إِنَّ ٱلَّذِينَ قَالُوا۟ رَبُّنَا ٱللَّهُ ثُمَّ ٱسْتَقَـٰمُوا۟ تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ ٱلْمَلَـٰٓئِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا۟ وَلَا تَحْزَنُوا۟ وَأَبْشِرُوا۟ بِٱلْجَنَّةِ ٱلَّتِى كُنتُمْ تُوعَدُونَ﴿۳۰﴾

[امّا‌] کسانی که گفتند: ‌صاحب‌اختیار ما خداست، آنگاه [از بندگی غیر خدا سر باز زدند و بر اعتقاد خود‌] پای فشردند، فرشتگان بر آنان فرود می‌آیند، [و می‌گویند:‌] مترسید(۱) و اندوه نداشته باشید و شادمان باشید به بهشت موعودتان(۲).

نَحْنُ أَوْلِيَآؤُكُمْ فِى ٱلْحَيَوٰةِ ٱلدُّنْيَا وَفِى ٱلْـَٔاخِرَةِ ۖ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِىٓ أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ﴿۳۱﴾

ما در زندگی دنیا و آخرت دوستدار شماییم، و در بهشت هر چه تمایل و درخواست کنید، در اختیار شماست.

نُزُلًا مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ﴿۳۲﴾

به عنوان پذیرایی از جانب آمرزگاری مهربان.

وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِّمَّن دَعَآ إِلَى ٱللَّهِ وَعَمِلَ صَـٰلِحًا وَقَالَ إِنَّنِى مِنَ ٱلْمُسْلِمِينَ﴿۳۳﴾

چه کسی خوش‌گفتارتر از کسی است که به سوی خدا دعوت کند و به شایستگی عمل نماید و خود را تسلیم [خدا(۱)‌] معرّفی کند.

وَلَا تَسْتَوِى ٱلْحَسَنَةُ وَلَا ٱلسَّيِّئَةُ ۚ ٱدْفَعْ بِٱلَّتِى هِىَ أَحْسَنُ فَإِذَا ٱلَّذِى بَيْنَكَ وَبَيْنَهُۥ عَدَٰوَةٌ كَأَنَّهُۥ وَلِىٌّ حَمِيمٌ﴿۳۴﴾

نیکی و بدی برابر نیست؛ همواره به شیوه‌ای که بهتر است، پاسخ بده که در آن صورت، کسی که بین تو و او دشمنی است، همچون دوستی مهربان گردد(۱).

وَمَا يُلَقَّىٰهَآ إِلَّا ٱلَّذِينَ صَبَرُوا۟ وَمَا يُلَقَّىٰهَآ إِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ﴿۳۵﴾

تنها شکیبایان و آنان که بهره عظیمی [از ایمان و کمال‌] دارند، به چنین مقامی می‌رسند.

وَإِمَّا يَنزَغَنَّكَ مِنَ ٱلشَّيْطَـٰنِ نَزْغٌ فَٱسْتَعِذْ بِٱللَّهِ ۖ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ﴿۳۶﴾

و هر گاه(۱) از جانب شیطان وسوسه‌ای تو را فرا گرفت، به خدا پناه بر(۲)، که او شنوا و داناست.

وَمِنْ ءَايَـٰتِهِ ٱلَّيْلُ وَٱلنَّهَارُ وَٱلشَّمْسُ وَٱلْقَمَرُ ۚ لَا تَسْجُدُوا۟ لِلشَّمْسِ وَلَا لِلْقَمَرِ وَٱسْجُدُوا۟ لِلَّهِ ٱلَّذِى خَلَقَهُنَّ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ﴿۳۷﴾

از نشانه‌های [توان و تدبیر‌] او شب و روز و خورشید و ماه است؛ در برابر خورشید و ماه سجده مکنید، بلکه بر خدایی که آنها را آفریده است سجده برید، اگر تنها او را بندگی می‌کنید.

فَإِنِ ٱسْتَكْبَرُوا۟ فَٱلَّذِينَ عِندَ رَبِّكَ يُسَبِّحُونَ لَهُۥ بِٱلَّيْلِ وَٱلنَّهَارِ وَهُمْ لَا يَسْـَٔمُونَ ۩﴿۳۸﴾

و اگر [گروههایی از نیایش او‌] تکبّر ورزند، مقرّبان درگاه ‌صاحب‌اختیارت شب و روز بدون خستگی او را تقدیس می‌کنند(۱).