صٓ ۚ وَٱلْقُرْءَانِ ذِى ٱلذِّكْرِ﴿۱﴾

صاد، سوگند به قرآن پندآموز [که محمّد پیامبر راستین خداست‌]؛

بَلِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ فِى عِزَّةٍ وَشِقَاقٍ﴿۲﴾

ولی انکارورزان گرفتار تعصّب و ستیزند(۱).

كَمْ أَهْلَكْنَا مِن قَبْلِهِم مِّن قَرْنٍ فَنَادَوا۟ وَّلَاتَ حِينَ مَنَاصٍ﴿۳﴾

چه بسیار مردم روزگاران را قبل از آنان هلاک کردیم که به فریاد آمدند و [آن هنگام‌] هنگامِ گریز نبود(۱).

وَعَجِبُوٓا۟ أَن جَآءَهُم مُّنذِرٌ مِّنْهُمْ ۖ وَقَالَ ٱلْكَـٰفِرُونَ هَـٰذَا سَـٰحِرٌ كَذَّابٌ﴿۴﴾

انکارورزان از اینکه هشداردهنده‌ای از میان خودشان به سراغشان آمده است، ابراز شگفتی کردند و گفتند: این جادوگری است ‌دروغ‌پرداز؛

أَجَعَلَ ٱلْـَٔالِهَةَ إِلَـٰهًا وَٰحِدًا ۖ إِنَّ هَـٰذَا لَشَىْءٌ عُجَابٌ﴿۵﴾

چگونه معبودها[ی مختلف‌] را، معبود یگانه‌ای قرار داده است؟ داستان عجیبی است!

وَٱنطَلَقَ ٱلْمَلَأُ مِنْهُمْ أَنِ ٱمْشُوا۟ وَٱصْبِرُوا۟ عَلَىٰٓ ءَالِهَتِكُمْ ۖ إِنَّ هَـٰذَا لَشَىْءٌ يُرَادُ﴿۶﴾

سرانشان به پا خاستند [و به یکدیگر گفتند‌] که بروید و برای [حفظ‌] معبودهای خود ایستادگی کنید؛ برنامه مطلوب همین است.

مَا سَمِعْنَا بِهَـٰذَا فِى ٱلْمِلَّةِ ٱلْـَٔاخِرَةِ إِنْ هَـٰذَآ إِلَّا ٱخْتِلَـٰقٌ﴿۷﴾

ما این [نظریه توحید‌] را در آیین اخیر(۱) هم نشنیده‌ایم؛ این دروغی بیش نیست.

أَءُنزِلَ عَلَيْهِ ٱلذِّكْرُ مِنۢ بَيْنِنَا ۚ بَلْ هُمْ فِى شَكٍّ مِّن ذِكْرِى ۖ بَل لَّمَّا يَذُوقُوا۟ عَذَابِ﴿۸﴾

چگونه از میان همه ما، وحی تنها بر او نازل شده است(۱)؟ ولی آنان در [اصلِ‌] وحی من تردید دارند؛ بلکه هنوز مجازات مرا نچشیده‌اند.

أَمْ عِندَهُمْ خَزَآئِنُ رَحْمَةِ رَبِّكَ ٱلْعَزِيزِ ٱلْوَهَّابِ﴿۹﴾

مگر خزاین رحمتِ ‌صاحب‌اختیار فرا دست و بخشنده‌ات در اختیار آنان است؟

أَمْ لَهُم مُّلْكُ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضِ وَمَا بَيْنَهُمَا ۖ فَلْيَرْتَقُوا۟ فِى ٱلْأَسْبَـٰبِ﴿۱۰﴾

یا فرمانروایی آسمانها و زمین و مابین آنها را دارند؟ [اگر چنین است‌] با وسایل [و امکانات خود به آسمان‌] صعود کنند [و مانع وحی شوند‌].

جُندٌ مَّا هُنَالِكَ مَهْزُومٌ مِّنَ ٱلْأَحْزَابِ﴿۱۱﴾

[گروه کفّاری که‌] آنجا [موضع گرفته‌] سپاهکی است ورشکسته، از جمله سایر گروهها[ی مخالف پیامبران(۱)‌].

كَذَّبَتْ قَبْلَهُمْ قَوْمُ نُوحٍ وَعَادٌ وَفِرْعَوْنُ ذُو ٱلْأَوْتَادِ﴿۱۲﴾

قبل از آنان هم قوم نوح و عاد و [نیز‌] فرعون که سپاهی نیرومند داشت، [پیامبرانشان را‌] ‌دروغ‌پرداز شمردند؛

وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَـٰبُ لْـَٔيْكَةِ ۚ أُو۟لَـٰٓئِكَ ٱلْأَحْزَابُ﴿۱۳﴾

و نیز اقوام ثمود(۱) و لوط و اهالی «ایکه»(۲) که گروهها[ی مخالف‌] بودند.

إِن كُلٌّ إِلَّا كَذَّبَ ٱلرُّسُلَ فَحَقَّ عِقَابِ﴿۱۴﴾

هر یک [از این گروهها‌] رسولانِ [خود‌] را ‌دروغ‌پرداز شمردند و کیفر من [در مورد آنان‌] محقّق شد.

وَمَا يَنظُرُ هَـٰٓؤُلَآءِ إِلَّا صَيْحَةً وَٰحِدَةً مَّا لَهَا مِن فَوَاقٍ﴿۱۵﴾

فقط یک خروشِ سهمناک را انتظار می‌برند که بازگشت ندارد.

وَقَالُوا۟ رَبَّنَا عَجِّل لَّنَا قِطَّنَا قَبْلَ يَوْمِ ٱلْحِسَابِ﴿۱۶﴾

[با تمسخر‌] می‌گفتند: ‌صاحب‌اختیارا، قبل از [فرا رسیدن‌] روز حساب، بهره ما را [از مجازات(۱)‌] به شتاب بده(۲).