مَا لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ﴿۱۵۴﴾

شما را چه می‌شود؟! چگونه داوری می‌کنید؟!

أَفَلَا تَذَكَّرُونَ﴿۱۵۵﴾

آیا پند نمی‌پذیرید؟

أَمْ لَكُمْ سُلْطَـٰنٌ مُّبِينٌ﴿۱۵۶﴾

مگر دلیلی روشن هم دارید؟

فَأْتُوا۟ بِكِتَـٰبِكُمْ إِن كُنتُمْ صَـٰدِقِينَ﴿۱۵۷﴾

اگر راست می‌گویید، مدارکتان را بیاورید.

وَجَعَلُوا۟ بَيْنَهُۥ وَبَيْنَ ٱلْجِنَّةِ نَسَبًا ۚ وَلَقَدْ عَلِمَتِ ٱلْجِنَّةُ إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ﴿۱۵۸﴾

میان خدا و جنّ خویشاوندی قائل شده‌اند، در حالی که گروه جن به خوبی آگاهند که [برای بازخواست‌] احضار خواهند شد.

سُبْحَـٰنَ ٱللَّهِ عَمَّا يَصِفُونَ﴿۱۵۹﴾

خدا از توصیف [جاهلانه‌] آنان مبرّاست.

إِلَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ﴿۱۶۰﴾

[همه گزافه می‌گویند‌] مگر بندگان اخلاص‌یافته خدا.

فَإِنَّكُمْ وَمَا تَعْبُدُونَ﴿۱۶۱﴾

شما و آنچه [به باطل‌] می‌پرستید،

مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ بِفَـٰتِنِينَ﴿۱۶۲﴾

هرگز نمی‌توانید کسی را مفتون [عقاید‌] خویش کنید،

إِلَّا مَنْ هُوَ صَالِ ٱلْجَحِيمِ﴿۱۶۳﴾

مگر کسی را که [به دلیل ظلمش‌] به آتش دوزخ درآید(۱).

وَمَا مِنَّآ إِلَّا لَهُۥ مَقَامٌ مَّعْلُومٌ﴿۱۶۴﴾

هر یک از ما [فرشتگان، در پیشگاه خدا‌] مقامی مشخّص دارد،

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلصَّآفُّونَ﴿۱۶۵﴾

و ماییم که [در مقام بندگی‌اش‌] صف‌زده‌ایم؛

وَإِنَّا لَنَحْنُ ٱلْمُسَبِّحُونَ﴿۱۶۶﴾

و ماییم که تسبیح‌گو هستیم.

وَإِن كَانُوا۟ لَيَقُولُونَ﴿۱۶۷﴾

[مشرکان مکه‌] با قاطعیت می‌گفتند:

لَوْ أَنَّ عِندَنَا ذِكْرًا مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ﴿۱۶۸﴾

اگر کتب آسمانی [رسولانِ‌] پیشین را داشتیم،

لَكُنَّا عِبَادَ ٱللَّهِ ٱلْمُخْلَصِينَ﴿۱۶۹﴾

مطمئنا بندگان اخلاص‌یافته خدا می‌شدیم.

فَكَفَرُوا۟ بِهِۦ ۖ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ﴿۱۷۰﴾

ولی قرآن را انکار کردند و به زودی [نتیجه کجروی خویش را‌] خواهند دانست.

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۱۷۱﴾

فرمان ما در مورد بندگان [ویژه‌] خود که به پیامبری گسیل می‌داریم، از قبل صادر شده است(۱)؛

إِنَّهُمْ لَهُمُ ٱلْمَنصُورُونَ﴿۱۷۲﴾

که آنان [از جانب ما(۱)‌] یاری خواهند شد.

وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ ٱلْغَـٰلِبُونَ﴿۱۷۳﴾

و به راستی سپاه ما پیروزند.

فَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ﴿۱۷۴﴾

پس چندصباحی از انکارورزان روی برتاب،

وَأَبْصِرْهُمْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ﴿۱۷۵﴾

و [لجاج آنان را‌] ببین، که آنها هم [ثمره رفتار خود را‌] خواهند دید.

أَفَبِعَذَابِنَا يَسْتَعْجِلُونَ﴿۱۷۶﴾

آیا مجازات ما را به شتاب خواستارند(۱)؟

فَإِذَا نَزَلَ بِسَاحَتِهِمْ فَسَآءَ صَبَاحُ ٱلْمُنذَرِينَ﴿۱۷۷﴾

آنگاه که [قهر خدا‌] پیرامون هشدارداده‌شدگان فرود آید، بامداد بدی دارند.

وَتَوَلَّ عَنْهُمْ حَتَّىٰ حِينٍ﴿۱۷۸﴾

چندصباحی از آنان روی برتاب،

وَأَبْصِرْ فَسَوْفَ يُبْصِرُونَ﴿۱۷۹﴾

و [لجاج آنان را‌] ببین، که آنان هم [ثمره رفتار خود را‌] خواهند دید.

سُبْحَـٰنَ رَبِّكَ رَبِّ ٱلْعِزَّةِ عَمَّا يَصِفُونَ﴿۱۸۰﴾

‌صاحب‌اختیار فرا دست تو از توصیف [جاهلانه‌] آنان مبرّاست؛

وَسَلَـٰمٌ عَلَى ٱلْمُرْسَلِينَ﴿۱۸۱﴾

سلام بر پیامبران؛

وَٱلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ ٱلْعَـٰلَمِينَ﴿۱۸۲﴾

ستایش(۱) خاصّ خداست، ‌صاحب‌اختیار جهانیان.