا تَأْتِيهِم مِّنْ ءَايَةٍ مِّنْ ءَايَـٰتِ رَبِّهِمْ إِلَّا كَانُوا۟ عَنْهَا مُعْرِضِينَ﴿۴۶﴾

هیچ آیتی از آیات ‌صاحب‌اختیارشان بر آنان عرضه نمی‌شد، مگر اینکه از آن رویگردان بودند(۱).

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا۟ مِمَّا رَزَقَكُمُ ٱللَّهُ قَالَ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ لِلَّذِينَ ءَامَنُوٓا۟ أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَآءُ ٱللَّهُ أَطْعَمَهُۥٓ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ﴿۴۷﴾

و چون به آنان گفته شود: از آنچه خدا روزی شما کرده است انفاق کنید، انکارورزان به مؤمنین گویند: چرا کسی را اطعام کنیم که اگر خدا می‌خواست، خود اطعامش می‌کرد؟! شما در گمراهی آشکاری قرار گرفته‌اید!

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَـٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۴۸﴾

می‌گویند: اگر راست می‌گویید، این وعده[ی رستاخیز‌] کی فرا می‌رسد؟!

مَا يَنظُرُونَ إِلَّا صَيْحَةً وَٰحِدَةً تَأْخُذُهُمْ وَهُمْ يَخِصِّمُونَ﴿۴۹﴾

فقط یک خروشِ سهمناک را انتظار می‌برند که در حال مخاصمه(۱) [با یکدیگر، ناگهان(۲)‌] آنان را فرا می‌گیرد(۳).

فَلَا يَسْتَطِيعُونَ تَوْصِيَةً وَلَآ إِلَىٰٓ أَهْلِهِمْ يَرْجِعُونَ﴿۵۰﴾

در آن دم نه فرصتِ وصیتی خواهند داشت و نه [امکانِ‌] بازگشت به خانواده خود را.

وَنُفِخَ فِى ٱلصُّورِ فَإِذَا هُم مِّنَ ٱلْأَجْدَاثِ إِلَىٰ رَبِّهِمْ يَنسِلُونَ﴿۵۱﴾

و در صدادهنده بزرگ دمیده شود، آنگاه همه از گورها(۱) به پیشگاه ‌صاحب‌اختیارشان می‌شتابند(۲).

قَالُوا۟ يَـٰوَيْلَنَا مَنۢ بَعَثَنَا مِن مَّرْقَدِنَا ۜ ۗ هَـٰذَا مَا وَعَدَ ٱلرَّحْمَـٰنُ وَصَدَقَ ٱلْمُرْسَلُونَ﴿۵۲﴾

می گویند: وای به حال ما، چه کسی ما را از خوابگاهمان برانگیخت؟ این همان وعده [خدای‌] رحمان(۱) است و پیامبران راست می‌گفتند(۲).

إِن كَانَتْ إِلَّا صَيْحَةً وَٰحِدَةً فَإِذَا هُمْ جَمِيعٌ لَّدَيْنَا مُحْضَرُونَ﴿۵۳﴾

[وقوع رستاخیز‌] جز یک خروش سخت نیست، و ناگهان همه جمع می‌شوند [و‌] در پیشگاه ما حاضر خواهند شد(۱).

فَٱلْيَوْمَ لَا تُظْلَمُ نَفْسٌ شَيْـًٔا وَلَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ﴿۵۴﴾

امروز هیچ کس ذرّه‌ای مورد ستم قرار نخواهد گرفت و جز در برابر آنچه کرده‌اید، مجازات نخواهید شد.