وَوَهَبْنَا لَهُۥٓ أَهْلَهُۥ وَمِثْلَهُم مَّعَهُمْ رَحْمَةً مِّنَّا وَذِكْرَىٰ لِأُو۟لِى ٱلْأَلْبَـٰبِ﴿۴۳﴾

و خانواده [ازدست رفته‌] اش را دوچندان به او بخشیدیم، به عنوان رحمتی از جانب ما و تذکری برای خردمندان(۱).

وَخُذْ بِيَدِكَ ضِغْثًا فَٱضْرِب بِّهِۦ وَلَا تَحْنَثْ ۗ إِنَّا وَجَدْنَـٰهُ صَابِرًا ۚ نِّعْمَ ٱلْعَبْدُ ۖ إِنَّهُۥٓ أَوَّابٌ﴿۴۴﴾

[آنگاه گفتیم:‌] به دست خویش دسته‌ای از علفهای خشک [دارویی‌] بگیر و [پس از فرآوری‌] آن را [بر زخمهای خود‌] بزن و [با اهمال در این مورد‌] مرتکب گناه مشو؛ او را بنده‌ای شکیبا تشخیص دادیم؛ نیکوبنده‌ای بود؛ همواره [به درگاه ما‌] بازمی‌گشت(۱).

وَٱذْكُرْ عِبَـٰدَنَآ إِبْرَٰهِيمَ وَإِسْحَـٰقَ وَيَعْقُوبَ أُو۟لِى ٱلْأَيْدِى وَٱلْأَبْصَـٰرِ﴿۴۵﴾

بندگان پرتوان و بصیر ما، ابراهیم و اسحاق و یعقوب را به یاد آر،

إِنَّآ أَخْلَصْنَـٰهُم بِخَالِصَةٍ ذِكْرَى ٱلدَّارِ﴿۴۶﴾

که با [موهبتِ‌] یاد آخرت، به آنان خلوص ویژه‌ای دادیم.

وَإِنَّهُمْ عِندَنَا لَمِنَ ٱلْمُصْطَفَيْنَ ٱلْأَخْيَارِ﴿۴۷﴾

و در درگاه ما شایستگانی برگزیده بودند.

وَٱذْكُرْ إِسْمَـٰعِيلَ وَٱلْيَسَعَ وَذَا ٱلْكِفْلِ ۖ وَكُلٌّ مِّنَ ٱلْأَخْيَارِ﴿۴۸﴾

و [نیز‌] اسماعیل و یسع(۱) و ذوالکفل را یاد کن که همه از نیکان بودند.

هَـٰذَا ذِكْرٌ ۚ وَإِنَّ لِلْمُتَّقِينَ لَحُسْنَ مَـَٔابٍ﴿۴۹﴾

این یادآوری است؛ و پرواپیشگان بازگشت نیکو خواهند داشت؛

جَنَّـٰتِ عَدْنٍ مُّفَتَّحَةً لَّهُمُ ٱلْأَبْوَٰبُ﴿۵۰﴾

[در‌] باغهای جاویدان بهشت [مستقر خواهند شد‌] که درها[ی آن‌] به رویشان گشاده است(۱)؛

مُتَّكِـِٔينَ فِيهَا يَدْعُونَ فِيهَا بِفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ وَشَرَابٍ﴿۵۱﴾

آنجا در حالی که بر تختها تکیه زده‌اند، دستور میوه‌های فراوان و آشامیدنی می‌دهند.

۞ وَعِندَهُمْ قَـٰصِرَٰتُ ٱلطَّرْفِ أَتْرَابٌ﴿۵۲﴾

در کنارشان [دلبرانی‌] است افتاده نگاه و همسال(۱).

هَـٰذَا مَا تُوعَدُونَ لِيَوْمِ ٱلْحِسَابِ﴿۵۳﴾

این همان نعمتهاست که برای روز حساب به شما وعده داده می‌شود.

إِنَّ هَـٰذَا لَرِزْقُنَا مَا لَهُۥ مِن نَّفَادٍ﴿۵۴﴾

این رزق و روزی از جانب ماست که قطع نشدنی است؛

هَـٰذَا ۚ وَإِنَّ لِلطَّـٰغِينَ لَشَرَّ مَـَٔابٍ﴿۵۵﴾

این [یادآوری است(۱)‌]؛ و طغیانگران بدترین بازگشت را دارند؛

جَهَنَّمَ يَصْلَوْنَهَا فَبِئْسَ ٱلْمِهَادُ﴿۵۶﴾

همان دوزخ، که به آن درمی‌آیند؛ و بد قرارگاهی است(۱).

هَـٰذَا فَلْيَذُوقُوهُ حَمِيمٌ وَغَسَّاقٌ﴿۵۷﴾

این [مجازات‌] آب داغ و آلوده است و باید آن را بچشند،

وَءَاخَرُ مِن شَكْلِهِۦٓ أَزْوَٰجٌ﴿۵۸﴾

و [مجازات‌] دیگر از آن قبیل، به انواع و اقسام.

هَـٰذَا فَوْجٌ مُّقْتَحِمٌ مَّعَكُمْ ۖ لَا مَرْحَبًۢا بِهِمْ ۚ إِنَّهُمْ صَالُوا۟ ٱلنَّارِ﴿۵۹﴾

[به سرانشان خطاب می‌شود:‌] این گروهِ انبوه نیز همراه شما [به دوزخ‌] درمی‌آیند؛ [پاسخ می‌دهند:‌] جای خوشامد گفتن بر آنها نیست؛ چرا که به آتش درمی‌آیند(۱).

قَالُوا۟ بَلْ أَنتُمْ لَا مَرْحَبًۢا بِكُمْ ۖ أَنتُمْ قَدَّمْتُمُوهُ لَنَا ۖ فَبِئْسَ ٱلْقَرَارُ﴿۶۰﴾

[پیروان به سران خود‌] پاسخ می‌دهند: بلکه شما هستید که جای خوشامد گفتن بر شما نیست؛ شما بودید این راه را پیش پای ما گذاشتید؛ و [دوزخ‌] قرارگاه بدی است.

قَالُوا۟ رَبَّنَا مَن قَدَّمَ لَنَا هَـٰذَا فَزِدْهُ عَذَابًا ضِعْفًا فِى ٱلنَّارِ﴿۶۱﴾

و اضافه می‌کنند: ‌صاحب‌اختیارا، هر که این [مجازات‌] را برای ما فراهم کرد، مجازاتش را در آتش فزونی بخش(۱).