صفحه ۴۵۵
وَمَا خَلَقْنَا ٱلسَّمَآءَ وَٱلْأَرْضَ وَمَا بَيْنَهُمَا بَـٰطِلًا ۚ ذَٰلِكَ ظَنُّ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ ۚ فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ كَفَرُوا۟ مِنَ ٱلنَّارِ﴿۲۷﴾
آسمان و زمین و مابین آنها را بیهوده نیافریدهایم؛ این گمان انکارورزان است؛ وای بر آنها از آتش [دوزخ]
أَمْ نَجْعَلُ ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ كَٱلْمُفْسِدِينَ فِى ٱلْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ ٱلْمُتَّقِينَ كَٱلْفُجَّارِ﴿۲۸﴾
مگر ممکن است با مؤمنانِ نیکرفتار مثل تبهکاران در زمین رفتار کنیم؟ یا پرواپیشگان را مانند بزهکاران به حساب آوریم؟
كِتَـٰبٌ أَنزَلْنَـٰهُ إِلَيْكَ مُبَـٰرَكٌ لِّيَدَّبَّرُوٓا۟ ءَايَـٰتِهِۦ وَلِيَتَذَكَّرَ أُو۟لُوا۟ ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۲۹﴾
کتابی است مبارک که بر تو نازل کردهایم تا در آیاتش تدبّر کنند و خردمندان پند پذیرند.
وَوَهَبْنَا لِدَاوُۥدَ سُلَيْمَـٰنَ ۚ نِعْمَ ٱلْعَبْدُ ۖ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٌ﴿۳۰﴾
و سلیمان را به داود بخشیدیم؛ نیکوبندهای بود؛ همواره [به درگاه ما] بازمیگشت.
إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ بِٱلْعَشِىِّ ٱلصَّـٰفِنَـٰتُ ٱلْجِيَادُ﴿۳۱﴾
[به یاد آر] آنگاه که عصرگاهان اسبانی چابک و تیزتک بر او عرضه شد،
فَقَالَ إِنِّىٓ أَحْبَبْتُ حُبَّ ٱلْخَيْرِ عَن ذِكْرِ رَبِّى حَتَّىٰ تَوَارَتْ بِٱلْحِجَابِ﴿۳۲﴾
[سلیمان سرگرم تماشای اسبان شد] آنگاه گفت: به راستی که دوستی این اسبان، مرا از یاد پروردگارم غافل کرد تا آنکه خورشید در پرده افق پنهان شد.
رُدُّوهَا عَلَىَّ ۖ فَطَفِقَ مَسْحًۢا بِٱلسُّوقِ وَٱلْأَعْنَاقِ﴿۳۳﴾
[گفت: بار دیگر] آنها را نزد من بازگردانید، آنگاه [با یاد خدا] شروع کرد به دست کشیدن به ساقها و گردنها[ی اسبان].
وَلَقَدْ فَتَنَّا سُلَيْمَـٰنَ وَأَلْقَيْنَا عَلَىٰ كُرْسِيِّهِۦ جَسَدًا ثُمَّ أَنَابَ﴿۳۴﴾
سلیمان را آزمودیم و جسدی را بر تختش افکندیم [تا پدیده مرگ را لمس کند]، آنگاه [استغفار کرد و به درگاه خدا] بازگشت؛
قَالَ رَبِّ ٱغْفِرْ لِى وَهَبْ لِى مُلْكًا لَّا يَنۢبَغِى لِأَحَدٍ مِّنۢ بَعْدِىٓ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلْوَهَّابُ﴿۳۵﴾
گفت: صاحباختیارا، مرا بیامرز و حکومتی به من ارزانی دار که پس از من بینظیر باشد، که بخشاینده تویی، تو.
فَسَخَّرْنَا لَهُ ٱلرِّيحَ تَجْرِى بِأَمْرِهِۦ رُخَآءً حَيْثُ أَصَابَ﴿۳۶﴾
آنگاه باد را در خدمتش گماشتیم که هر جا آهنگ میکرد، به فرمان او به آرامی روان میشد،
وَٱلشَّيَـٰطِينَ كُلَّ بَنَّآءٍ وَغَوَّاصٍ﴿۳۷﴾
و از دیوان [نیز] هر بنّا و غوّاصی [را].
وَءَاخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِى ٱلْأَصْفَادِ﴿۳۸﴾
و گروه دیگری [از آنها] را دست و پابسته در بند [تحت سلطه او قرار دادیم].
هَـٰذَا عَطَآؤُنَا فَٱمْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ﴿۳۹﴾
[به او گفتیم:] این [امکانات] بخشش بیدریغ ماست، به هر که خواهی ببخش و از هر که خواهی بازدار.
وَإِنَّ لَهُۥ عِندَنَا لَزُلْفَىٰ وَحُسْنَ مَـَٔابٍ﴿۴۰﴾
سلیمان نزد ما تقرّب و بازگشت نیکو داشت.
وَٱذْكُرْ عَبْدَنَآ أَيُّوبَ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥٓ أَنِّى مَسَّنِىَ ٱلشَّيْطَـٰنُ بِنُصْبٍ وَعَذَابٍ﴿۴۱﴾
و بنده ما ایّوب را به یاد آر، آنگاه که صاحباختیارش را ندا داد که شیطان مرا به رنج و درد افکنده است.
ٱرْكُضْ بِرِجْلِكَ ۖ هَـٰذَا مُغْتَسَلٌۢ بَارِدٌ وَشَرَابٌ﴿۴۲﴾
[به او وحی کردیم:] با پای خویش به تندی حرکت کن [و اطرافت را ببین]، این هم چشمهساری برای شستشو [با آب] سرد و آشامیدنی.
قرآن مبین · علیاکبر طاهری قزوینی · mobinquran.ir