۞ فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن كَذَبَ عَلَى ٱللَّهِ وَكَذَّبَ بِٱلصِّدْقِ إِذْ جَآءَهُۥٓ ۚ أَلَيْسَ فِى جَهَنَّمَ مَثْوًى لِّلْكَـٰفِرِينَ﴿۳۲﴾

و کیست ستمکارتر از آن که دروغ به خدا نسبت دهد(۱) و کلام راست را که به او رسیده است، دروغ شمارد؟ آیا در دوزخ جایگاهی برای انکارورزان نیست؟

وَٱلَّذِى جَآءَ بِٱلصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِۦٓ ۙ أُو۟لَـٰٓئِكَ هُمُ ٱلْمُتَّقُونَ﴿۳۳﴾

امّا آنان که راستی را عرضه و تصدیق کنند، پرواپیشه‌اند.

لَهُم مَّا يَشَآءُونَ عِندَ رَبِّهِمْ ۚ ذَٰلِكَ جَزَآءُ ٱلْمُحْسِنِينَ﴿۳۴﴾

هر چه بخواهند نزد ‌صاحب‌اختیارشان دارند؛ پاداش نیکوکاران همین است.

لِيُكَفِّرَ ٱللَّهُ عَنْهُمْ أَسْوَأَ ٱلَّذِى عَمِلُوا۟ وَيَجْزِيَهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ﴿۳۵﴾

سرانجام خدا بدترین رفتارشان را از [کارنامه‌] آنان بزداید و به قیاس بهترین اعمالشان آنان را پاداش دهد.

أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُۥ ۖ وَيُخَوِّفُونَكَ بِٱلَّذِينَ مِن دُونِهِۦ ۚ وَمَن يُضْلِلِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِنْ هَادٍ﴿۳۶﴾

مگر خدا برای دفاع از بنده‌اش کافی نیست که تو را از غیر خدا می‌ترسانند(۱)؛ و هر که را خدا گمراه کند(۲)، هیچ راهنمایی نخواهد داشت.

وَمَن يَهْدِ ٱللَّهُ فَمَا لَهُۥ مِن مُّضِلٍّ ۗ أَلَيْسَ ٱللَّهُ بِعَزِيزٍ ذِى ٱنتِقَامٍ﴿۳۷﴾

و هر که را خدا هدایت کند(۱)، گمراه کننده‌ای نخواهد داشت؛ آیا خدا فرادست و دادستان نیست؟

وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ ٱلسَّمَـٰوَٰتِ وَٱلْأَرْضَ لَيَقُولُنَّ ٱللَّهُ ۚ قُلْ أَفَرَءَيْتُم مَّا تَدْعُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ إِنْ أَرَادَنِىَ ٱللَّهُ بِضُرٍّ هَلْ هُنَّ كَـٰشِفَـٰتُ ضُرِّهِۦٓ أَوْ أَرَادَنِى بِرَحْمَةٍ هَلْ هُنَّ مُمْسِكَـٰتُ رَحْمَتِهِۦ ۚ قُلْ حَسْبِىَ ٱللَّهُ ۖ عَلَيْهِ يَتَوَكَّلُ ٱلْمُتَوَكِّلُونَ﴿۳۸﴾

اگر از آنان بپرسی: آسمانها و زمین را چه کسی آفریده است؟ قطعاً می‌گویند خدا؛ بگو: پس به نظر شما اگر خدا گزندی برای من بخواهد، آیا آنچه به جای خدا [به نیایش‌] می‌خوانید، قادر به برداشتن آن می‌باشند(۱)؟ یا اگر خدا رحمتی را برای من اراده کند، آیا آنان می‌توانند بازدارنده‌اش باشند؟ بگو: [حمایت‌] خدا مرا بس؛ اهل توکّل تنها بر او توکّل می‌کنند(۲).

قُلْ يَـٰقَوْمِ ٱعْمَلُوا۟ عَلَىٰ مَكَانَتِكُمْ إِنِّى عَـٰمِلٌ ۖ فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ﴿۳۹﴾

بگو: ای قوم من، همه امکانات خود را به کار گیرید، من هم [به وظایف خود‌] عمل می‌کنم؛

مَن يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُّقِيمٌ﴿۴۰﴾

به زودی خواهید دانست که کیست آنکه مجازاتی بدو رسد که رسوایش کند و چه کسی است که مجازاتی پاینده بر او فرود آید(۱).